Sad Maydan: The Hundred Fields by Khwaja Abd Allah Ansari

Ṣad Maydān

The Hundred Fields

Khwāja ʿAbd Allāh Anṣārī

  

Reader’s note

This is a complete passage-aligned reading edition of the preface, one hundred fields, and closing reflection on love. Each passage appears in three consecutive lines: source script, Latin transliteration, and a newly written English translation.

The Persian working text follows the complete Ganjoor transcription and was checked at selected difficult points against the 1375 SH printed edition edited by ʿAbd al-Ḥayy Ḥabībī. Clear online-copy duplications and omissions have been repaired where the print is legible. This is not a new critical edition; a few readings remain uncertain. Field 87 contains a genuine gap in the printed witnesses.

Persian short vowels are added only where helpful, especially for key terms. The Latin text is a consistent reading aid, not a claim about every unwritten Persian vowel or medieval pronunciation. The English is an independent contemporary rendering; square brackets signal explanation or a genuinely uncertain reading.

Persian source: Ganjoor, Khwāja ʿAbd Allāh Anṣārī, Ṣad Maydān, https://ganjoor.net/abdullah/100meydan. Print cross-check: ʿAbd al-Ḥayy Ḥabībī (ed.), Ṣad Maydān (Tehran, 1375 SH).

Preface

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ

Bismi llāhi r-raḥmāni r-raḥīm

In the name of God, the All-Merciful, the Ever-Merciful.

الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي يُرِي أَوْلِيَاءَهُ آيَاتِهِ فَيَعْرِفُونَهَا، وَصَلَاتُهُ عَلَى سَيِّدِ الْمُرْسَلِينَ مُحَمَّدٍ وَآلِهِ أَجْمَعِينَ! تَرَاجِمُ مَجَالِسِ عَقِيدَةٍ.

al-ḥamdu lillahi al-dhī yurī ʾawliyāʾahu ʾāyātihi fayaʿrifūnahā, waṣalātuhu ʿalā sayyidi al-mursalīna muḥammadin waʾālihi ʾajmaʿīna! tarājimu majālisi ʿaqīdatin.

Praise belongs to God, who shows His friends His signs so that they recognize them; blessings upon Muhammad, master of the messengers, and all his family. Translations of the sessions on belief.

قَوْلُهُ: «قُلْ إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ». ابْتِدَاءٌ: أَوَّلُ شَهْرِ مُحَرَّمٍ سَنَةَ ثَمَانٍ وَأَرْبَعِينَ وَأَرْبَعِمِائَةٍ.

qawluhu: “qul ʾin kuntum tuḥibbūna Allāh fāttabiʿūnī yuḥbibkumu Allāh”. abtidāʾun: ʾawwalu shahri muḥarramin sanata thamānin waʾarbaʿīna waʾarbaʿimiāʾatin.

His word: ‘Say: If you love God, follow me, and God will love you.’ Begun on the first day of Muharram in the year 448 [AH].

تَذَكَّرْ، إِنَّ الْخَضِرَ قَالَ: «بَيْنَ الْعَبْدِ وَبَيْنَ مَوْلَاهُ أَلْفُ مَقَامٍ».

tadhakkar, ʾinna al-khaḍira qāla: “bayna al-ʿabdi wabayna mawlāhu ʾalfu maqāmin”.

Remember: al-Khiḍr said, ‘Between the servant and his Lord are a thousand stations.’

وَكَذَلِكَ ذُكِرَ عَنْ ذِي النُّونِ الْمِصْرِيِّ وَبَايَزِيدَ الْبِسْطَامِيِّ وَالْجُنَيْدِ وَأَبِي بَكْرٍ الْكَتَّانِيِّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ أَجْمَعِينَ.

wakadhalika dhukira ʿan dhī al-nnūni al-miṣriyyi wabāyazīda al-bisṭāmiyyi wāljunaydi waʾabī bakrin al-kattāniyyi raḍiya Allāh ʿanhum ʾajmaʿīna.

The same was reported from Dhū al-Nūn the Egyptian, Bāyazīd al-Bisṭāmī, al-Junayd, and Abū Bakr al-Kattānī—may God be pleased with them all.

قَالَ ذُو النُّونِ: «أَلْفُ عِلْمٍ»؛

qāla dhū al-nnūni: “ʾalfu ʿilmin”;

Dhū al-Nūn said, ‘A thousand sciences’;

قَالَ بَايَزِيدُ وَقَالَ الْجُنَيْدُ، قُدِّسَ سِرُّهُمَا: «أَلْفُ قَصْرٍ»؛

qāla bāyazīdu waqāla al-junaydu, quddisa sirruhumā: “ʾalfu qaṣrin”;

Bāyazīd and Junayd—may their mysteries be sanctified—said, ‘A thousand palaces’;

قَالَ أَبُو بَكْرٍ الْكَتَّانِيُّ: «أَلْفُ مَقَامٍ».

qāla ʾabū bakrin al-kattāniyyu: “ʾalfu maqāmin”.

and Abū Bakr al-Kattānī said, ‘A thousand stations.’

قَالَ اللَّهُ تَعَالَىٰ: «أَفَمَنِ ٱتَّبَعَ رِضْوَٰنَ ٱللَّهِ كَمَنۢ بَآءَ بِسَخَطٍۢ مِّنَ ٱللَّهِ» إِلَىٰ قَوْلِهِ: «هُمْ دَرَجَاتٌ».

qāla Allāh taʿālā: “ʾafamani attabaʿa riḍwāna Allāh kaman bāʾa bisakhaṭin mmina Allāh” ʾilā qawlihi: “hum darajātun”.

God Most High says: ‘Is one who follows God's good pleasure like one who incurs God's wrath?’ and later: ‘They are ranks.’

این درجات که درین آیت است هزار مقام است.

īn darajāt ke dar-īn āyat ast hezār maqām ast.

The ranks mentioned in this verse are a thousand stations.

و خبر درست است باتفاق است مخرج در صحیحین از فاروق اللّه ابن‌خطاب، رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ، از خبری که جبریل، پرسید از رسول: «مَا الْإِحْسَانُ؟» «احسان چیست؟» جواب داد: «أَنْ تَعْبُدَ اللَّهَ كَأَنَّكَ تَرَاهُ» «خدایرا پرستی و چنان پرستی که گویی او را می‌بینی»، «فَإِنْ لَمْ تَكُنْ تَرَاهُ فَإِنَّهُ يَرَاكَ» «اگر تو او را نمی‌بینی چنان دانی که او ترا می‌بیند».

va khabar dorost ast be-ettefāq ast makhrej dar ṣaḥīḥīn az fārūq Allāh abn-khaṭāb, raḍiya Allāh ʿanhu, az khabar-ī ke jabrīl, parsīd az rasūl: “mā al-ʾiḥsānu” “eḥsān chīst?” javāb dād: “ʾan taʿbuda Allāh kaʾannaka tarāhu” “khodā-rā parastī va chanān parastī ke gūīī ū rā mī-bīnī”, “faʾin lam takun tarāhu faʾinnahu yarāka” “agar to ū rā namī-bīnī chanān dānī ke ū to-rā mī-bīnad”.

There is also the sound report, accepted by consensus and recorded in the two Ṣaḥīḥ collections, from ʿUmar ibn al-Khaṭṭāb—may God be pleased with him—about Gabriel asking the Messenger, ‘What is spiritual excellence?’ He replied, ‘It is to worship God as though you see Him’; and, ‘If you do not see Him, know that He sees you.’ The text itself glosses both replies in Persian.

قَالَ الشَّيْخُ شَيْخُ الْإِسْلَامِ: أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ الْحَسَنِ: أَخْبَرَنَا عُثْمَانُ بْنُ سَعِيدٍ الدَّارِمِيُّ: أَخْبَرَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ عَنْ حَمَّادِ بْنِ يَزِيدَ عَنْ مَطَرٍ الْوَرَّاقِ عَنْ أَبِي بُرْدَةَ عَنْ يَحْيَى بْنِ يَعْمَرَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا.

qāla al-shshaykhu shaykhu al-ʾislāmi: ʾakhbaranā muḥammadu bnu ʿaliyyi bni al-ḥasani: ʾakhbaranā ʿuthmānu bnu saʿīdin al-ddārimiyyu: ʾakhbaranā sulaymānu bnu ḥarbin ʿan ḥammādi bni yazīda ʿan maṭarin al-warrāqi ʿan ʾabī burdata ʿan yaḥyā bni yaʿmara ʿan ʿabdi Allāh bni ʿumara raḍiya Allāh ʿanhumā.

The shaykh, Shaykh al-Islām, said: Muḥammad ibn ʿAlī ibn al-Ḥasan related to us; ʿUthmān ibn Saʿīd al-Dārimī related to us; Sulaymān ibn Ḥarb related to us, from Ḥammād ibn Yazīd [as printed], from Maṭar al-Warrāq, from Abū Burda, from Yaḥyā ibn Yaʿmar, from ʿAbd Allāh ibn ʿUmar—may God be pleased with them.

بِهَذَا الْإِسْنَادِ الْحَدِيثُ بِتَمَامِهِ.

bihadhā al-ʾisnādi al-ḥadīthu bitamāmihi.

By this chain the hadith is related in its entirety.

خَرَّجَ هَذَا الْإِسْنَادَ مُسْلِمُ بْنُ الْحَجَّاجِ فِي صَحِيحِهِ.

kharraja hadhā al-ʾisnāda muslimu bnu al-ḥajjāji fī ṣaḥīḥihi.

Muslim ibn al-Ḥajjāj included this chain in his Ṣaḥīḥ.

و آن هزار مقام منزلهاست که روندگان بسوی حق می‌روند، تا بنده را درجه درجه می‌گذارنند و بقبول و قرب حق تعالی مشرف میشود، یا خود منزل منزل قطع میکند تا منزل آخرین که آن منزل ایشانرا مقام قربست.

va ān hezār maqām manzelhāst ke rūndegān be-sū-ye ḥaqq mī-rūnd, tā bande rā daraje daraje mī-gazārnend va be-qabūl va qorb ḥaqq taʿālā mashref mīshūd, yā khod manzel manzel qaṭʿ mī-konad tā manzel ākhrīn ke ān manzel īshān-rā maqām qorb ast.

These thousand stations are way-stages travelled by seekers toward the Real: the servant passes through them degree by degree and is honoured with God's acceptance and nearness, or traverses one stage after another until the last, the station of nearness.

و آن قرب آنجا که برگذرند ویرا منزلست و آنجا که ویرا بازدارند آن‌ مقاست همچون فرشتگانرا در آسمانها.

va ān qorb ānjā ke bargezrnd vey-rā manzel ast va ānjā ke vey-rā bāzdārned ān- maqāst hamchūn fereshtegān-rā dar āsemān-hā.

Wherever the seeker passes through that nearness it is a way-stage; wherever the seeker is held there it is a station, as with the angels in the heavens.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «وَمَا مِنَّآ إِلَّا لَهُۥ مَقَامٌۭ مَّعْلُومٌۭ»؛

qawluhu taʿālā: “wamā minnā ʾillā lahu maqāmun mmaʿlūmun”;

God Most High says: ‘There is none among us without an appointed station’;

«يَبْتَغُونَ إِلَىٰ رَبِّهِمُ ٱلْوَسِيلَةَ أَيُّهُمْ أَقْرَبُ».

“yabtaghūna ʾilā rabbihimu al-wasīlata ʾayyuhum ʾaqrabu”.

and, ‘They seek a means of approach to their Lord, each seeking to be nearer.’

و هر یکی از آن هزار مقام رونده را منزلست، و یا بنده را مقام.

va har yekī az ān hezār maqām rūnde rā manzel ast, va yā bande rā maqām.

Each of the thousand is a way-stage for one still travelling, or a station for one who has come to rest.

و گویندگان این علم سه مردانند: یکی اهل تحقیق، و دیگر اهل سماع، و سدیگر اهل دعوی.

va gūīndegān īn ʿelm se mardān-and: yekī ahl taḥqīq, va dīgar ahl samāʿ, va sadīgr ahl daʿvā.

Those who speak of this knowledge are of three sorts: people of realization, people who have heard, and people who merely lay claim to it.

محقق از یافت نور بر سخن وی پیدا، و اهل سماع از سماع بیگانگی بر سخن وی پیدا، و اهل دعوی بر دعوی وحشت و بی‌حرمت بر سخن وی پیدا.

maḥqeq az yāft nūr bar sokhan vey peydā, va ahl samāʿ az samāʿ bīgānegī bar sokhan vey peydā, va ahl daʿvā bar daʿvā vaḥshat va bī-ḥormat bar sokhan vey peydā.

The light of direct finding shows in the realised person's words; borrowed knowledge sounds alien in the words of one who has only heard; estrangement and irreverence betray the claimant's words.

اسناد این علم یافتست، و نشان درستی آن سر انجام آن.

esnād īn ʿelm yāft ast, va neshān dorostī ān sar anjām ān.

The warrant for this knowledge is direct finding, and its soundness is known by its outcome.

و آن هزار مقام را یک طرفة العین از شش چیز چاره نیست: تعظیم امر و بیم مکر، و لزوم عذر، و خدمت بسنت، و زیستن برفاقت، و برخلق بشفقت.

va ān hezār maqām rā yek ṭarfa alʿīn az shash chīz chāre nīst: taʿẓīm amr va bīm makr, va lozūm ʿozr, va khedmat be-sonnat, va zīstan be-refāqat, va barkhelq be-shafaqat.

For not even a blink can a seeker at any of these thousand stations dispense with six things: reverence for the command, fear of divine testing, continual acknowledgment of one's fault, service according to the Sunna, living in fellowship, and compassion toward creation.

و هر چند که شریعت همه حقیقتست و حقیقت همه شریعت، و بنای حقیقت بر شریعت است؛

va har chand ke sharīʿat hame ḥaqīqat ast va ḥaqīqat hame sharīʿat, va benā-ye ḥaqīqat bar sharīʿat ast;

The revealed law is wholly truth, and truth is wholly the revealed law; truth rests on the law.

و شریعت بی‌حقیقت بیکارست، و حقیقت بی‌شریعت بیکار، و کارکنندگان جز ازین دو بیکارست.

va sharīʿat bī-ḥaqīqat bīkār ast, va ḥaqīqat bī-sharīʿat bī-kār, va kārkenndgān joz az-īn do bīkār ast.

Law without inner truth is futile, truth without law is futile, and any work apart from these two is futile.

و شرط هر منزلی ازین هزار منزل آنست که بتوبهٔ صورت در شوی و بتوبه بیرون آیی، که گفت رَبُّ الْعِزَّةِ: «وَتُوبُوٓا۟ إِلَى ٱللَّهِ جَمِيعًا أَيُّهَ ٱلْمُؤْمِنُونَ».

va sharṭ har manzel-ī az-īn hezār manzel ān ast ke be-towbe ṣūrt dar shūī va be-towbe bīrūn āyī, ke goft rabbu al-ʿizzati: “watūbū ʾilā Allāh jamīʿan ʾayyuha al-muʾminūna”.

The condition of each of the thousand stages is that you enter it in outward repentance and leave it in repentance, for the Lord of Might says: ‘Turn to God in repentance, all of you, believers.’

بندگان خود را همه بتوبه محتاج کرد، و ذل خطا بر همه پیدا کرد، و همه را بتاوان غفلت و عجز از ادای حق مبتلا کرد؛

bandegān khod rā hame be-towbe moḥtāj kard, va dholl khaṭā bar hame peydā kard, va hame rā be-tāvān gheflat va ʿajz az adā-ye ḥaqq mobtalā kard;

He made all His servants need repentance, disclosed the abasement of error in all of them, and made all liable for heedlessness and their inability to fulfil His due;

بی‌نیاز شد عفو کرد، و بجای عذر نازان کرد، که گفت: «وَمَن لَّمْ يَتُبْ فَأُو۟لَـٰٓئِكَ هُمُ ٱلظَّـٰلِمُونَ» «هر کس که نه تایبست ظالمست».

bī-niyāz shod ʿafv kard, va be-jā-ye ʿozr nāzān kard, ke goft: “waman llam yatub faʾūlāʾika humu al-ẓẓālimūna” “har kas ke na tāībset ẓālmest”.

then, being free of need, He forgave and bestowed favour in place of their excuses. He says: ‘Those who do not repent are the wrongdoers’—that is, whoever has not repented has done wrong.

همه خلق را بدو حکم بیرون آورد.

hame khalq rā be-dū ḥokm bīrūn āvard.

He placed every creature under one of these two judgments.

مصطفی صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَيْهِ توبه را صیلق نیاز‌مندی و عذر تقصیرات گردانید که گفت: «أَتُوبُ إِلَيْكَ مِنْ ذُنُوبِي كُلِّهَا، وَلَا حَوْلَ وَلَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ الْعَلِيِّ الْعَظِيمِ».

Moṣṭafā ṣalavāt Allāh ʿalayhi towbe rā ṣīlq niyāz-mandī va ʿozr taqṣīrāt gardānīd ke goft: “ʾatūbu ʾilayka min dhunūbī kullihā walā ḥawla walā quwwata ʾillā biālllahi al-ʿaliyyi al-ʿaẓīmi”.

The Chosen One—God bless him—made repentance the polish of need and the apology for failures, saying: ‘I turn to You from all my sins; there is no power or strength except through God, the Most High, the Magnificent.’

از آشنایی تا دوست داری هزار مقامست، و از آگاهی تا بگستاخی هزار منزلست، و این جمله بر صد میدان نهاده آمد، وَاللَّهُ الْمُسْتَعَانُ.

az āshenāyī tā dūst dārī hezār maqām ast, va az āgāhī tā bagsetākhī hezār manzel ast, va īn jomle bar ṣad meydān nahāde āmd, wālllahu al-mustaʿānu.

From acquaintance to love are a thousand stations, and from awareness to intimacy a thousand stages. All of these are set out in a hundred fields. God is the One whose help is sought.

میدان اول مقام تَوْبَه است

meydān avval maqām towbe ast

Field 1 · Repentance

و تَوْبَه بازگشتن است بخدای.

va towbe bāzgashtan ast be-khodā.

Repentance means returning to God.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «تُوبُوٓا۟ إِلَى ٱللَّهِ تَوْبَةًۭ نَّصُوحًا» بدانکه عِلْم زندگانیست، و حکمت آینه، و خرسندی حصار، و امید شفیع، ذکر دارو، و تَوْبَه تریاق.

qawluhu taʿālā: “tūbū ʾilā Allāh tawbatan nnaṣūḥan” bedān-ke ʿelm zendegānī ast, va ḥekmat āīne, va khorsandī ḥeṣār, va omīd shafīʿ, zekr dārū, va towbe tiryāq.

God Most High says, ‘Turn to God in sincere repentance.’ Know that knowledge is life, wisdom a mirror, contentment a fortress, hope an intercessor, remembrance a remedy, and repentance an antidote.

تَوْبَه نشان راهست و سالار بار و کلید گنج و شفیع وصال و میانجی بزرگ و شرط قبول و سر همه شادی.

towbe neshān rāh ast va sālār bār va kalīd ganj va shafīʿ ūṣāl va miyānjī bozorg va sharṭ qabūl va sar hame shādī.

Repentance is the road sign, the leader of the caravan, the key to the treasure, an advocate for reunion, a great mediator, the condition of acceptance, and the beginning of every joy.

و ارکان تَوْبَه سه چیزست: پشیمانی در دل، و عذر بر زبان، و بریدن از بدی و بدان.

va arkān towbe se chīz ast: pashīmānī dar del, va ʿozr bar zabān, va borīdan az badī va badān.

It has three pillars: remorse in the heart, confession on the tongue, and a break with evil and its people.

و اقسام تَوْبَه سه است: توبهٔ مطیع، و توبهٔ عاصی، و توبهٔ عارف.

va aqsām towbe se ast: towbe moṭīʿ, va towbe ʿāṣī, va towbe ʿāref.

It has three kinds: the repentance of the obedient, of the sinner, and of the gnostic.

توبهٔ مطیع از بسیار دیدن طاعت، و توبهٔ عاصی از اندک دیدن معصیت، و توبهٔ عارف از نسیان منت.

towbe moṭīʿ az besyār dīdan ṭāʿat, va towbe ʿāṣī az andak dīdan maʿṣiyat, va towbe ʿāref az nesyān mennat.

The obedient repent of seeing their obedience as great; sinners, of seeing their sin as small; gnostics, of forgetting that all is a gift.

و بسیار دیدن طاعت را سه نشانست: یکی خود را بکردار خود ناجی دیدن، دیگر مقصرانرا به چشم خواری نگریستن، سیم عیب کردار خود باز ناجستن؛

va besyār dīdan ṭāʿat rā se neshān ast: yekī khod rā be-kerdār khod nājī dīdan, dīgar maqṣerānrā be cheshm khūārī negarīstan, sevvom ʿeyb kerdār khod bāz nā-jostan;

Three signs reveal an inflated view of one's obedience: imagining one's deeds have saved one, looking down on those who fall short, and failing to look again for faults in one's own deeds;

و اندک دیدن معصیت را سه نشانست: یکی خود را مستحق آمرزش دیدن، دیگر بر اصرار آرام گرفتن، سیم با بدان الفت داشتن؛

va andak dīdan maʿṣiyat rā se neshān ast: yekī khod rā masteḥq āmrezsh dīdan, dīgar bar eṣrār ārām gereftan, sevvom bā badān alfet dāshtan;

three signs reveal an underestimation of sin: thinking oneself entitled to forgiveness, resting in persistence [in sin], and keeping bad company;

و نسیان منت را سه نشانست: چشم احتقار از خود برگرفتن، و حال خود را قیمت نهادن، و از شادی آشنایی فرو استادن.

va nesyān mennat rā se neshān ast: cheshm aḥteqār az khod bargerftn, va ḥāl khod rā qeymat nehādan, va az shādī āshenāyī forū astādn.

and three signs reveal forgetfulness of the gift: no longer looking humbly on oneself, assigning a price to one's own state, and ceasing to rejoice in intimacy with God.

میدان دوم مروتست

meydān dovvom morovvat ast

Field 2 · Nobility of Character

از میدان تَوْبَه میدان مروت زاید.

az meydān towbe meydān morovvat zāyad.

From the field of repentance grows the field of muruwwa, nobility of character.

مروت گم بودن است و در خود زیستن.

morovvat gom būdan ast va dar khod zīstan.

It is to lose oneself [in self-restraint] while attending to one's own conduct.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «كُونُوا۟ قَوَّٰمِينَ بِٱلْقِسْطِ».

qawluhu taʿālā: “kūnū qawwāmīna biālqisṭi”.

God Most High says, ‘Stand firmly for justice.’

ارکان مروت سه چیزست: زندگانی کردن با خود بعقل، و با خلق به صبر، و با حَقّ به نیاز.

arkān morovvat se chīz ast: zendegānī kardan bā khod be-ʿaql, va bā khalq be ṣabr, va bā ḥaqq be niyāz.

Its three pillars are living with oneself by reason, with people by patience, and with the Real in need.

نشان زندگانی کردن با خود بعقل سه چیزست: قدر خود بدانستن، و اندازهٔ کار خود دیدن، و در خیر خویش بکوشیدن.

neshān zendegānī kardan bā khod be-ʿaql se chīz ast: qadr khod bedānestan, va andāze kār khod dīdan, va dar kheyr khwīsh be-kūshīdan.

To live reasonably with oneself has three signs: knowing one's worth, seeing the measure of one's work, and striving for one's own good.

و نشان زندگانی کردن با خلق بصبر سه چیزست: بتوانائی ایشان ازیشان راضی بودن، و عذرهای ایشانرا بازجستن، و داد ایشان از توانائی خود بدادن.

va neshān zendegānī kardan bā khalq be-ṣabr se chīz ast: be-tavānāyī īshān az-īshān rāżī būdan, va ʿozr-hā-ye īshān-rā bāz-jostan, va dād īshān az tūānāʾī khod be-dādan.

To live patiently with others has three signs: being satisfied with what they are able to give, looking for their excuses, and giving them their due from one's own means.

و نشان زندگانی با حَقّ به نیاز سه چیزست: هر چه از حَقّ آید شکر واجب بر آن، و هر چه از بهر حَقّ کنی عذر واجب دیدن، و اختیار حَقّ را صواب دیدن.

va neshān zendegānī bā ḥaqq be niyāz se chīz ast: har che az ḥaqq āyad shokr vājeb bar ān, va har che az be-har ḥaqq konī ʿozr vājeb dīdan, va ekhtiyār ḥaqq rā ṣūāb dīdan.

To live before God in need has three signs: giving thanks for whatever comes from Him, seeing an apology as due for whatever one does for Him, and judging His choice to be right.

میدان سیم انابتست

meydān sevvom enābat ast

Field 3 · Turning Back

از میدان مروت میدان انابت زاید.

az meydān morovvat meydān enābat zāyad.

From muruwwa grows the field of turning back to God.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «وَمَا يَتَذَكَّرُ إِلَّا مَن يُنِيبُ».

qawluhu taʿālā: “wamā yatadhakkaru ʾillā man yunību”.

God Most High says, ‘Only one who turns back takes heed.’

انابت چیست؟

enābat chīst?

What is this turning back?

باز گشتن بهمه از چیز.

bāz gashtan be-hame az chīz.

It is returning to Him with one's whole being, away from everything else.

انابت سه قسم است: اول انابت انبیاء صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَيْهِمْ که بهمگی بازگشتند، که کس را جز ازیشان طاقت آن نیست.

enābat se qesm ast: avval enābat anbiyāʾ ṣalavāt Allāh ʿalayhim ke bahmegī bāzgeshtnd, ke kas rā joz az-īshān ṭāqat ān nīst.

It has three forms. First is the prophets' return with their whole being—something none but they can bear.

ابراهیم را گفت: «لَأَوَّاهٌ مُنِيبٌ».

abrāhīm rā goft: “laʾawwāhun munībun”.

Of Abraham He said, ‘Tender-hearted, ever turning back.’

داود را گفت: «خَرَّ رَاكِعًۭا وَأَنَابَ».

dāūd rā goft: “kharra rākiʿan waʾanāba”.

Of David: ‘He fell in prostration and turned back.’

شعیب را گفت: «تَوَكَّلْتُ وَإِلَيْهِ أُنِيبُ» مصطفی را گفت: «وَٱتَّبِعْ سَبِيلَ مَنْ أَنَابَ إِلَىَّ».

shaʿīb rā goft: “tawakkaltu waʾilayhi ʾunību” Moṣṭafā rā goft: “waāttabiʿ sabīla man ʾanāba ʾilaā”.

Of Shuʿayb: ‘I put my trust in Him, and to Him I turn’; and to the Chosen One: ‘Follow the path of those who turn to Me.’

دیگر انابت توحیدست که دشمنان را بازخواند: «وَأَنِيبُوٓا۟ إِلَىٰ رَبِّكُمْ»، «مُنِيبِينَ إِلَيْهِ وَٱتَّقُوهُ».

dīgar enābat tawḥīd ast ke dashmenān rā bāzkhūānd: “waʾanībū ʾilā rabbikum”, “munībīna ʾilayhi waāttaqūhu”.

Second is the turning of tawḥīd, the call addressed even to enemies: ‘Turn back to your Lord’; ‘Turn to Him and be mindful of Him.’

سیم انابت عارفانست بازگشتن در حال با وی: «وَأَنَابُوٓا۟ إِلَى ٱللَّهِ».

sevvom enābat ʿārefān ast bāzgashtan dar ḥāl bā vey: “waʾanābū ʾilā Allāh”.

Third is the gnostics' turning, a return to being with Him here and now: ‘They turned back to God.’

اما انابت پیغمبران سه چیزست، ترسگاری با بشارت آزادی، و خدمت و استکانت با شرف پیغمبری، و بار بلا کشیدن با دلهای پر شادی.

ammā enābat pīghmebrān se chīz ast, tarsgārī bā beshārat āzādī, va khedmat va estekānat bā sharaf payāmbar-ī, va bār balā keshīdan bā del-hā-ī por shādī.

The prophets' return has three qualities: fear of God together with the good news of freedom; service and humility together with the honour of prophecy; and carrying affliction with hearts full of joy.

و انابت توحید را سه نشانست: اقرار و اخلاص و بینایی ویرا پذیرفتن، دیگر فرمان ویرا گردن نهادن، سیم نهی ویرا حرمت داشتن.

va enābat tawḥīd rā se neshān ast: eqrār va ekhlāṣ va bīnāīī vey-rā pazīroftan, dīgar farmān vey-rā gardan nehādan, sevvom nahy vey-rā ḥormat dāshtan.

Three signs mark the return of tawḥīd: accepting Him in acknowledgment, sincerity, and insight; submitting to His command; and respecting His prohibitions.

و انابت عارفانرا سه نشانست: یکی از معصیت دور بودن، دیگر از طاعت خجل بودن، سیم در خلوت با حَقّ انس داشتن.

va enābat ʿārefān-rā se neshān ast: yekī az maʿṣiyat dūr būdan, dīgar az ṭāʿat khajal būdan, sevvom dar khalvat bā ḥaqq ons dāshtan.

The gnostics' return also has three signs: shunning disobedience, feeling ashamed of one's obedience, and finding intimacy with the Real in solitude.

میدان چهارم فتوتست

meydān chahārom fotovvat ast

Field 4 · Spiritual Chivalry

از میدان انابت میدان فتوت زاید.

az meydān enābat meydān fotovvat zāyad.

From turning back grows the field of futuwwa, spiritual chivalry.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «إِنَّهُمْ فِتْيَةٌ ءَامَنُوا۟ بِرَبِّهِمْ».

qawluhu taʿālā: “ʾinnahum fityatun ʾāmanū birabbihim”.

God Most High says, ‘They were young people who believed in their Lord.’

فتوت چیست؟

fotovvat chīst?

What is futuwwa?

بجوانمردی و آزادگی زیستن.

be-javānmardī va āzādgī zīstan.

It is living generously and freely.

و فتوت سه قسم است: قسمی با خلق، و قسمتی با خود، و قسمتی با حَقّ.

va fotovvat se qesm ast: qesm-ī bā khalq, va qesmatī bā khod, va qesmatī bā ḥaqq.

It has three aspects: toward others, toward oneself, and toward God.

قسم حَقّ چیست؟

qesm ḥaqq chīst?

What is one's part toward God?

بتوانائی خود در بندگی کوشیدن.

be-tavānāyī khod dar bandegī kūshīdan.

To strive in worship to the limit of one's ability.

و قسم خلق آنست که ایشانرا به عیبی که از خود دانی نیفگنی.

va qesm khalq ān ast ke īshān-rā be ʿeyb-ī ke az khod dānī nīfgenī.

Toward others, it is not to accuse them of a fault one recognizes in oneself.

قسم خود آنست که تسویل نفس خویش و آرایش و زینت وی نپذیری.

qesm khod ān ast ke tasūīl nafs khwīsh va ārāīsh va zīnat vey napzīrī.

Toward oneself, it is not to accept the soul's blandishments or its self-adornment.

و قسم حَقّ را سه نشانست: از جستن عِلْم ملول نشوی، و از یاد وی نیاسایی، و صحبت با نیکان پیوندی.

va qesm ḥaqq rā se neshān ast: az jostan ʿelm malūl nashūī, va az yād vey nayāsāyī, va ṣoḥbat bā nīkān pīūndī.

Its three signs toward God are never tiring of seeking knowledge, never resting from His remembrance, and keeping the company of the good.

و قسم خلق را سه نشانست: آنچه ازیشان ندانی ظن نبری، و آنچه دانی بپوشانی، و بدان مؤمنان را شفیع باشی.

va qesm khalq rā se neshān ast: ānche az-īshān nadānī ẓann nabarī, va ānche dānī bapūshānī, va badān moʾmenān rā shafīʿ bāshī.

Its three signs toward others are not suspecting what one does not know about them, concealing what one does know, and interceding for believing wrongdoers.

و قسم خود را سه نشانست: بازجستن به عیب خویش مشغول باشی و عیب خویش بد داری، و شکر نعمت ستر بر خود بینی، و از ترس نیاسایی.

va qesm khod rā se neshān ast: bāz-jostan be ʿeyb khwīsh mashghūl bāshī va ʿeyb khwīsh bad dārī, va shokr neʿmat satr bar khod bīnī, va az tars nayāsāyī.

Its three signs toward oneself are searching for and disliking one's own faults, recognizing the blessing of having them concealed, and never feeling secure from fear [of falling].

میدان پنجم ارادتست

meydān panjom erādat ast

Field 5 · Intention

از میدان فتوت میدان ارادت زاید.

az meydān fotovvat meydān erādat zāyad.

From futuwwa grows the field of willing intention.

ارادت خواست است و مراد در راه بردن.

erādat khwāst ast va morād dar rāh bordan.

Irāda means desiring and carrying one's desire along the path.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «قُلْ كُلٌّۭ يَعْمَلُ عَلَىٰ شَاكِلَتِهِ».

qawluhu taʿālā: “qul kullun yaʿmalu ʿalā shākilatihi”.

God Most High says, ‘Say: Each acts according to his disposition.’

جمله ارادت سه است: اول ارادت دنیایی محض است، و دیگر ارادت آخرت محض، سیم ارادت حَقّ محض، اما ارادت دنیایی محض آنست که قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «مِنكُم مَّن يُرِيدُ ٱلدُّنْيَا»، «تُرِيدُونَ عَرَضَ ٱلدُّنْيَا»، «مَن كَانَ يُرِيدُ حَرْثَ ٱلدُّنْيَا»، «مَّن كَانَ يُرِيدُ ٱلْعَاجِلَةَ»، «مَن كَانَ يُرِيدُ ٱلْحَيَوٰةَ ٱلدُّنْيَا وَزِينَتَهَا»، «إِن كُنتُنَّ تُرِدْنَ ٱلْحَيَوٰةَ ٱلدُّنْيَا وَزِينَتَهَا».

jomle erādat se ast: avval erādat donyāyī maḥż ast, va dīgar erādat ākherat maḥż, sevvom erādat ḥaqq maḥż, ammā erādat donyāyī maḥż ān ast ke qawluhu taʿālā: “minkum mman yurīdu al-ddunyā”, “turīdūna ʿaraḍa al-ddunyā”, “man kāna yurīdu ḥartha al-ddunyā”, “mman kāna yurīdu al-ʿājilata”, “man kāna yurīdu al-ḥayawāta al-ddunyā wazīnatahā”, “ʾin kuntunna turidna al-ḥayawāta al-ddunyā wazīnatahā”.

There are three kinds of intention: directed purely to this world, purely to the hereafter, or purely to God. The verses about the first speak of those who ‘desire this world,’ ‘desire the goods of this world,’ ‘desire the harvest of this world,’ ‘desire the immediate life,’ and ‘desire the life of this world and its adornment.’

نشان آن سه چیزست: یکی در زیارت دنیا بنقصان دین راضی بودن، و دیگر از درویشان مسلمان اعراض کردن، دیگر حاجتهای خود را بمولی بحاجتهای دنیا افگندن.

neshān ān se chīz ast: yekī dar ziyārat donyā be-noqṣān dīn rāżī būdan, va dīgar az darvīshān maslemān eʿrāż kardan, dīgar ḥājat-hā-ye khod rā be-mawlā be-ḥājat-hā-ye donyā afkandan.

Its three signs are accepting a loss of faith for a gain in worldly display, turning away from poor Muslims, and bringing one's needs to the Lord only for worldly wants.

و ارادت آخرت محض آنست که گفت قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «مَنْ أَرَادَ ٱلْـَٔاخِرَةَ»، «مَن كَانَ يُرِيدُ حَرْثَ ٱلْـَٔاخِرَةِ».

va erādat ākherat maḥż ān ast ke goft qawluhu taʿālā: “man ʾarāda al-akhirata”, “man kāna yurīdu ḥartha al-akhirati”.

The intention directed purely to the hereafter is described in the verses, ‘Whoever desires the hereafter’ and ‘Whoever desires the harvest of the hereafter.’

و نشان آن سه چیز سر: یکی درسلامت دین بنقصان دنیا راضی بودن، و دیگر مؤانست با درویشان داشتن، سیم حاجتهای خود بمولی به آخرت افگندن.

va neshān ān se chīz sar: yekī darselāmt dīn be-noqṣān donyā rāżī būdan, va dīgar moʾānesat bā darvīshān dāshtan, sevvom ḥājat-hā-ye khod be-mawlā be ākherat afkandan.

Its three signs are accepting worldly loss to keep one's religion sound, finding companionship among the poor, and presenting one's needs to the Lord for the sake of the hereafter.

و ارادت حَقّ محض آنست که گفت قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «إِن كُنتُنَّ تُرِدْنَ ٱللَّهَ وَرَسُولَهُ».

va erādat ḥaqq maḥż ān ast ke goft qawluhu taʿālā: “ʾin kuntunna turidna Allāh warasūlahu”.

Intention directed purely to God is described in the verse, ‘If you desire God and His Messenger.’

و نشان آن سه چیزست: اول پای بر هر دو جهان نهادن، و از خلق آزادگشتن، و از خود باز رستن.

va neshān ān se chīz ast: avval pāī bar har do jahān nehādan, va az khalq āzādgeshtn, va az khod bāz rastan.

Its three signs are setting foot beyond both worlds, becoming free of other people, and escaping the grip of one's own self.

میدان ششم قصدست

meydān sheshom qaṣd ast

Field 6 · Purpose

از میدان ارادت میدان قصد زاید.

az meydān erādat meydān qaṣd zāyad.

From intention grows the field of resolve.

صحت قصد و درستی آهنگ تخم کارست.

ṣeḥḥat qaṣd va dorostī āhang tokhm kār ast.

Sound purpose and a true aim are the seed of action.

و بنای آن قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «وَمَن يَخْرُجْ مِنۢ بَيْتِهِۦ مُهَاجِرًا إِلَى ٱللَّهِ وَرَسُولِهِ».

va benā-ye ān qawluhu taʿālā: “waman yakhruj min baytihi muhājiran ʾilā Allāh warasūlihi”.

Its foundation is God's word: ‘Whoever leaves his home as an emigrant to God and His Messenger.’

قصد آهنگ حَقّ است که بترک هر جه جز ویست گیری.

qaṣd āhang ḥaqq ast ke be-tark har je joz vey ast gīrī.

Resolve is to aim for God by relinquishing everything other than Him.

و قصد را سه رکنست: قصد تن بخدمت، و قصد دل بمعرفت، و قصد جان بمحنت.

va qaṣd rā se rokn ast: qaṣd tan be-khedmat, va qaṣd del be-maʿrefat, va qaṣd jān be-meḥnat.

It has three pillars: the body's resolve in service, the heart's in knowledge of Him, and the spirit's in bearing trials.

و قصد تن را سه نشانست: از جهد نیاسودن، و از تنعم بکاستن، و فراغت جستن.

va qaṣd tan rā se neshān ast: az johd nīāsūdn, va az tanʿem bakāsten, va farāghat jostan.

The body's resolve shows in tireless effort, reducing comforts, and seeking freedom from distraction.

و قصد دل را سه نشانست: رنج کشیدن، به ضرورت زیستن، خلوت گزیدن.

va qaṣd del rā se neshān ast: ranj keshīdan, be żarūrat zīstan, khalvat gazīdn.

The heart's shows in bearing hardship, living with necessities, and choosing solitude.

و قصد جان را سه نشانست: نازک دل بودن، و از سماع نشکیفتن، و بمرگ گراییدن.

va qaṣd jān rā se neshān ast: nāzk del būdan, va az samāʿ nashkīften, va be-marg gerāyīdan.

The spirit's shows in tenderness of heart, being unable to hold back at hearing [the divine word], and inclining toward death.

میدان هفتم صبرست

meydān haftem ṣabr ast

Field 7 · Patience

از میدان قصد میدان صبر زاید.

az meydān qaṣd meydān ṣabr zāyad.

From resolve grows the field of patience.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «وَأَن تَصْبِرُوا۟ خَيْرٌۭ لَّكُمْ».

qawluhu taʿālā: “waʾan taṣbirū khayrun llakum”.

God Most High says, ‘If you are patient, it is better for you.’

و صبر را سه رکنست: یکی بر بلاء «ٱصْبِرُوا۟» آنست، و دیگر از معصیت «صَابِرُوا۟» آنست، سیم بر طاعت «وَرَابِطُوا۟» آنست.

va ṣabr rā se rokn ast: yekī bar balāʾ “aṣbirū” ān ast, va dīgar az maʿṣiyat “ṣābirū” ān ast, sevvom bar ṭāʿat “warābiṭū” ān ast.

Patience has three pillars: amid affliction—‘Be patient’; against disobedience—‘Vie in patience’; and in obedience—‘Stand firm.’

صبر بر بلا بدوست داری توان و از سه چیز زاید: یکتائی دل، و عِلْم باریک و نور فراست و صبر از معصیت بترس توان و از آن سه چیز زاید: الهام دلها، و قبول دعا، و نور عصمت.

ṣabr bar balā be-dū ast dārī tavān va az se chīz zāyad: īktāʾī del, va ʿelm bārīk va nūr farāsat va ṣabr az maʿṣiyat be-tars tavān va az ān se chīz zāyad: elhām del-hā, va qabūl doʿā, va nūr ʿaṣmet.

One bears affliction through love; from it arise singleness of heart, subtle knowledge, and the light of discernment. One resists disobedience through fear; from it arise inspiration in hearts, the acceptance of prayer, and the light of protection.

و صبر بر طاعت بامید توان و از آن سه چیز زاید: بازداشت بلا ها، و روزی ناببوشیده، و گراییدن با نیکان.

va ṣabr bar ṭāʿat be-omīd tavān va az ān se chīz zāyad: bāzdāsht balā hā, va rūzī nābbūshīde, va gerāyīdan bā nīkān.

One perseveres in obedience through hope; from it arise the warding off of calamities, unexpected sustenance, and an attraction toward the righteous.

میدان هشتم جهادست

meydān hashtom jehād ast

Field 8 · Struggle

از میدان صبر میدان جهاد زاید.

az meydān ṣabr meydān jehād zāyad.

From patience grows the field of struggle.

و جهاد باز کوشیدنست با نفس و با دیو و با دشمن.

va jehād bāz kūshīdan ast bā nafs va bā dīv va bā doshman.

Jihād is renewed effort against the self, the devil, and an enemy.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «وَجَـٰهِدُوا۟ فِى ٱللَّهِ حَقَّ جِهَادِهِۦ».

qawluhu taʿālā: “wajāhidū fiā Allāh ḥaqqa jihādihi”.

God Most High says, ‘Strive for God as He deserves.’

و جهاد را سه رکنست: با دشمن بتیغ، و با نفس بقهر، و با دیو بصبر.

va jehād rā se rokn ast: bā doshman be-tīgh, va bā nafs baqher, va bā dīv be-ṣabr.

Its three pillars are facing the enemy with a sword, the self with discipline, and the devil with patience.

مجاهدان بتیغ سه‌اند: کوشنده مأجور، و خسته مغفور، و کشته شهید.

mojāhedān be-tīgh se-and: kūshande majūr, va khaste maghfūr, va koshte shahīd.

Among those who fight with a sword, the one who strives is rewarded, the wounded is forgiven, and the slain is a martyr.

و مجاهدان با نفس سه‌اند: یکی می‌کوشد او از ابرار است، و یکی می‌یاود او از اوتادست، و سیم بازرسته او از ابدالست.

va mojāhedān bā nafs se-and: yekī mī-kūshd ū az abrār ast, va yekī mī-īāūd ū az awtād ast, va sevvom bāzreste ū az abdālset.

Those who struggle with the self are of three kinds: the one still striving is among the righteous; the one who has found [the goal] is among the sustaining pillars; the one who has become free is among the substitutes [the abdāl].

و مجاهدان با دیو سه‌اند: یکی بعلم مشغول او از مقربانست، و یکی بعبادت مشغول او از صدیقانست، و یکی بزهد مشغول او از اولیایانست.

va mojāhedān bā dīv se-and: yekī be-ʿelm mashghūl ū az maqrebānset, va yekī baʿbādt mashghūl ū az ṣeddīqān ast, va yekī be-zohd mashghūl ū az aūlīāīānset.

Those who struggle with the devil are also of three kinds: one busy with knowledge is among those brought near, one busy with worship among the truthful, and one busy with ascetic practice among God's friends.

میدان نهم ریاضتست

meydān nohom riyāżat ast

Field 9 · Training

از میدان جهاد میدان ریاضت زاید.

az meydān jehād meydān riyāżat zāyad.

From struggle grows the field of training.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «فِيهِ رِجَالٌۭ يُحِبُّونَ أَن يَتَطَهَّرُوا۟».

qawluhu taʿālā: “fīhi rijālun yuḥibbūna ʾan yataṭahharū”.

God Most High says, ‘In it are people who love to purify themselves.’

ریاضت نرم کردنست، و آنرا سه رکنست: ریاضت افعال بحفظ، و ریاضت اقوال بضبط، و ریاضت اخلاق برفق.

riyāżat narm kardan ast, va ān-rā se rokn ast: riyāżat afʿāl baḥfeẓ, va riyāżat aqvāl be-żabṭ, va riyāżat akhlāq barfeq.

Riyāḍa is to soften and train oneself. It has three pillars: watchfulness over actions, restraint in speech, and gentleness in character.

و ریاضت افعال به سه چیز است: اتباع عِلْم، و غذای حلال، و دوام ورد.

va riyāżat afʿāl be se chīz ast: ettebāʿ ʿelm, va ghazāī ḥalāl, va davām verd.

Training one's actions rests on following knowledge, eating lawful food, and keeping a regular devotion.

و ریاضت اقوال سه چیزست: قراءت قرآن، و مداومت عذر، و نصیحت خلق.

va riyāżat aqvāl se chīz ast: qarāʾt qorʾān, va modāvemat ʿozr, va naṣīḥat khalq.

Training one's speech rests on reciting the Qur'an, continually asking pardon, and advising others.

و ریاضت اخلاق سه چیزست: فروتنی، و جوانمردی، و بردباری.

va riyāżat akhlāq se chīz ast: farūtnī, va javānmardī, va bardebārī.

Training one's character rests on humility, generosity, and forbearance.

میدان دهم تهذیب است

meydān dahm tahdhīb ast

Field 10 · Refinement

از میدان ریاضت میدان تهذیب زاید.

az meydān riyāżat meydān tahdhīb zāyad.

From training grows the field of refinement.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «قُوٓا۟ أَنفُسَكُمْ وَأَهْلِيكُمْ نَارًۭا».

qawluhu taʿālā: “qū ʾanfusakum waʾahlīkum nāran”.

God Most High says, ‘Protect yourselves and your families from a fire.’

حیلت تهذیب سه چیزست: سنت و صحبت و خلوت.

ḥīlat tahdhīb se chīz ast: sonnat va ṣoḥbat va khalvat.

Its means are three: the Sunna, good company, and solitude.

و تهذیب سه چیزست: نفس را و خوی را و دل را.

va tahdhīb se chīz ast: nafs rā va khūy rā va del rā.

Refinement concerns three things: the self, one's habits, and the heart.

تهذیب نفس سه چیزست از شکایت بمدح گرانیدن، و از گزاف بهشیاری آوردن، و از غفلت به بیداری آوردن.

tahdhīb nafs se chīz ast az shekāyat bamdeḥ garānīdn, va az gazāf bahshīārī āvardan, va az gheflat be bīdārī āvardan.

To refine the self is to move from complaint to praise, from heedless excess to alertness, and from inattention to wakefulness.

تهذیب خوی را سه چیزست: از ضجرت بصبر آیی، و از بخل ببذل آیی، و از مکافات به عفو آیی.

tahdhīb khūy rā se chīz ast: az żajrat be-ṣabr āyī, va az bakhl be-badhl āyī, va az makāfāt be ʿafv āyī.

To refine one's habits is to move from vexation to patience, from miserliness to giving, and from retaliation to forgiveness.

و از تهذیب دل سه چیزست: از هلاک امن بحیات ترس آمدن، و از شومی نومیدی با برکت امید آمدن، و از محنت پراکندگی دل بآزادی دل آمدن.

va az tahdhīb del se chīz ast: az halāk amn be-ḥayāt tars āmadan, va az shūmī nūmīdī bā barket omīd āmadan, va az meḥnat parākandegī del be-āzādī del āmadan.

To refine the heart is to move from the peril of false security to the life of reverent fear, from the ill omen of despair to the blessing of hope, and from the strain of a divided heart to freedom of heart.

میدان یازدهم محاسبتست

meydān yāzdahom moḥāsebat ast

Field 11 · Self-Accounting

از میدان تهذیب میدان محاسبت زاید.

az meydān tahdhīb meydān moḥāsebat zāyad.

From refinement grows the field of self-accounting.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «وَلْتَنظُرْ نَفْسٌۭ مَّا قَدَّمَتْ لِغَدٍۢ».

qawluhu taʿālā: “waltanẓur nafsun mmā qaddamat lighadin”.

God Most High says, ‘Let every soul consider what it has sent ahead for tomorrow.’

محاسبت را سه رکنست: جنایت از معاملت جدا کردن، نعمت با خدمت موازنه کردن، و نصیب خود از نصیب وی جَلَّ ذِكْرُهُ جدا کردن.

moḥāsebat rā se rokn ast: jenāyat az moʿāmelat jodā kardan, neʿmat bā khedmat mūāzne kardan, va naṣīb khod az naṣīb vey jalla dhikruhu jodā kardan.

Self-accounting has three pillars: separating wrongdoing from sound conduct, weighing gifts against service, and distinguishing one's own share from the share of Him whose mention is exalted.

و حیلت شناختن رکن اول آنست که بدانی هر کاری که دیو را در آن نصیبست جنایتست، و هر معامله که در آن جورست جنایتست، و هر عمل که بخلاف سنتست جنایتست.

va ḥīlat shenākhtan rokn avval ān ast ke bedānī har kārī ke dīv rā dar ān naṣīb ast jenāyat ast, va har moʿāmele ke dar ān jūrset jenāyat ast, va har ʿamal ke be-khelāf sonnat ast jenāyat ast.

The way to recognize the first is to know that any act in which the devil has a share is wrongdoing, any dealing marked by injustice is wrongdoing, and any act contrary to the Sunna is wrongdoing.

و حیلت شناختن رکن میانه آنست که بدانی که نعمتهای ناشناخته همه خصمان است، و شناختهٔ شکر ناکرده همه تاوانست، و در معصیت بکار برده تخم زوال ایمانست.

va ḥīlat shenākhtan rokn miyāne ān ast ke bedānī ke neʿmat-hā-ye nāshnākhte hame khaṣmān ast, va shanākhte shokr nā-karde hame tāvān ast, va dar maʿṣiyat be-kār bordeh tokhm zavāl īmān ast.

To recognize the second, know that unacknowledged gifts become claimants against you; gifts you recognize but do not thank God for become debts; and gifts used in disobedience sow the loss of faith.

و حیلت شناختن رکن سیم آنست که بدانی که هر خدمت که بدو دنیا خواهی آن برتست، و هر خدمت که بدان آخرت خواهی ترا آنست، و هر خدمت که بدان مولی خواهی آن قیمت تست.

va ḥīlat shenākhtan rokn sevvom ān ast ke bedānī ke har khedmat ke be-dū donyā khwāhī ān bartest, va har khedmat ke badān ākherat khwāhī to-rā ān ast, va har khedmat ke badān mawlā khwāhī ān qeymat to ast.

To recognize the third, know that service by which you seek the world counts against you; service by which you seek the hereafter counts for you; and service by which you seek the Lord reveals your true worth.

میدان دوازدهم یقظت است

meydān davāzdahom yaqẓat ast

Field 12 · Wakefulness

از میدان محاسبت میدان یقظت زاید.

az meydān moḥāsebat meydān yaqẓat zāyad.

From self-accounting grows the field of wakefulness.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «وَلَا تَكُن مِّنَ ٱلْغَـٰفِلِينَ».

qawluhu taʿālā: “walā takun mmina al-ghāfilīna”.

God Most High says, ‘Do not be among the heedless.’

و یقظت را سه رکنست: نعمتهای بزرگ از وی دیدن و جرمهای بزرگ از خود دیدن، و عیار روزگار خود از زیادت و نقصان شناختن، و دایم از جملهٔ مکر ترسیدن.

va yaqẓat rā se rokn ast: neʿmat-hā-ye bozorg az vey dīdan va jarmehāī bozorg az khod dīdan, va ʿīār rūzgār khod az zīādt va noqṣān shenākhtan, va dāyem az jomle makr tarsīdan.

Wakefulness has three pillars: seeing great gifts as His and great offenses as one's own, discerning whether one's days are gaining or losing in value, and always fearing the possibility of divine testing.

اول نعمتهای او را بسه چیز توان یافت: به نیاز دل، و شنیدن عِلْم، و پاکی قوت.

avval neʿmat-hā-ye ū rā be-se chīz tavān yāft: be niyāz del, va shenīdan ʿelm, va pākī qovvat.

One perceives His gifts through a needy heart, hearing true knowledge, and purity of sustenance.

و جرم بسه چیز توان یافت: کوتاهی امید، و دوام فکر، و بیداری سحرگاه.

va jorm be-se chīz tavān yāft: kūtāhī omīd, va davām fakr, va bīdārī saḥregāe.

One perceives one's faults through not presuming on a long life, sustained reflection, and wakefulness before dawn.

و آخر بسه چیز توان یافت: بدگمانی بخود، و بریدن از علایق، و تعظیم حَقّ.

va ākher be-se chīz tavān yāft: badgemānī be-khod, va borīdan az ʿalāyeq, va taʿẓīm ḥaqq.

And one maintains that final caution through mistrust of oneself, cutting attachments, and reverence for the Real.

میدان سیزدهم زهد است

meydān sīzdahom zohd ast

Field 13 · Detachment

از میدان یقطنت میدان زهد زاید.

az meydān īqṭent meydān zohd zāyad.

From wakefulness grows the field of detachment.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «بَقِيَّتُ ٱللَّهِ خَيْرٌۭ لَّكُمْ».

qawluhu taʿālā: “baqiyyatu Allāh khayrun llakum”.

God Most High says, ‘What remains with God is better for you.’

زهد در سه چیزست: اول در دنیا، دوم در خلق، سیم در خود.

zohd dar se chīz ast: avval dar donyā, dovvom dar khalq, sevvom dar khod.

Detachment has three objects: the world, other people, and oneself.

هر که دولت این جهانرا از دشمن خود دریغ ندارد، درین جهان او زاهد باشد.

har ke dūlt īn jahān-rā az doshman khod darīgh nadārd, dar-īn jahān ū zāhed bāshad.

One who would not begrudge even an enemy worldly fortune is detached from this world.

و هر که او آزرم خلق ویرا در حَقّ مداهن نکند، در خلق زاهدست.

va har ke ū āzarm khalq vey-rā dar ḥaqq madāhn nakned, dar khalq zāhed ast.

One whom concern for people's opinion will not make compromise the truth is detached from people.

و هرکه بچشم پسند در خود ننگرد، در خود زاهدست.

va har-ke be-cheshm pasand dar khod nangerd, dar khod zāhed ast.

One who does not gaze at oneself with approval is detached from the self.

نشان زهد در دنیا سه چیز است: یاد مرگ، و قناعت بقوت، و صحبت با درویشان.

neshān zohd dar donyā se chīz ast: yād marg, va qanāʿt be-qovvat, va ṣoḥbat bā darvīshān.

Three signs of detachment from the world are remembering death, being content with enough to eat, and keeping company with the poor.

و زهد در خلق را سه نشانست: دیدن سبق حکم، و استقامت قدر، و عجز خلق.

va zohd dar khalq rā se neshān ast: dīdan sabaq ḥokm, va esteqāmat qadr, va ʿajz khalq.

Three signs of detachment from people are seeing that the judgment has already gone forth, that destiny stands firm, and that creatures are powerless.

و نشان زهد در خود سه چیزست: شناختن کید و دیو، و ضعف خود، و تاریکی استدراج.

va neshān zohd dar khod se chīz ast: shenākhtan kīd va dīv, va żaʿf khod, va tārīkī astedrāj.

Three signs of detachment from oneself are knowing the devil's deceit, one's own weakness, and the darkness of being led on unawares by apparent favour.

میدان چهاردهم تجرید است

meydān chahārdahom tajrīd ast

Field 14 · Stripping Away

از میدان زهد میدان تجرید زاید.

az meydān zohd meydān tajrīd zāyad.

From detachment grows the field of stripping away.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «وَلَا تَمُدَّنَّ عَيْنَيْكَ».

qawluhu taʿālā: “walā tamuddanna ʿaynayka”.

God Most High says, ‘Do not stretch your eyes [toward it].’

تجرید در سه چیزست: در تن و دل و سر.

tajrīd dar se chīz ast: dar tan va del va sar.

This stripping away concerns the body, the heart, and the inmost secret.

تجرید نفس طریق قرایانست.

tajrīd nafs ṭarīq qarāīānset.

Stripping the self is the path of the Qur'an reciters.

و تجرید دل طریق صوفیانست، و تجرید سر طریق عارفانست.

va tajrīd del ṭarīq ṣūfīānset, va tajrīd sar ṭarīq ʿārefān ast.

Stripping the heart is the path of the Sufis, and stripping the inmost secret is the path of the gnostics.

تجرید نفس سه چیزست: دنیا طلب ناکردن، و بر فایت تأسف ناخوردن، و آنچه بود نهفتن.

tajrīd nafs se chīz ast: donyā ṭalab nā-kardan, va bar fāīt taʾassof nā-khordan, va ānche būd nahfetn.

Stripping the self means not pursuing the world, not lamenting what has passed, and concealing what one possesses.

و تجرید دل سه چیزست: آنچه نیست نبیوسیدن، و آنچه هست قیمت نانهادن، و بترک آن نترسیدن.

va tajrīd del se chīz ast: ānche nīst nabīūsīdn, va ānche hast qeymat nā-nehādan, va be-tark ān natresīdn.

Stripping the heart means not hoping for what one lacks, not setting a price on what one has, and not fearing its loss.

و تجرید سر سه چیز است: بر اسباب نیارامیدن، و در راه حَقّ نشان خود ندیدن، و از حَقّ بجز از حَقّ باز ناگشتن.

va tajrīd sar se chīz ast: bar asbāb nayārāmīdan, va dar rāh ḥaqq neshān khod nadīdan, va az ḥaqq be-joz az ḥaqq bāz nā-gashtan.

Stripping the inmost secret means not resting in secondary causes, not seeing any trace of oneself on God's path, and not turning from God to anything but God.

میدان پانزدهم ورعست

meydān pānzdahom varaʿ ast

Field 15 · Scrupulous Restraint

از میدان تجرید میدان ورع زاید.

az meydān tajrīd meydān varaʿ zāyad.

From stripping away grows the field of scrupulous restraint.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «إِن تَجْتَنِبُوا۟ كَبَآئِرَ مَا تُنْهَوْنَ عَنْهُ».

qawluhu taʿālā: “ʾin tajtanibū kabāʾira mā tunhawna ʿanhu”.

God Most High says, ‘If you avoid the major sins that are forbidden you.’

ورع باز پرهیزیدنست از ناپسند و افزونی و خاطره‌های شوریده.

varaʿ bāz parhīzīdnest az nāpasand va afzūnī va khāṭre-hāī shūrīde.

Waraʿ means holding back from the objectionable, from excess, and from turbulent thoughts.

ورع از ناپسند بسه چیز توان: دریغ داشتن خود از نکوهش، و دین خود از کاهش، و دل خود از آلایش.

varaʿ az nāpasand be-se chīz tavān: darīgh dāshtan khod az nakūhsh, va dīn khod az kāhsh, va del khod az ālāīsh.

One restrains oneself from the objectionable by sparing oneself blame, one's religion diminution, and one's heart pollution.

و ورع از افزونی بسه چیز توان: زاری حساب، و شماتت خصمان، و غبن وارثان.

va varaʿ az afzūnī be-se chīz tavān: zārī ḥesāb, va shamātt khaṣmān, va ghabn ūārsān.

One restrains oneself from excess by remembering the distress of the reckoning, the enemies' gloating, and the heirs' unjust gain.

و ورع از خاطرهای شوریده بسه چیز توان: بتدبر قرآن، و زیارت گورستان، و تفکراندر حکمت.

va varaʿ az khāṭrehāī shūrīde be-se chīz tavān: be-tadabbur qorʾān, va ziyārat gūrsetān, va tafkerānder ḥekmat.

One restrains disturbed thoughts by pondering the Qur'an, visiting graveyards, and reflecting on wisdom.

میدان شانزدهم تقواست

meydān shānzdahom taqwā ast

Field 16 · God-Consciousness

از میدان ورع میدان تقوا زاید.

az meydān varaʿ meydān taqwā zāyad.

From scrupulous restraint grows the field of God-consciousness.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «مَن يَتَّقِ وَيَصْبِرْ»، «فَإِيَّايَ فَٱتَّقُونِ».

qawluhu taʿālā: “man yattaqi wayaṣbir”, “faʾiyyāya faāttaqūni”.

God Most High says, ‘Whoever is mindful of God and patient’; and, ‘Be mindful of Me alone.’

متقیان سه مردند: خرد و میانه و بزرگ.

matqīān se mard-and: kherad va miyāne va bozorg.

Those who practice taqwā are of three levels: lesser, middle, and greater.

کمینه آنست که توحید خود بشرک نیالاید، و اخلاص خود بنفاق نیالاید، و تعبد خود به بدعت نیالاید.

kamīne ān ast ke tawḥīd khod be-shirk nayālāyad, va ekhlāṣ khod banfāq nayālāyad, va taʿbed khod be bedʿat nayālāyad.

At the first, one does not taint divine oneness with association, sincerity with hypocrisy, or worship with innovation.

و میانگین آنست که خدمت خود به ریا نیالاید، و قوت خود بشبهت نیالاید، و حال خود بتضییع نیالاید.

va mīāngīn ān ast ke khedmat khod be riyāʾ nayālāyad, va qovvat khod bashbeht nayālāyad, va ḥāl khod batżīīʿ nayālāyad.

At the middle, one does not taint service with display, food with doubtful gain, or one's spiritual state with neglect.

و بزرگ آنست که نعمت را بشکایت نیالاید، و جرم خود بحجت نیالاید، و از دیدن منت بر خود نیاساید.

va bozorg ān ast ke neʿmat rā be-shekāyat nayālāyad, va jorm khod baḥjet nayālāyad, va az dīdan mennat bar khod nīāsāīd.

At the highest, one does not taint blessings with complaint or one's faults with excuses, and never ceases to see God's favour upon oneself.

میدان هفدهم معاملتست

meydān hefdahom moʿāmelat ast

Field 17 · Right Dealing

از میدان تقوی میدان معاملت زاید.

az meydān taqwā meydān moʿāmelat zāyad.

From God-consciousness grows the field of right dealing.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «وَأْتَمِرُوا۟ بَيْنَكُم بِمَعْرُوفٍۢ».

qawluhu taʿālā: “waʾtamirū baynakum bimaʿrūfin”.

God Most High says, ‘Consult one another in a fitting way.’

حسن معاملت سه رکن است: اول انصاف، دیگر بذل بفضل، سیم ایثار بلطف.

ḥosn moʿāmelat se rokn ast: avval enṣāf, dīgar badhl bafżel, sevvom īthār be-loṭf.

Good dealings have three pillars: fairness, gracious generosity, and tender self-sacrifice.

انصاف دادن بسه چیز توان: از خود ننگ داشتن، و از مجازات ترسیدن، و بقدر خود کوشیدن.

enṣāf dādan be-se chīz tavān: az khod nang dāshtan, va az majāzāt tarsīdan, va be-qadr khod kūshīdan.

Fairness comes from being ashamed of one's own shortcomings, fearing recompense, and striving within one's measure.

و بذل بسه چیز توان: از خساست گریختن، وعز جوانمردی بدیدن، و نیوشیده بشناختن.

va badhl be-se chīz tavān: az khasāst gorīkhtan, ūʿz javānmardī be-dīdan, va nīūshīde beshenākhtan.

Generosity comes from fleeing meanness, recognizing the dignity of magnanimity, and acknowledging what one has received.

و ایثار بسه چیز توان: آیین به پیوستگی بر مناقشت خلق برگزیدن، و شادی جاوید بر شادی عاریتی برگزیدن، و شرف ابد بر شغل این گیتی برگزیدن.

va īthār be-se chīz tavān: āīīn be pīūstegī bar monāqeshe khalq bargozīdan, va shādī jāūīd bar shādī ʿāriyatī bargozīdan, va sharaf abad bar shoghl īn gītī bargozīdan.

Self-sacrifice comes from choosing enduring harmony over quarrels with people, lasting joy over borrowed joy, and eternal honour over worldly preoccupations.

معاملت با خود بخلاف، با خلق بانصاف، با حَقّ باعتراف.

moʿāmelat bā khod be-khelāf, bā khalq be-enṣāf, bā ḥaqq bāʿterāf.

Deal with yourself by opposing your lower inclinations, with people by fairness, and with God by acknowledgment.

میدان هجدهم مبالاتست

meydān hejdahom mobālāt ast

Field 18 · Heedful Concern

از میدان معاملت میدان مبالات زایدو قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «وَيُحَذِّرُكُمُ ٱللَّهُ نَفْسَهُ».

az meydān moʿāmelat meydān mobālāt zāīdū qawluhu taʿālā: “wayuḥadhdhirukumu Allāh nafsahu”.

From right dealing grows the field of heedful concern. God Most High says, ‘God warns you of Himself.’

مبالات باک داشتنست و آن بسه چیز توان: یا به بیم، یا بشرم، یا بمهر.

mobālāt bāk dāshtan ast va ān be-se chīz tavān: yā be bīm, yā be-sharm, yā be-mehr.

To have such concern is to take care, whether through fear, shame, or love.

بیم آنست که باک داری که وی در احسان افزاید تو در طغیان افزایی، او در شرف افزاید «تو در سرف افزایی»، وی درسر افزاید تو در جرم افزایی.

bīm ān ast ke bāk dārī ke vey dar eḥsān afzāyad to dar ṭaghīān afzāyī, ū dar sharaf afzāyad “to dar sarf afzāyī”, vey darser afzāyad to dar jorm afzāyī.

Fear is the concern that while He increases you in kindness, you might increase in rebellion; while He increases you in honour, you might increase in extravagance; while He raises your inner rank, you might increase in offense.

و شرم آنست که از وی نعمت خرد نشمری، و از خود معصیت حقیر نداری، و مر خود را بر وی نستانی.

va sharm ān ast ke az vey neʿmat kherad nashmorī, va az khod maʿṣiyat ḥaqīr nadārī, va mar khod rā bar vey nastānī.

Shame is neither to count His gift small nor your own disobedience slight, nor to demand your due from Him.

و مهر آنست که باک داری که وی بتو می‌نگرد و تو از وی غافل باشی، یا از وی ببهشت راضی باشی، یا بجز از وی بچیزی آرزومند باشی.

va mehr ān ast ke bāk dārī ke vey be-to mī-negarad va to az vey ghāfl bāshī, yā az vey be-behesht rāżī bāshī, yā be-joz az vey be-chīzī ārzūmned bāshī.

Love is the concern that He might be looking at you while you forget Him; that you might settle for Paradise instead of Him; or that you might desire anything besides Him.

میدان نوزدهم یقینست

meydān nūzdahom yaqīn ast

Field 19 · Certainty

از میدان مبالات میدان یقین زاید.

az meydān mobālāt meydān yaqīn zāyad.

From heedful concern grows the field of certainty.

یقین بی‌گمانیست، و این سه بابست: عِلْم یقین است، و عین یقین است، و حَقّ یقین است.

yaqīn bī-gamānīst, va īn se bāb ast: ʿelm yaqīn ast, va ʿeyn yaqīn ast, va ḥaqq yaqīn ast.

Certainty is freedom from doubt, and has three modes: knowledge of certainty, eye of certainty, and truth of certainty.

عِلْم یقین استدلالیست، وعین یقین استدراکیست، و حَقّ یقین حقیقتیست.

ʿelm yaqīn estedlālī ast, va-ʿeyn yaqīn astedrākīst, va ḥaqq yaqīn ḥaqīqtīst.

The first rests on inference, the second on immediate apprehension, and the third on reality itself.

عِلْم یقین مطالعتست، و عین یقین مکاشفتست، و حَقّ یقین مشاهدتست.

ʿelm yaqīn maṭālʿetst, va ʿeyn yaqīn mokāshafat ast, va ḥaqq yaqīn mashāhdetst.

The first is study, the second unveiling, and the third direct witnessing.

عِلْم یقین از سماع روید، و عین یقین از الهام روید، و حَقّ یقین از عیان روید.

ʿelm yaqīn az samāʿ rūyad, va ʿeyn yaqīn az elhām rūyad, va ḥaqq yaqīn az ʿeyān rūyad.

The first grows from hearing, the second from inspiration, and the third from seeing for oneself.

عِلْم یقین سبب شناختنست، وعین یقین از سبب بازرستنست، و حَقّ یقین از انتظار و تمییز آزاد گشتنست.

ʿelm yaqīn sabab shenākhtan ast, va-ʿeyn yaqīn az sabab bāzrestnst, va ḥaqq yaqīn az enteẓār va tamyīz āzād gashtan ast.

The first recognizes the means, the second is freed from the means, and the third is freed even from waiting and making distinctions.

میدان بیستم بصیرتست

meydān bīstom baṣīrat ast

Field 20 · Insight

از میدان یقین میدان بصیرت زاید.

az meydān yaqīn meydān baṣīrat zāyad.

From certainty grows the field of insight.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «تَذَكَّرُوا۟ فَإِذَا هُم مُّبْصِرُونَ» بصیرت دیده ور شدن است.

qawluhu taʿālā: “tadhakkarū faʾidhā hum mmubṣirūna” baṣīrat dīde ūr shodan ast.

God Most High says, ‘They remembered, and then they saw clearly.’ Insight is learning to see.

بصیرت بسه چیز است: بصیرت قبول، و بصیرت اتباع، و بصیرت حقیقت.

baṣīrat be-se chīz ast: baṣīrat qabūl, va baṣīrat ettebāʿ, va baṣīrat ḥaqīqat.

It has three kinds: insight of acceptance, of following, and of reality.

بصیرت قبول رسید تست بیافت آشنایی: «قَدْ جَآءَكُم بَصَآئِرُ مِن رَّبِّكُمْ».

baṣīrat qabūl resīd to ast be-yāft āshenāyī: “qad jāʾakum baṣāʾiru min rrabbikum”.

Acceptance is an arrival at the finding of acquaintance: ‘Insights have come to you from your Lord.’

و بصیرت اتباع راه سنت بصلابت سپردنست: «عَلَىٰ بَصِيرَةٍ أَنَا۠ وَمَنِ ٱتَّبَعَنِى» و بصیرت حقیقت مولای خود را بدیدهٔ دل دیدنست: «تَبْصِرَةًۭ وَذِكْرَىٰ لِكُلِّ عَبْدٍۢ مُّنِيبٍۢ».

va baṣīrat ettebāʿ rāh sonnat be-ṣelābat sepordan ast: “ʿalā baṣīratin ʾanā wamani attabaʿaniā” va baṣīrat ḥaqīqat mūlāī khod rā be-dīde del dīdan ast: “tabṣiratan wadhikrā likulli ʿabdin mmunībin”.

Following means walking the path of the Sunna firmly: ‘I and those who follow me are upon clear insight.’ Insight into reality is seeing one's Lord with the heart's eye: ‘An insight and reminder to every servant who turns back.’

بصیرت قبول در نظارهٔ تجارب و علامات و دلایل است.

baṣīrat qabūl dar naẓāre tajārb va ʿalāmāt va dalāīl ast.

The insight of acceptance observes experiences, signs, and proofs.

و بصیرت اتباع در کتاب و سنت و آثار سلفست.

va baṣīrat ettebāʿ dar ketāb va sonnat va āthār salfest.

The insight of following rests on the Book, the Sunna, and the reports of the early generations.

و بصیرت حقیقت چراغست در دل که «اینکم»، و ندا در گوش که «ایدرم»، و نشان روشن که «با توأم».

va baṣīrat ḥaqīqat charāghset dar del ke “aīnkem”, va nadā dar gūsh ke “aīdrem”, va neshān rowshan ke “bā tūam”.

Insight into reality is a lamp in the heart saying, ‘Here I am’; a voice in the ear saying, ‘I am here’; and a clear sign saying, ‘I am with you.’

میدان بیست یکم توکل است

meydān bīst yekom tavakkol ast

Field 21 · Trust

از میدان بصیرت میدان توکل زاید.

az meydān baṣīrat meydān tavakkol zāyad.

From insight grows the field of trust in God.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «وَعَلَى ٱللَّهِ فَتَوَكَّلُوٓا۟ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ»، «فَعَلَيْهِ تَوَكَّلُوٓا۟ إِن كُنتُم مُّسْلِمِينَ».

qawluhu taʿālā: “waʿalā Allāh fatawakkalū ʾin kuntum mmuʾminīna”, “faʿalayhi tawakkalū ʾin kuntum mmuslimīna”.

God Most High says, ‘Put your trust in God if you are believers’; and, ‘Trust in Him if you have submitted.’

توکل قنطرهٔ یقینست، و عماد ایمان، و محل اخلاص.

tavakkol qanṭere yaqīn ast, va ʿamād īmān, va maḥl ekhlāṣ.

Trust is certainty's bridge, faith's pillar, and the dwelling place of sincerity.

و توکل بر سه درجه است: یکی بتجربه، و دیگر بضرورت، سیم بحقیقت.

va tavakkol bar se daraje ast: yekī be-tajrobe, va dīgar be-żarūrat, sevvom be-ḥaqīqat.

It has three degrees: through experience, through necessity, and through truth.

بتجربتی آنست که می‌کوشد و می‌سازد؛

batjerbtī ān ast ke mī-kūshd va mī-sāzd;

At the first, one strives and makes arrangements;

و آن حال مکتسبانست.

va ān ḥāl maktesbānset.

this is the state of those who work for their living.

و ضرورت آنست که بداند درست که بدست کسی چیزی نیست، و حیلت کردن سود نیست، و در سبب بر نیست، و بیارامد؛

va żarūrat ān ast ke bedānad dorost ke be-dast kasī chīzī nīst, va ḥīlat kardan sūd nīst, va dar sabab bar nīst, va bīārāmd;

At the second, one knows clearly that nothing is in anyone's hand, stratagems are no help, and secondary causes have no independent power; then one rests;

و این حال منتظرانست.

va īn ḥāl manteẓrānset.

this is the state of those who wait upon God.

و حقیقتی ‎آنست که بداند که عطا و منع بحکمتست، و قسام مهربان و بی‌غفلتست، و رهی را پیوسته روی حیرتست و بیاساید؛

va ḥaqīqat-ī ‎ān ast ke bedānad ke ʿaṭā va manʿ be-ḥekmat ast, va qassām mahrebān va bī-gheflat ast, va rahī rā peyvaste rūy ḥeyrat ast va biyāsāyad;

At the third, one knows that both giving and withholding arise from wisdom, that the One who allots is kind and never heedless, and that bewilderment always faces the servant; then one comes to rest;

این حال راضیانست.

īn ḥāl rāżīānset.

this is the state of those content with Him.

میدان بیست دوم لجأست

meydān bīst dovvom lajast

Field 22 · Refuge

از میدان توکل میدان لجأ زاید.

az meydān tavakkol meydān laja zāyad.

From trust grows the field of seeking refuge.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «وَظَنُّوٓا۟ أَن لَّا مَلْجَأَ مِنَ ٱللَّهِ إِلَّآ إِلَيْهِ».

qawluhu taʿālā: “waẓannū ʾan llā maljaʾa mina Allāh ʾillā ʾilayhi”.

God Most High says, ‘They knew there was no refuge from God except with Him.’

لجاء باز پناهیدنست بیکجا، و آن سه رکنست.

lajāʾ bāz panāhīdnest bīkjā, va ān se rokn ast.

Lajāʾ means returning to one place of refuge; it has three pillars.

لجاء زبانست، و لجاء دل، و لجاء جان.

lajāʾ zabān ast, va lajāʾ del, va lajāʾ jān.

There is refuge of the tongue, of the heart, and of the soul.

لجاء زبان اعتذارست، و لجاء دل افتقارست، و لجاء جان اضطرارست.

lajāʾ zabān aʿtezārset, va lajāʾ del efteqār ast, va lajāʾ jān eżṭerār ast.

The tongue seeks refuge by making apology, the heart by confessing poverty, and the soul by absolute need.

معنی اضطرار استنشاقست.

maʿnā eżṭerār astenshāqset.

Absolute need means drawing [divine help] in as one's breath.

توکل کار بوی سپردنست، و لجاء خود را بوی سپردنست، توکل از وی بیوسیدن، و لجاء ویرا بیوسیدن؛

tavakkol kār be-vay sepordan ast, va lajāʾ khod rā be-vay sepordan ast, tavakkol az vey beyūsīdan, va lajāʾ vey-rā beyūsīdan;

Trust hands one's affairs over to Him; refuge hands oneself over to Him. Trust hopes for something from Him; refuge hopes for Him;

متوکل بعطا آرام گیرد، و خداوند لجاء بوی آرام گیرد؛

matūkl be-ʿaṭā ārām gīrad, va khodāvand lajāʾ be-vay ārām gīrad;

one who trusts rests in the gift, but one who seeks refuge rests in the Giver;

و در راه لجاء حجاب نیست، و سود آنرا حساب نیست.

va dar rāh lajāʾ ḥejāb nīst, va sūd ān-rā ḥesāb nīst.

there is no veil on the path of refuge, and no counting its gain.

هر کجا لجاء نیست، حقیقت او را مایه نیست.

har kajā lajāʾ nīst, ḥaqīqat ū rā māye nīst.

Where refuge is absent, reality has no firm foundation.

و لجاء پیرایه درست کارانست، و حلقه در حَقّ بدست جویندگانست.

va lajāʾ pīrāye dorost kārānset, va ḥalqe dar ḥaqq be-dast jūīndegānset.

Seeking refuge adorns the upright and is the ring of the door of the Real in the seekers' hands.

میدان بیست و سیم رضاست

meydān bīst va sevvom reżā ast

Field 23 · Contentment

از میدان لجاء میدان رضا زاید.

az meydān lajāʾ meydān reżā zāyad.

From refuge grows the field of contentment.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «وَرَضُوا۟ عَنْهُ».

qawluhu taʿālā: “waraḍū ʿanhu”.

God Most High says, ‘They were pleased with Him.’

رضا خشنودی و پسندکاریست.

reżā khoshnūdī va pasand-kārī ast.

Riḍā is satisfaction and willing acceptance.

و آن سه چیزست: دین وی چنانکه وی نهاد بدان راضی باشد، و قسمت و روزی چنانکه ترا و دیگرانرا نهاد بدان راضی باشی، و بمولای خویش بجای هر چه جز از ویست راضی باشی.

va ān se chīz ast: dīn vey chenān-ke vey nehād badān rāżī bāshad, va qesmat va rūzī chenān-ke to-rā va dīgarān-rā nehād badān rāżī bāshī, va be-mawlā-ye khwīsh be-jā-ye har che joz az vey ast rāżī bāshī.

It has three forms: being pleased with His religion as He established it, with the share and sustenance He allotted you and others, and with your Lord in place of everything other than Him.

پسندیدن دین وی چنانکه وی نهاد از تکلیف و بدعت و وسواس آزادیست، و پسندیدن قسمت وی از حیلت و از حسد و از ضجرت آزادیست، و پسندیدن بمولای خویش از هرچه جز از وی از عوایق و علایق و از دوکون آزادیست.

pasandīdan dīn vey chenān-ke vey nehād az taklīf va bedʿat va vasvās āzādī ast, va pasandīdan qesmat vey az ḥīlat va az ḥasd va az żajrat āzādī ast, va pasandīdan be-mawlā-ye khwīsh az harche joz az vey az ʿūāīq va ʿalāyeq va az dūkūn āzādī ast.

Accepting His religion as established frees one from self-imposed burdens, innovation, and obsessive doubt; accepting His allotment frees one from scheming, envy, and irritation; and being satisfied with Him above all else frees one from hindrances, attachments, and both worlds.

میدان بیست و چهارم موافقت است

meydān bīst va chahārom movāfaqat ast

Field 24 · Willing Accord

از میدان رضا میدان موافقت زاید.

az meydān reżā meydān movāfaqat zāyad.

From contentment grows the field of willing accord.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «فَٱقْضِ مَآ أَنتَ قَاضٍ».

qawluhu taʿālā: “faāqḍi mā ʾanta qāḍin”.

God Most High says, ‘Decide what you will decide.’

موافقت استقبال حکمست بدل گشاده.

movāfaqat esteqbāl ḥokm ast be-del goshāde.

Muwāfaqa is welcoming God's decree with an open heart.

رضا پس از پیدا شدن حکم است، و موافقت پیش از پیدا شدن آن.

reżā pas az peydā shodan ḥokm ast, va movāfaqat pīsh az peydā shodan ān.

Contentment follows the appearance of the decree; accord precedes it.

و موافقت بسه چیز است: برخاستن اختیار بنده از میان، و درست بدیدن عنایت مولی، و بریدن مهر از تحکم خویش و از دو گیتی.

va movāfaqat be-se chīz ast: barkhāstan ekhtiyār bande az miyān, va dorost be-dīdan ʿenāyat mawlā, va borīdan mehr az taḥkem khwīsh va az do gītī.

Accord has three elements: letting go of the servant's choice, clearly seeing the Lord's care, and loosening one's attachment to self-rule and both worlds.

و نشان برخاستن اختیار بسه چیزست: یکی در بلا و عافیت یکسان بودن، و بعطا و منع برابر بودن، و بزندگانی و مرگ مساوی بودن.

va neshān barkhāstan ekhtiyār be-se chīz ast: yekī dar balā va ʿāfiyat īksān būdan, va be-ʿaṭā va manʿ barābar būdan, va be-zendegānī va marg masāūī būdan.

The signs of giving up one's choice are meeting affliction and ease alike, receiving gift and refusal alike, and regarding life and death alike.

و نشان بدیدن عنایت مولی بسه چیزست: یکی آن که در دل وی شادی نهند که غمها بشوید، و نوری بخشند که علایق بسترد، و قربی دهند که تفرق ببرد.

va neshān be-dīdan ʿenāyat mawlā be-se chīz ast: yekī ān ke dar del vey shādī nahned ke ghamhā be-shūyad, va nūr-ī bakhshend ke ʿalāyeq basterd, va qorb-ī dahned ke tafarroq bebarad.

The signs of seeing His care are a joy placed in the heart that washes away grief, a light that erases attachments, and a nearness that ends division.

و نشان بریدن مهر از خود و از دو جهان بسه چیز است: یکی آن که حاجتهای وی با یکی افتد، و هیچ حجاب نماند در دل که ویرا بپوشاند، و امانی در دل وی راه نیابد.

va neshān borīdan mehr az khod va az do jahān be-se chīz ast: yekī ān ke ḥājat-hā-ye vey bā yekī oftad, va hīch ḥejāb namānad dar del ke vey-rā bepūshānad, va amānī dar del vey rāh nayābad.

The signs of detaching from oneself and both worlds are that all one's needs rest with the One, no veil remains to obscure Him in the heart, and no vain wish finds an entrance.

هر که در حکم بر بیم آرمیده است صابرست، و هر که در حکم بر امید آرمیده است راضیست؛

har ke dar ḥokm bar bīm ārāmīde ast ṣābrest, va har ke dar ḥokm bar omīd ārāmīde ast rāżī ast;

The one who rests in fear before the decree is patient; the one who rests in hope is content;

و هر که در حکم بر مهر آرمیده است موافقتست.

va har ke dar ḥokm bar mehr ārāmīde ast movāfaqat ast.

the one who rests in love is in willing accord.

میدان بیست و پنجم اخلاصست

meydān bīst va panjom ekhlāṣ ast

Field 25 · Sincerity

از میدان موافقت میدان اخلاص زاید.

az meydān movāfaqat meydān ekhlāṣ zāyad.

From willing accord grows the field of sincerity.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «قُلِ ٱللَّهَ أَعْبُدُ مُخْلِصًۭا لَّهُۥ دِينِى».

qawluhu taʿālā: “quli Allāh ʾaʿbudu mukhliṣan llahu dīniā”.

God Most High says, ‘Say: It is God I worship, devoting my religion wholly to Him.’

اخلاص ویژه کردنست.

ekhlāṣ ūīzhe kardan ast.

Ikhlāṣ means making something exclusively His.

و آن سه قسمت: اخلاص شهادت و آن در اسلامست، و اخلاص خدمت و آن در ایمانست، و اخلاص معرفت و آن در حقیقت است.

va ān se qesmat: ekhlāṣ shahādat va ān dar eslām ast, va ekhlāṣ khedmat va ān dar īmān ast, va ekhlāṣ maʿrefat va ān dar ḥaqīqat ast.

It has three forms: sincerity of profession in Islam, sincerity of service in faith, and sincerity of knowing in reality.

اخلاص شهادت را سه گواهست: کوشیدن بر امروی، و آزرم از نهی وی، و آرمیدن بر رضای وی: «أَلَا لِلَّهِ ٱلدِّينُ ٱلْخَالِصُ» و اخلاص خدمت را سه گواهست: نادیدن خلق در پرستیدن حَقّ، و رعایت سنت در کار حَقّ، و یافت حلاوت بر خدمت حَقّ، قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «وَمَآ أُمِرُوٓا۟ إِلَّا لِيَعْبُدُوا۟ ٱللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ ٱلدِّينَ».

ekhlāṣ shahādat rā se gavāh ast: kūshīdan bar amrūī, va āzarm az nahy vey, va ārāmīdan bar reżā-ī vey: “ʾalā lillahi al-ddīnu al-khāliṣu” va ekhlāṣ khedmat rā se gavāh ast: nā-dīdan khalq dar parastīdan ḥaqq, va reʿāyat sonnat dar kār ḥaqq, va yāft ḥalāvat bar khedmat ḥaqq, qawluhu taʿālā: “wamā ʾumirū ʾillā liyaʿbudū Allāh mukhliṣīna lahu al-ddīna”.

The first has three witnesses: striving to obey His command, feeling shame before His prohibition, and resting in His approval—‘Surely pure devotion belongs to God.’ The second has three witnesses: not looking to people while worshipping the Real, observing the Sunna in God's work, and tasting sweetness in His service—‘They were commanded only to worship God, devoting religion sincerely to Him.’

و اخلاص معرفت را سه گواهست: بیمی از گناه بازدازنده، و امیدی بر طاعت دارنده، و مهری حکم را گوارنده، قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «إِنَّآ أَخْلَصْنَـٰهُم بِخَالِصَةٍۢ».

va ekhlāṣ maʿrefat rā se gavāh ast: bīmī az gonāh bāzdāznede, va omīdī bar ṭāʿat dārande, va mehr-ī ḥokm rā gūārnede, qawluhu taʿālā: “ʾinnā ʾakhlaṣnāhum bikhāliṣatin”.

The sincerity of knowing has three witnesses: a fear that holds one back from sin, a hope that sustains obedience, and a love that makes the decree sweet—‘We singled them out with a special quality.’

میدان بیست و ششم تبتل است

meydān bīst va sheshom tabattol ast

Field 26 · Wholehearted Devotion

از میدان اخلاص میدان تبتل زاید.

az meydān ekhlāṣ meydān tabattol zāyad.

From sincerity grows the field of wholehearted devotion.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «وَتَبَتَّلْ إِلَيْهِ تَبْتِيلًۭا».

qawluhu taʿālā: “watabattal ʾilayhi tabtīlan”.

God Most High says, ‘Devote yourself to Him entirely.’

تبتل بازگشتن است.

tabattol bāzgashtan ast.

Tabattul is turning back.

و آن سه چیزست با سه چیز: از دوزخ با بهشت، و از دنیا بآخرت، و از خود با حَقّ.

va ān se chīz ast bā se chīz: az dūzakh bā behesht, va az donyā be-ākherat, va az khod bā ḥaqq.

It means turning in three ways: from Hell toward Paradise, from this world toward the hereafter, and from oneself toward God.

از دوزخ ببهشت رسیدن سه چیزست: از حرام بحلال پیوستن، و از کینه و عداوت بنصیحت بازگشتن، و از دلیری بترسکاری گشتن.

az dūzakh be-behesht resīdan se chīz ast: az ḥarām be-ḥalāl peyvastan, va az kīne va ʿadāūt be-naṣīḥat bāzgashtan, va az dalīrī batreskārī gashtan.

To turn from Hell to Paradise is to move from the forbidden to the lawful, from resentment and enmity to sincere counsel, and from rashness to reverent caution.

و از دنیا بآخرت آمدن سه چیز است: از حرص بقناعت آمدن، و از علایق بفراغت آمدن، و از اشتغال بانابت آمدن.

va az donyā be-ākherat āmadan se chīz ast: az ḥerṣ baqnāʿt āmadan, va az ʿalāyeq be-farāghat āmadan, va az ashteghāl be-enābat āmadan.

To turn from this world to the hereafter is to move from greed to contentment, from attachments to freedom, and from distraction to returning to God.

و از خود بحق گشتن سه چیزست: از دعوی بنیاز آمدن، و از لجاج بتسلیم آمدن، و از اختیار بتفویض آمدن.

va az khod be-ḥaqq gashtan se chīz ast: az daʿvā be-niyāz āmadan, va az lajāj be-taslīm āmadan, va az ekhtiyār be-tafvīż āmadan.

To turn from oneself to the Real is to move from self-assertion to need, from obstinacy to surrender, and from self-choice to entrusting affairs to Him.

میدان بیست و هفتم عزم است

meydān bīst va haftem ʿazm ast

Field 27 · Determination

از میدان تبتل میدان عزم زاید.

az meydān tabattol meydān ʿazm zāyad.

From devotion grows the field of determination.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «فَٱصْبِرْ كَمَا صَبَرَ أُو۟لُوا۟ ٱلْعَزْمِ مِنَ ٱلرُّسُلِ».

qawluhu taʿālā: “faāṣbir kamā ṣabara ʾūlū al-ʿazmi mina al-rrusuli”.

God Most High says, ‘Be patient as the messengers of firm resolve were patient.’

عزم بچیز قطعست از غیر آن چیز و اعراض قلبست از همه چیز الا آن چیز.

ʿazm be-chīz qaṭʿest az gheyr ān chīz va eʿrāż qalbest az hame chīz illā ān chīz.

Determination is a decisive commitment to one thing, turning the heart away from everything else.

عزم درست کردن مراد است، و جمع دل پاک.

ʿazm dorost kardan morād ast, va jamʿ del pāk.

It is a firming of one's aim and the gathering of a pure heart.

و آن سه بابست: عزم تَوْبَه است، و عزم خدمتست، و عزم حقیقت است.

va ān se bāb ast: ʿazm towbe ast, va ʿazm khedmat ast, va ʿazm ḥaqīqat ast.

It has three forms: determination to repent, to serve, and to reach the truth.

عزم تَوْبَه سه چیزست: رستن از معصیت، والت بیفگندن، و از قرین بد بریدن.

ʿazm towbe se chīz ast: rastan az maʿṣiyat, ūālt bīfgendn, va az qarīn bad borīdan.

Determination in repentance means escaping sin, casting off pretexts [reading uncertain], and leaving bad company.

و عزم خدمت سه چیزست: پیش از امر امر، امر را آمادگی کردن، و فریضتها در وقت آن گزاردن، و کار دین خود را به امر دنیا مقدم داشتن.

va ʿazm khedmat se chīz ast: pīsh az amr amr, amr rā āmādgī kardan, va farīżtehā dar vaqt ān gazārden, va kār dīn khod rā be amr donyā maqdem dāshtan.

Determination in service means preparing for the command before it comes, performing obligations on time, and placing the work of religion before worldly business.

و عزم حقیقت سه چیزست: آرام در وقت خشم، و جوانمردی در وقت احتیاج، و خجلی در وقت طاقت.

va ʿazm ḥaqīqat se chīz ast: ārām dar vaqt khashm, va javānmardī dar vaqt aḥtīāj, va khajal-ī dar vaqt ṭāqat.

Determination in truth means calm in anger, generosity in need, and humility when one has the power to act.

و مایه عزم سه چیزست: صلابت در دین، و غیرت بر امر، و استقامت وقت.

va māye ʿazm se chīz ast: ṣelābat dar dīn, va gheyrat bar amr, va esteqāmat vaqt.

Its foundations are firmness in religion, zeal for the command, and constancy in the present moment.

میدان بیست و هشتم استقامت است

meydān bīst va hashtom esteqāmat ast

Field 28 · Steadfastness

از میدان عزم میدان استقامت زاید.

az meydān ʿazm meydān esteqāmat zāyad.

From determination grows the field of steadfastness.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «فَٱسْتَقِمْ كَمَآ أُمِرْتَ».

qawluhu taʿālā: “faāstaqim kamā ʾumirta”.

God Most High says, ‘Be steadfast as you were commanded.’

استقامت هموار بودن است بی تلون.

esteqāmat hamvār būdan ast bī talūn.

Steadfastness is remaining even and constant without changing colours.

و آن سه قسم است: استقامت افعال، و استقامت اخلاق، و استقامت انفاس.

va ān se qesm ast: esteqāmat afʿāl, va esteqāmat akhlāq, va esteqāmat anfās.

It has three kinds: constancy of deeds, of character, and of breaths.

استقامت افعال قرایانر است، و اگر نه مرائیانند، و استقامت اخلاق موقنانر است، و اگر نه منحرفانند، و استقامت انفاس عارفانراست، و اگر نه مدعیانند.

esteqāmat afʿāl qarāīānr ast, va agar na marāʾīānned, va esteqāmat akhlāq mūqnānr ast, va agar na manḥerfānned, va esteqāmat anfās ʿārfānrāst, va agar na madʿīānned.

Constancy of deeds belongs to the Qur'an reciters—without it they are show-offs; constancy of character to the people of certainty—without it they have strayed; and constancy of breaths to the gnostics—without it they are mere claimants.

استقامت افعال را سه گواهست: ظاهر وی بموافقت، و باطن وی بمخالصت، و مزد بر خود بملامت.

esteqāmat afʿāl rā se gavāh ast: ẓāher vey be-movāfaqat, va bāṭen vey bamkhālṣet, va mozd bar khod be-malāmat.

Three witnesses to constant deeds are an outward life in accord [with the command], an inward life of sincerity, and taking oneself to task despite any reward.

و استقامت اخلاق را سه نشانست.

va esteqāmat akhlāq rā se neshān ast.

Constancy of character has three signs.

اگر جفا گویند عذر گوئی، و اگر ایذاء نمایند شکر دهی، و اگر بیمار شوند بعیادت روی.

agar jafā gūīnd ʿozr gūʾī, va agar īdhāʾ namāīnd shokr dehī, va agar bīmār shūnd baʿīādt rūy.

When people wrong you, offer an excuse; when they hurt you, respond with thanks; and when they fall ill, visit them.

و استقامت انفاس را سه گواهست: بنفس می‌کوشی تا با قیمت گردی، و عمر یکنفس دانی تا آزاد باشی، و بر نفس متفحص باشی تا سید گردی.

va esteqāmat anfās rā se gavāh ast: be-nafs mī-kūshī tā bā qeymat gardī, va ʿomr īknefs dānī tā āzād bāshī, va bar nafs matfeḥṣ bāshī tā sayyid gardī.

Constancy of breath has three witnesses: strive against your lower self so that you become precious, regard your whole life as a single breath so that you are free, and examine each breath so that you become its master.

و بدانکه عمر هر نفس که گذشت یا خصمست یا شفیع، در هر نفس اللّه را بر بنده منتست و بنده را برابر آن جنایتست.

va bedān-ke ʿomr har nafs ke gozasht yā khaṣmest yā shafīʿ, dar har nafs Allāh rā bar bande mennat ast va bande rā barābar ān jenāyat ast.

Know that every passing breath is either your adversary or your intercessor. In each breath God has a claim of grace upon the servant, and the servant commits an offense against its due.

نفس بدبخت دود چراغ کشته است در خانهٔ تنگ بی در، و نفس نیک بخت چشمهٔ روشن است در بوستان آراستهٔ به ابر.

nafs badbekht dūd charāgh koshte ast dar khāne tang bī dar, va nafs nīk bakht chashme rowshan ast dar būstān ārāste be abr.

The breath of the unfortunate is the smoke of an extinguished lamp in a cramped, windowless house; the breath of the fortunate is a bright spring in a garden graced by clouds.

میدان بیست و نهم تفکرست

meydān bīst va nohom tafakkor ast

Field 29 · Reflection

از میدان استقامت میدان تفکر زاید.

az meydān esteqāmat meydān tafakkor zāyad.

From steadfastness grows the field of reflection.

تفکر دلرا، چون پوییدن است نفس را، التَّفَكُّرُ هُوَ تَرْتِيبُ أُمُورٍ مَعْلُومَةٍ لِلتَّأَدِّي إِلَىٰ مَجْهُولٍ.

tafakkor del-rā, chon pūīīdn ast nafs rā, al-ttafakkuru huwa tartību ʾumūrin maʿlūmatin lilttaʾaddī ʾilā majhūlin.

Thinking is to the heart what walking is to the body: reflection orders known things so as to reach what is unknown.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «وَتِلْكَ ٱلْأَمْثَـٰلُ نَضْرِبُهَا لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُونَ» تفکر بر سه قسم است: یکی حرامست، و یکی مستحبست، و دیگر واجبست.

qawluhu taʿālā: “watilka al-ʾamthālu naḍribuhā lilnnāsi laʿallahum yatafakkarūna” tafakkor bar se qesm ast: yekī ḥarām ast, va yekī mostaḥabb ast, va dīgar vājeb ast.

God Most High says, ‘We set forth these examples for people so that they may reflect.’ Reflection has three kinds: forbidden, recommended, and obligatory.

آن قسم تفکر که حرام است در سه چیز است: در صفات رب العزة، که آن تفکر تخم حیرتست، و دیگر در جزای کار ویست، که آن تخم تهمتست؛

ān qesm tafakkor ke ḥarām ast dar se chīz ast: dar ṣafāt rab alʿeza, ke ān tafakkor tokhm ḥeyrat ast, va dīgar dar jazā-ye kār vey ast, ke ān tokhm tohmat ast;

Forbidden reflection concerns three things: speculation about the attributes of the Lord of Might, which plants bewilderment; speculation about the justice of His acts, which plants suspicion;

سیم در اسرار خلقتست، که آن تخم خصومتست.

sevvom dar asrār khalqetst, ke ān tokhm khaṣūmtest.

and speculation into the hidden mysteries of creation, which plants contentiousness.

و آنکه مستحبست تفکر در صنایع صانعست، که آن تخم حکمتست؛

va ān-ke mostaḥabb ast tafakkor dar ṣanāyeʿ ṣāneʿ ast, ke ān tokhm ḥekmat ast;

Recommended reflection considers the Maker's works, which plants wisdom;

و در اقسام حَقّ، که آن تخم بصیرتست؛

va dar aqsām ḥaqq, ke ān tokhm baṣīrat ast;

the ways of the Real, which plant insight;

و در آلاء وی، که آن تخم محبتست سیم تفکری که واجبست تفکر در کار خویش است، که آن کار تعظیم است؛

va dar ālāʾ vey, ke ān tokhm maḥabbat ast sevvom tafakkor-ī ke vājeb ast tafakkor dar kār khwīsh ast, ke ān kār taʿẓīm ast;

and His favours, which plant love. Obligatory reflection considers one's own conduct, which produces reverence;

و جستن عیب خویش «در» طاعتست، که آنتخم شرمست؛

va jostan ʿeyb khwīsh “dar” ṭāʿat ast, ke āntekhm sharm ast;

seeks out faults in one's obedience, which plants shame;

و غرض تام جزم آن حزم خود را دیدن، که آن تخم بیمست؛

va gharż tām jazm ān ḥazm khod rā dīdan, ke ān tokhm bīm ast;

recognizes the dangers in one's own prudence [source reading uncertain], which plants fear;

و پروردن نیاز که جزای آن دیدارست.

va parūrden niyāz ke jazā-ye ān dīdār ast.

and nurtures one's need of Him, whose recompense is the vision of Him.

و آن سه چیزست: تفکر و تدبر و تذکر؛

va ān se chīz ast: tafakkor va tadabbur va tadhakkor;

There are three practices: reflection, pondering, and remembrance;

تفکر در کرد، و تدبر در گفت، و تذکر در بخش: کرد چون، و گفت چه، و بخش چند؛

tafakkor dar kard, va tadabbur dar goft, va tadhakkor dar bakhsh: kard chon, va goft che, va bakhsh chand;

reflection on what He has done, pondering what He has said, and remembrance of what He has given: how He acted, what He said, and how much He gave;

کرد نغز، و گفت راست، و بخش پاک.

kard naghz, va goft rāst, va bakhsh pāk.

His act is beautiful, His word true, and His gift pure.

میدان سی ام ذکر است

meydān sī am zekr ast

Field 30 · Remembrance

از میدان تفکر میدان ذکر زاید.

az meydān tafakkor meydān zekr zāyad.

From reflection grows the field of remembrance.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «وَمَا يَتَذَكَّرُ إِلَّا مَن يُنِيبُ».

qawluhu taʿālā: “wamā yatadhakkaru ʾillā man yunību”.

God Most High says, ‘Only one who turns back remembers.’

تذکر یاد کار رسیدست و بپذیرفتست، و فرق میان تفکر و تذکر آنست که تفکر جستنست و تذکر یافتن است.

tadhakkor yād kār resīd ast va bapzīrfetst, va farq miyān tafakkor va tadhakkor ān ast ke tafakkor jostan ast va tadhakkor yāftan ast.

Remembrance recalls what has arrived and has been accepted. Reflection searches, while remembrance finds.

و تذکر سه چیزست: بگوش ترس ندای و عید شنیدن، و به چشم رجا با منادی بوعدهٔ دوست نگریستن، و بزبان نیازمندی منت را اجابت کردن است.

va tadhakkor se chīz ast: be-gūsh tars nedā-ye va ʿīd shenīdan, va be cheshm rajāʾ bā manādī be-vaʿde dūst negarīstan, va be-zabān niyāzmandī mennat rā ejābat kardan ast.

Remembrance has three forms: with the ear of fear, hearing the warning; with the eye of hope, looking toward the herald of the Friend's promise; and with the tongue of need, answering His favour.

تذکر بترس میان سه چیزست: فزع سنن پوشیده، و وجل سرانجام نادیده، و تأسف بر وقت شوریده.

tadhakkor be-tars miyān se chīz ast: fazaʿ sann pūshīde, va vajal sarānjām nādīde, va taʾassof bar vaqt shūrīde.

The remembrance of fear comprises alarm at hidden precedents, dread of an unseen end, and regret for disordered time.

و تذکر برجا میان سه چیزست: توبهٔ کوشنده، و شفاعت نیوشنده، و رحمت تابنده.

va tadhakkor be-rajāʾ miyān se chīz ast: towbe kūshande, va shafāʿat nīūshnede, va raḥmat tābnede.

The remembrance of hope comprises the striving person's repentance, the hearer's intercession, and radiant mercy.

و تذکرنیاز میان سه چیزست: مناجات پیوسته، و آشنایی از ازل شادی نماینده، و دلی گشاده بمولی نگرنده.

va tazkernīāz miyān se chīz ast: monājāt peyvaste, va āshenāyī az azal shādī namāīnde, va delī goshāde be-mawlā nagrende.

The remembrance of need comprises continuous intimate prayer, the joy of an acquaintance from eternity, and a heart opened toward the Lord.

میدان سی و یکم فقرست

meydān sī va yekom faqr ast

Field 31 · Poverty

از میدان ذکر میدان فَقْر زاید.

az meydān zekr meydān faqr zāyad.

From remembrance grows the field of poverty.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «يَـٰٓأَيُّهَا ٱلنَّاسُ أَنتُمُ ٱلْفُقَرَآءُ إِلَى ٱللَّهِ».

qawluhu taʿālā: “yāʾayyuhā al-nnāsu ʾantumu al-fuqarāʾu ʾilā Allāh”.

God Most High says, ‘O people, you are the poor in need of God.’

فَقْر درویشیست، و آن سه است: فَقْر اضطرار، و فَقْر اختیار، و فَقْر تحقیق.

faqr darvīshī ast, va ān se ast: faqr eżṭerār, va faqr ekhtiyār, va faqr taḥqīq.

Spiritual poverty has three forms: imposed need, chosen poverty, and realized poverty.

فَقْر اضطرار سه است: یکی کفارتست، و دیگری عقوبتست، سیم قطیعتست؛

faqr eżṭerār se ast: yekī kaffāra ast, va dīgarī ʿoqūbat ast, sevvom qaṭīʿat ast;

Imposed poverty may be an expiation, a punishment, or an estrangement;

نشان آنچه کفارتست انتظار و صبر است، نشان آنچه عقوبت است ضیق و ضجرست، و نشان آنچه قطیعت است شکوی و سخطست: «إِذَا هُمْ يَسْخَطُونَ»، در صفت منافقانست.

neshān ānche kaffāra ast enteẓār va ṣabr ast, neshān ānche ʿaqūbt ast żīq va żajrest, va neshān ānche qaṭīʿat ast shakūī va sakhṭest: “ʾidhā hum yaskhaṭūna”, dar ṣefat manāfqānset.

the first is marked by patient expectation, the second by constriction and irritation, and the third by complaint and discontent—‘Then they are indignant,’ as said of the hypocrites.

و آنکه فَقْر اختیارست سه است: یکی درجه، و دیگری قربت، سیم کرامتست: آنچه درجه است با قناعتست، و آنچه قربتست با رضاست، و آنچه کرامتست بایثارست.

va ān-ke faqr ekhtiyār ast se ast: yekī daraje, va dīgarī qorbat, sevvom karāmat ast: ānche daraje ast bā qanāʿtest, va ānche qorbat ast bā reżā ast, va ānche karāmat ast bāīsārset.

Chosen poverty can be a degree, a means of nearness, or an honour: degree comes with contentment, nearness with acceptance, and honour with putting others first.

و فَقْر تحقیق سه است: جفا از وی نیست، و نعمت را عدد پیدا نیست، و شکر سزا را طاقت نیست.

va faqr taḥqīq se ast: jafā az vey nīst, va neʿmat rā ʿadd peydā nīst, va shokr sazā rā ṭāqat nīst.

Realized poverty sees that no harshness comes from Him, that His gifts cannot be counted, and that one has no power to thank Him as He deserves.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «وَمَن يُرِدِ ٱللَّهُ فِتْنَتَهُۥ فَلَن تَمْلِكَ لَهُۥ مِنَ ٱللَّهِ شَيْـًٔا أُو۟لَـٰٓئِكَ ٱلَّذِينَ لَمْ يُرِدِ ٱللَّهُ أَن يُطَهِّرَ قُلُوبَهُمْ».

qawluhu taʿālā: “waman yuridi Allāh fitnatahu falan tamlika lahu mina Allāh shayā ʾūlāʾika al-dhīna lam yuridi Allāh ʾan yuṭahhira qulūbahum”.

God Most High says, ‘If God intends someone's trial, you can do nothing for them against God; those are the ones whose hearts God does not wish to purify.’

میدان سی و دوم تواضعست

meydān sī va dovvom tavāżuʿ ast

Field 32 · Humility

از میدان فَقْر میدان تواضع زاید.

az meydān faqr meydān tavāżuʿ zāyad.

From poverty grows the field of humility.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «وَعِبَادُ ٱلرَّحْمَـٰنِ ٱلَّذِينَ يَمْشُونَ عَلَى ٱلْأَرْضِ هَوْنًۭا».

qawluhu taʿālā: “waʿibādu al-rraḥmāni al-dhīna yamshūna ʿalā al-ʾarḍi hawnan”.

God Most High says, ‘The servants of the All-Merciful walk gently upon the earth.’

تواضع فرو استادنست حَقّ را، و آن سه چیزست: حَقّ را جَلَّ جَلَالُهُ، و دین ویرا، و اولیاء ویرا.

tavāżuʿ forū astādnest ḥaqq rā, va ān se chīz ast: ḥaqq rā jalla jalālah, va dīn vey-rā, va aūlīāʾ vey-rā.

Humility is lowering oneself before the truth: before God—exalted be His majesty—before His religion, and before His friends.

تواضع دین ویرا سه چیزست: رأی خود را برابر گفت وی باز نداری، و بر سر رسول وی اسناد نجویی، و بر دشمن خویش حَقّ رد نکنی.

tavāżuʿ dīn vey-rā se chīz ast: raī khod rā barābar goft vey bāz nadārī, va bar sar rasūl vey esnād najūīī, va bar doshman khwīsh ḥaqq rad nakonī.

Toward His religion it means not setting your opinion against His word, not demanding an authority above His Messenger, and not rejecting a truth because your enemy speaks it.

و تواضع اولیا را سه چیزست: قدر ایشانرا زبر قدر خویش داری، و از خویش ایشانرا اکرام نمائی، و از ظن بد خویش ایشان را آزاد داری.

va tavāżuʿ awliyāʾ rā se chīz ast: qadr īshān-rā zabr qadr khwīsh dārī, va az khwīsh īshān-rā akrām namāʾī, va az ẓann bad khwīsh īshān rā āzād dārī.

Toward His friends it means valuing them above yourself, honouring them from your own resources, and freeing them from your ill suspicions.

تواضع حَقّ را جَلَّ جَلَالُهُ سه چیزست: فرمان ویرا خوار باشی، وزیر حکم وی پژمرده باشی، و در یاد کردن وی حاضر باشی.

tavāżuʿ ḥaqq rā jalla jalālah se chīz ast: farmān vey-rā khūār bāshī, ūzīr ḥokm vey pazhmerde bāshī, va dar yād kardan vey ḥāżer bāshī.

Toward God it means humbling yourself before His command, yielding under His judgment, and being present when you remember Him.

میدان سی و سیم خوف است

meydān sī va sevvom khawf ast

Field 33 · Fear

از میدان تواضع میدان خوف زاید.

az meydān tavāżuʿ meydān khawf zāyad.

From humility grows the field of fear.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «وَأَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِ» خوف ترس است، و ترس حصار ایمانست و تریاق تقوی و سلاح مؤمنست.

qawluhu taʿālā: “waʾammā man khāfa maqāma rabbihi” khawf tars ast, va tars ḥeṣār īmān ast va tiryāq taqwā va salāḥ moʾmen ast.

God Most High says, ‘As for one who feared standing before his Lord.’ Fear is faith's fortress, the antidote of God-consciousness, and the believer's weapon.

و آن سه قسم است: یکی خاطر، و دیگرمقیم، سیم غالب.

va ān se qesm ast: yekī khāṭer, va dīgremqīm, sevvom ghāleb.

It has three kinds: passing, abiding, and overwhelming.

آن ترس که خاطرست در دل آید و برگذرد؛آن کمینه ترس است که اگر آن نبود ایمان نبود که بی‌بیم ایمنی روی نیست و بی‌بیم را ایمان نیست، و نشانهای بیم ناپیداییست، و آن پیرایه ایمانست.

ān tars ke khāṭer ast dar del āyad va bargezrd;ān kamīne tars ast ke agar ān nabūd īmān nabūd ke bī-bīm aīmnī rūy nīst va bī-bīm rā īmān nīst, va neshān-hā-ye bīm nāpīdāīīst, va ān pīrāye īmān ast.

Passing fear enters the heart and passes through. It is the smallest fear; without it there is no faith. There is no way to safety without awe, and the signs of fearful regard are modest and unobtrusive: it adorns faith.

هر کس را ایمان چندانست که بیم است.

har kas rā īmān chandānset ke bīm ast.

A person's faith extends as far as that person's fear.

دیگر ترس مقیم است، که آن ترس بنده را ازمعاصی بازدارد، و از حرام ویرا دور کند، و امل مرد کوتاه کند.

dīgar tars moqīm ast, ke ān tars bande rā azmeʿāṣī bāzdārd, va az ḥarām vey-rā dūr konad, va amal mard kūtāe konad.

Abiding fear holds the servant back from sins, keeps one away from the forbidden, and shortens one's hopes for a long life.

سیم ترس غالبست، و آن ترس مکرست، که حقیقت بدان ترس درست آید، و راه اخلاص بدان گشاده آید، و مرد را از غفلت آن باز رهاند.

sevvom tars ghāleb ast, va ān tars makr ast, ke ḥaqīqat badān tars dorost āyad, va rāh ekhlāṣ badān goshāde āyad, va mard rā az gheflat ān bāz rahānd.

Overwhelming fear is fear of being drawn on into self-deception; it makes truthfulness real, opens the way to sincerity, and saves one from heedlessness.

و نشان مکرده چیزست: طاعت بی‌حلاوت، و اصرار بی‌تَوْبَه، و بستن در دعا، و عِلْم بی‌عمل، و حکمت بی‌نیت، و صحبت بی‌حرمت، و بستن در تضرع، و صحبت با بدان، و بدتر از این همه دو چیزست: بنده را ایمان دهد بی‌یقین یا بنده را بوی باز گذارد.

va neshān makrede chīz ast: ṭāʿat bī-ḥalāvat, va eṣrār bytawbah, va bastan dar doʿā, va ʿelm bī-ʿamal, va ḥekmat bī-niyyat, va ṣoḥbat bī-ḥormat, va bastan dar tażarroʿ, va ṣoḥbat bā badān, va badter az īn hame do chīz ast: bande rā īmān dahd bī-yaqīn yā bande rā be-vay bāz gozārad.

Its signs include obedience without sweetness, persistence in sin without repentance, a closed door of prayer, knowledge without action, wisdom without intention, companionship without reverence, a closed door of supplication, and bad company. Worse than all of these are faith without certainty, or being left to oneself.

و این بیم تایبانست.

va īn bīm tāībānset.

This is the fear of those who repent.

میدان سی و چهارم وجلست

meydān sī va chahārom vajal ast

Field 34 · Trembling Awe

از میدان خوف میدان وجل زاید.

az meydān khawf meydān vajal zāyad.

From fear grows the field of trembling awe.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «وَّقُلُوبُهُمْ وَجِلَةٌ».

qawluhu taʿālā: “wwaqulūbuhum wajilatun”.

God Most High says, ‘Their hearts are trembling.’

وجل قوی تر از خوفست، و آن ترس زنده دلانست و آن سه چیزست.

vajal qūī tar az khawf ast, va ān tars zende dalānset va ān se chīz ast.

Wajal is stronger than ordinary fear; it is the fear of living hearts and has three aspects.

ترس بر طاعت، و ترس بر وقت، و ترس بر امل.

tars bar ṭāʿat, va tars bar vaqt, va tars bar amal.

It is fear concerning obedience, one's present state, and one's expectations.

ترس بنده از طاعت بر سه چیزست: از فساد نیت، و تاوان تقصیر، و ستدن خصمان.

tars bande az ṭāʿat bar se chīz ast: az fasād niyyat, va tāvān taqṣīr, va satden khaṣmān.

Fear concerning obedience concerns a corrupted intention, liability for falling short, and the claims of those one has wronged.

و ترس بر وقت از تغیر عزمست، یا از اضطراب اخلاص، یا از تفرقهٔ دل.

va tars bar vaqt az taghīr ʿazm ast, yā az ażṭerāb ekhlāṣ, yā az tafreqa del.

Fear concerning one's state arises from a change in resolve, an unsettled sincerity, or a divided heart.

و ترس بر امل، آن یاد کردن نوایستن است؛

va tars bar amal, ān yād kardan nūāīsten ast;

Fear concerning one's expectations is a recollection of what may not come to pass;

و این ترس بر مقدار مکاشفت است، و دیدار دل، و تیمار از سبق؛

va īn tars bar maqdār mokāshafat ast, va dīdār del, va tīmar az sabaq;

it is measured by unveiling, inward vision, and concern for what was decreed before;

و نگریستن باول دل، بیقرار دارد و مرادرا غرقه.

va negarīstan be-avval del, bīqrār dārad va morād-rā gharqe.

looking back to the heart's beginning keeps one unsettled and immerses one's desire.

و این بیم بیم عابدانست.

va īn bīm bīm ʿābdānset.

This is the fear of worshippers.

میدان سی و پنجم رهبت است

meydān sī va panjom rahbat ast

Field 35 · Dread

از میدان وجل میدان رهبت زاید.

az meydān vajal meydān rahbat zāyad.

From trembling awe grows the field of dread.

قَوْلُهُ: «وَإِيَّايَ فَٱرْهَبُونِ».

qawluhu: “waʾiyyāya faārhabūni”.

His word: ‘Fear Me alone.’

رهبت ترسیست از وجل برتر.

rahbat tarsī ast az vajal bartar.

Rahba is fear stronger still than trembling awe.

رهبت سه صفت دارد: عیش را از مردم ببرد، و از خلق جهان ببرد، و ترا در جهان از جهان جدا کند.

rahbat se ṣefat dārad: ʿeysh rā az mardem bebarad, va az khalq jahān bebarad, va to-rā dar jahān az jahān jodā konad.

It has three effects: it removes ease from a person, draws one away from other people, and separates one from the world while still in it.

و نشان آن سه چیزست: همه نفس خود را غرامت بیند، و همه سخن خود را شکایت بیند، و همه کرد خود را جنایت بیند.

va neshān ān se chīz ast: hame nafs khod rā gharāmt bīnad, va hame sokhan khod rā shekāyat bīnad, va hame kard khod rā jenāyat bīnad.

It is marked by seeing one's every breath as a debt, every word as a complaint, and every deed as a fault.

همواره نازنده و سوزنده بود میان سه حال: آزمودن بیماران، و اخلاص غرقه شدگان، و لأوه مبتهلان.

hamūāre nā-zende va sūzande būd miyān se ḥāl: āzmūdn bīmārān, va ekhlāṣ gharqe shodegān, va laūe mabtehlān.

Such a person is always yearning and burning amid three states: the trials of the sick, the sincerity of the overwhelmed, and the pleading of those in prayer.

و این ترس زاهدانست.

va īn tars zāhdānset.

This is the fear of the ascetics.

میدان سی و ششم اشفاقست

meydān sī va sheshom eshfāq ast

Field 36 · Anxious Concern

از میدان رهبت میدان اشفاق زاید.

az meydān rahbat meydān eshfāq zāyad.

From dread grows the field of anxious concern.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «ٱلَّذِينَ هُم مِّنْ خَشْيَةِ رَبِّهِم مُّشْفِقُونَ».

qawluhu taʿālā: “al-dhīna hum mmin khashyati rabbihim mmushfiqūna”.

God Most High says, ‘Those who stand in anxious awe of their Lord.’

و اشفاق ترس دایم است.

va eshfāq tars dāyem ast.

Ishfāq is fear that abides.

ابریست نور باران.

abrīst nūr bārān.

It is a cloud raining light.

و این ترس نه پیش دعا حجاب گذارد، و نه پیش فراست بند، و نه پیش امید دیوار، این ترس است گدازنده و کشنده، تا که بشارت «أَلَّا تَخَافُوا۟ وَلَا تَحْزَنُوا۟» نشنود نیارامد.

va īn tars na pīsh doʿā ḥejāb gozārad, va na pīsh farāsat band, va na pīsh omīd dīvār, īn tars ast gadāznede va koshande, tā ke beshārat “ʾallā takhāfū walā taḥzanū” nashnūd nīārāmd.

This fear places no veil before prayer, no barrier before discernment, and no wall before hope. It melts and consumes, finding no rest until it hears the glad tidings, ‘Do not fear and do not grieve.’

خداوند اشفاق را کرامت می‌نمایند، و از هم زوال آن ویرا می‌سوزانند، و نور می‌افزایند، و فزع تغییر در وی می‌افگنند.

khodāvand eshfāq rā karāmat mī-namāīnd, va az ham zavāl ān vey-rā mī-sūzānned, va nūr mī-afzāīnd, va fazaʿ taghīīr dar vey mī-afgennd.

Its possessors are shown a mark of favour yet burn at the prospect of its passing; they receive added light yet are shaken by fear of change.

و در غربت ویرا برمی‌کشند، و عتاب در گوش و دل وی می‌افگنند.

va dar ghorbat vey-rā barmī-kashned, va ʿetāb dar gūsh va del vey mī-afgennd.

They are raised up in estrangement, while admonition sounds in their ears and hearts.

و این ترس عارفانست.

va īn tars ʿārefān ast.

This is the fear of the gnostics.

میدان سی و هفتم خشوعست

meydān sī va haftem khushūʿ ast

Field 37 · Humble Attentiveness

از میدان اشفاق میدان خشوع زاید.

az meydān eshfāq meydān khushūʿ zāyad.

From anxious concern grows the field of humble attentiveness.

و خشوع ترسیست که خاطر از حرمت نرم کند، و اخلاق را تهذیب کند، و اطراف را ادب کند.

va khushūʿ tarsī ast ke khāṭer az ḥormat narm konad, va akhlāq rā tahdhīb konad, va aṭrāf rā adab konad.

Khushūʿ is a fear that softens the mind through reverence, refines character, and teaches the limbs propriety.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «أَلَمْ يَأْنِ لِلَّذِينَ ءَامَنُوٓا۟ أَن تَخْشَعَ قُلُوبُهُمْ لِذِكْرِ ٱللَّهِ».

qawluhu taʿālā: “ʾalam yaʾni lilladhīna ʾāmanū ʾan takhshaʿa qulūbuhum lidhikri Allāh”.

God Most High says, ‘Has the time not come for believers' hearts to humble themselves at God's remembrance?’

خشوع بیمیست با هشیاری و استکانت.

khushūʿ bīmī ast bā hashīārī va estekānat.

It is fear joined to alertness and lowliness.

و آن سه بابست: در معاملت ایثار و تحمل در خدمت استکانت و حضور، و در سر شرم و تعظیم.

va ān se bāb ast: dar moʿāmelat īthār va taḥmel dar khedmat estekānat va ḥożūr, va dar sar sharm va taʿẓīm.

It has three aspects: generosity and forbearance in dealings, humility and presence in service, and shame and reverence in the inmost heart.

آثار ایثار در معاملت سه چیزست: بدان از وی ایمن، و نیکان از وی شاد، و خلق از وی آزاد.

āthār īthār dar moʿāmelat se chīz ast: badān az vey aīmn, va nīkān az vey shād, va khalq az vey āzād.

The signs of generosity in dealings are that wrongdoers are safe from you, the good rejoice in you, and people are unburdened by you.

و نشان حضور در خدمت سه چیزست: حلاوتی که بدان از درگاه نشکیبد، و مطالعة مقصود که از آن بخلق نه پردازد، و معاینت تقصیر که خود را حَقّ نه بیند.

va neshān ḥożūr dar khedmat se chīz ast: ḥalāvat-ī ke badān az dargāh nashkībd, va maṭālʿa maqṣūd ke az ān be-khalq na pardāzd, va maʿāīnt taqṣīr ke khod rā ḥaqq na bīnad.

The signs of presence in service are a sweetness that will not let one leave His door, contemplation of the Goal that leaves no room for distraction by people, and awareness of one's shortcomings that keeps one from claiming merit.

و نشان تعظیم بر سه چیزست: نزدیک دیدن حَقّ تعالی بخویشتن، و دور دیدن خویش را از وی، و بزرگ داشتن آزمایش وی.

va neshān taʿẓīm bar se chīz ast: nazdīk dīdan ḥaqq taʿālā be-khwīshtan, va dūr dīdan khwīsh rā az vey, va bozorg dāshtan āzmāīsh vey.

The signs of reverence are sensing the nearness of God Most High, seeing one's own distance from Him, and taking His testing seriously.

و این ترس صدیقانست.

va īn tars ṣeddīqān ast.

This is the fear of the truthful.

میدان سی و هشتم تذلل است

meydān sī va hashtom tadhallol ast

Field 38 · Abasement

از میدان خشوع میدان تذلل زاید.

az meydān khushūʿ meydān tadhallol zāyad.

From humble attentiveness grows the field of abasement before God.

تذلل بسزای نیاز خویش زیستن است، و بخواری راه بردن است، و بر آن تخم عز دو جهانی کشتن.

tadhallol be-sezā-ye niyāz khwīsh zīstan ast, va bakhūārī rāh bordan ast, va bar ān tokhm ʿezz do jahān-ī koshtan.

Tadhallul is living in awareness of one's need, walking in humility, and sowing in it the seed of honour in both worlds.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «وَعَنَتِ الْوُجُوهُ لِلْحَيِّ الْقَيُّومِ، وَقَدْ خَابَ مَنِ افْتَرَىٰ».

qawluhu taʿālā: “waʿanati al-wujūhu lilḥayyi al-qayyūmi waqad khāba mani aftarā”.

God Most High says, ‘Faces humble themselves before the Living, the Sustainer; whoever bears wrongdoing has failed.’

و تذلل سه قسم است: تذلل اجابت بصدق امر و معاملت بوفاقت فرمان، و تذلل قصد با طلب حقیقت بزاد خاطر، و تذلل آگاهی از اطلاع حَقّ بر سر.

va tadhallol se qesm ast: tadhallol ejābat be-ṣedq amr va moʿāmelat būfāqt farmān, va tadhallol qaṣd bā ṭalab ḥaqīqat bazād khāṭer, va tadhallol āgāhī az eṭṭelāʿ ḥaqq bar sar.

It has three forms: humble response in faithfully obeying the command, humble purpose in seeking the truth with inward provision, and humble awareness that God sees one's secret.

تذلل قبول امر را سه نشانست: رغبت در عِلْم، و حرص بر ورد، و نظر باریک.

tadhallol qabūl amr rā se neshān ast: raghbat dar ʿelm, va ḥerṣ bar verd, va naẓar bārīk.

The first is marked by eagerness for knowledge, devotion to regular worship, and close discernment.

وتذلل قصد را با حقیقت سه نشانست: کم سخنی، و دوستی درویشی، و فکرت دایم.

ūtzell qaṣd rā bā ḥaqīqat se neshān ast: kam sokhan-ī, va dūstī darvīshī, va fekrat dāyem.

Humble seeking is marked by few words, love of poverty, and constant reflection.

و تذلل آگاهی را از اطلاع حَقّ بر سر سه نشانست: خواب چون خواب غرقه شدگان، و خوردن چون خوردن بیماران و عیش چون عیش زندانیان.

va tadhallol āgāhī rā az eṭṭelāʿ ḥaqq bar sar se neshān ast: khwāb chon khwāb gharqe shodegān, va khordan chon khordan bīmārān va ʿeysh chon ʿeysh zandānīān.

Awareness that God sees the inner secret is marked by sleep like the sleep of the drowning, eating like the sick, and a life like that of prisoners.

و این طریق مستقیمانست.

va īn ṭarīq masteqīmānset.

This is the path of the steadfast.

میدان سی و نهم اخباتست

meydān sī va nohom ekhbāt ast

Field 39 · Tender Submission

از میدان تذلل میدان اخبات زاید.

az meydān tadhallol meydān ekhbāt zāyad.

From abasement grows the field of tender submission.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «وَبَشِّرِ ٱلْمُخْبِتِينَ» اخبات نرم خوییست، و تنگ دلی، و ترسگاری مردیست حقیقت اخلاص چشیده، و عذر خلایق بدیده، و از خویشتن رسته.

qawluhu taʿālā: “wabashshiri al-mukhbitīna” ekhbāt narm khūīīst, va tang delī, va tarsgārī mardī ast ḥaqīqat ekhlāṣ chashīde, va ʿozr khalāīq be-dīde, va az khwīshtan raste.

God Most High says, ‘Give glad tidings to the humble.’ Ikhbāt is gentleness, a heart narrowed by concern, and a reverent fear in one who has tasted sincere devotion, seen the excuses of others, and been freed from the self.

نشان چشیدن اخلاص سه چیزست: از تیمار رزق و از کوشیدن و از ساختن جهان برآسودن، و در مداومت خدمت و استغراق اوقات و تصفیه انفاس آویختن، و جهان و جهانیان و آدمیان و جز از ایشان را از ادای خویش آزاد داشتن.

neshān chashīdn ekhlāṣ se chīz ast: az tīmar rezq va az kūshīdan va az sākhten jahān barāsūdn, va dar modāvemat khedmat va esteghrāq aūqāt va taṣfīe anfās āūīkhten, va jahān va jahāniyān va ādamiyān va joz az īshān rā az adā-ye khwīsh āzād dāshtan.

The signs of tasting sincerity are resting from anxiety over provision and attempts to arrange the world; clinging to constant service, immersion of one's hours, and refinement of every breath; and releasing the world and its people from any claims of one's own.

و این سیرت ابدالانست.

va īn sīrt abdālānset.

This is the character of the abdāl, the ‘substitutes.’

میدان چهلم البادست

meydān chehelom elbād ast

Field 40 · Abiding

از میدان اخبات میدان الباد زاید.

az meydān ekhbāt meydān elbād zāyad.

From tender submission grows the field of abiding.

الباد با حَقّ زیستن است و بوی پیوستن.

elbād bā ḥaqq zīstan ast va be-vay peyvastan.

Ilbād is living with the Real and remaining attached to Him.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «فَأَيْنَ تَذْهَبُونَ».

qawluhu taʿālā: “faʾayna tadhhabūna”.

God Most High says, ‘Where, then, are you going?’

الباد آنگه بود که هیبت با محبت بیامیزد، و این مقام متصلانست.

elbād ānge būd ke heybat bā maḥabbat bīāmīzd, va īn maqām matṣelānset.

It comes when awe mingles with love; this is the station of those joined to Him.

و نشان آن سه چیزست: گم شدن اسباب در توکل وی، و استهلاک علایق در یقین وی، و فنای احتیال در ثقت وی.

va neshān ān se chīz ast: gom shodan asbāb dar tavakkol vey, va estehlāk ʿalāyeq dar yaqīn vey, va fanā-ye eḥtiyāl dar theqat vey.

Its signs are the disappearance of secondary causes in one's trust, the dissolution of attachments in one's certainty, and the end of self-devised schemes in one's confidence.

گم شدن اسباب وی را سه چیز باز آورد: بی‌نیازی از جهانیان، و وحشت از خلقان، و آرزوی مرگ.

gom shodan asbāb vey rā se chīz bāz āvard: bī-niyāzī az jahāniyān, va vaḥshat az khalqān, va ārzūī marg.

When secondary causes disappear, three things arise: independence from worldly people, estrangement from creation, and longing for death.

و استهلاک علایق را سه نشانست: رستن از تدبیر خود، و بی‌نیازی از تمیز خود، و فراغت از مؤنت خود.

va estehlāk ʿalāyeq rā se neshān ast: rastan az tadbīr khod, va bī-niyāzī az tamyīz khod, va farāghat az maʾnet khod.

The dissolution of attachments shows in freedom from one's own planning and calculations and from the burden of oneself.

فنای احتیال سه چیزست: وقت مقربان، و نفس عارفان، و عِلْم ربانیان.

fanā-ye eḥtiyāl se chīz ast: vaqt maqrebān, va nafs ʿārefān, va ʿelm rabānīān.

The end of scheming yields the time of those brought near, the breath of the gnostics, and the knowledge of those taught by God.

میدان چهل و یکم هیبت است

meydān chehel va yekom heybat ast

Field 41 · Awe

از میدان الباد میدان هیبت زاید.

az meydān elbād meydān heybat zāyad.

From abiding grows the field of awe.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «يَعْلَمُ مَا فِىٓ أَنفُسِكُمْ فَٱحْذَرُوهُ».

qawluhu taʿālā: “yaʿlamu mā fiā ʾanfusikum faāḥdharūhu”.

God Most High says, ‘He knows what is within you, so beware of Him.’

هیبت مقام اصفیاست و درجه اوتادست.

heybat maqām aṣfīāst va daraje awtād ast.

Awe is the station of the purified and the rank of the sustaining pillars.

هیبت بیمیست که از عیان زاید، و دیگر بیمها از خبر زاید.

heybat bīmī ast ke az ʿeyān zāyad, va dīgar bīm-hā az khabar zāyad.

It is a fear born of direct sight; other fears arise from reports.

هیبت حیرتست که در دل تابد چون برق اگر نسیم انس در برابر آن نیاید.

heybat ḥeyrat ast ke dar del tābad chon barq agar nasīm ons dar barābar ān nayāyad.

Awe is a bewilderment that flashes in the heart like lightning, unless the breeze of intimacy comes to meet it.

جان مرد بآن طاقت نیارد، و بیشتر در وقت وجد افتد چنانکه کلیم صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَيْهِ را افتاد بطور.

jān mard be-ān ṭāqat nīārd, va bīshter dar vaqt vajd oftad chenān-ke kalīm ṣalavāt Allāh ʿalayhi rā oftād baṭūr.

A person's soul cannot bear it; it often arrives in ecstasy, as it did for Moses—peace be upon him—at the mountain.

و هیبت نه از تهذیب افتد، بلکه از اطلاع افتد.

va heybat na az tahdhīb oftad, balke az eṭṭelāʿ oftad.

It comes not from self-refinement but from sudden disclosure.

و از آن سه چیز گشاید: خوش گشتن وقت، و گم شدن مرد از خود، و نیست شدن از هوا وحظ.

va az ān se chīz goshāyad: khosh gashtan vaqt, va gom shodan mard az khod, va nīst shodan az havā ūḥẓ.

Three things unfold from it: a sweetening of the present moment, the person's loss of self-awareness, and the disappearance of selfish desire and pleasure.

و هیبت که از بصیرت افتد حکمت زاید؛

va heybat ke az baṣīrat oftad ḥekmat zāyad;

Awe born of insight yields wisdom;

و آنچه از تفکر افتد فراست زاید، و آنچه از سماع افتد بکشد یا خرد و حس ببرد.

va ānche az tafakkor oftad farāsat zāyad, va ānche az samāʿ oftad bakshed yā kherad va ḥas bebarad.

that born of reflection yields discernment, while that born of spiritual hearing may overwhelm or deprive one of reason and sensation.

میدان چهل و دوم فرارست

meydān chehel va dovvom farār ast

Field 42 · Flight

از میدان هیبت میدان فرار زاید.

az meydān heybat meydān farār zāyad.

From awe grows the field of flight.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «فَفِرُّوٓا۟ إِلَى ٱللَّهِ».

qawluhu taʿālā: “fafirrū ʾilā Allāh”.

God Most High says, ‘Flee to God.’

فرار با مولی گریختن است.

farār bā mawlā gorīkhtan ast.

Flight means fleeing to the Lord,

و در تفرق بر خویشتن بستن است، و از دو جهان رهایی جستن است.

va dar tafarroq bar khwīshtan bastan ast, va az do jahān rahāyī jostan ast.

closing the door on one's own dispersion and seeking freedom from both worlds.

گریختن بمولا را سه نشانست: امید از کردار خود بریدن، و بر اخلاص خود تهمت نهادن، و از دیدن طاعت خود تَوْبَه کردن.

gorīkhtan bamūlā rā se neshān ast: omīd az kerdār khod borīdan, va bar ekhlāṣ khod tohmat nehādan, va az dīdan ṭāʿat khod towbe kardan.

Its three signs are abandoning hope in one's deeds, questioning one's own sincerity, and repenting of looking proudly at one's obedience.

و در بستن تفرق سه نشانست: همت یگانه کردن، و از تدبیر خود بیرون شدن، و حکم را باستسلام گردن نهادن.

va dar bastan tafarroq se neshān ast: hemmat yegāne kardan, va az tadbīr khod bīrūn shodan, va ḥokm rā be-esteslām gardan nehādan.

Closing the door on dispersion has three signs: gathering one's aspiration into one, leaving one's own planning behind, and submitting to the decree.

و رهایی جستن را از دو جهان سه نشانست: از بیمها بر بیم قطیعت اختصار کردن، و از کوشیدنها بر کوشیدن وقت اختصار کردن، و از امیدها بر امید دیدار نیارامیدن.

va rahāyī jostan rā az do jahān se neshān ast: az bīm-hā bar bīm qaṭīʿat ekhteṣār kardan, va az kūshīdan-hā bar kūshīdan vaqt ekhteṣār kardan, va az omīd-hā bar omīd dīdār nayārāmīdan.

Freedom from both worlds has three signs: reducing all fears to fear of separation, all striving to care for the present moment, and all hopes to the hope of the vision [of God].

میدان چهل و سیم رجاست

meydān chehel va sevvom rajāʾ ast

Field 43 · Hope

از میدان فرار میدان رجا زاید.

az meydān farār meydān rajāʾ zāyad.

From flight grows the field of hope.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «يَحْذَرُ ٱلْـَٔاخِرَةَ وَيَرْجُوا۟ رَحْمَةَ رَبِّهِ».

qawluhu taʿālā: “yaḥdharu al-akhirata wayarjū raḥmata rabbihi”.

God Most High says, ‘He fears the hereafter and hopes for his Lord's mercy.’

رجا امیدست.

rajāʾ omīd ast.

Rajāʾ is hope.

و یقین را دو پرست: یکی ترس و دیگری امید، که تواند که بیک پر بپرد.

va yaqīn rā do por ast: yekī tars va dīgarī omīd, ke tūānd ke be-yek por bapred.

Certainty has two wings, fear and hope; who can fly with only one?

امید مرکب خدمتست، و زاد اجتهاد، و عدت عبادت.

omīd markab khedmat ast, va zād ejtehād, va ʿadt ʿabādt.

Hope is the mount of service, the provision of earnest striving, and the equipment of worship.

و مثل ایمان چون مثال ترازوست، یک کفه ترس و دیگر امید، و زبانه دوستی کفه‌ها با خلاق نیکو آویخته.

va masl īmān chon masāl tarāzūst, yek kafe tars va dīgar omīd, va zabāne dūstī kafe-hā bā khalāq nīkū āūīkhte.

Faith resembles a balance: fear is one pan, hope the other, and love the pointer suspending them from their good Creator.

رجا را سه قسمست: یکی رجای ظالمانست: در گذاشتن جرم را، و پوشیدن عیب را، و باز پذیرفتن خصمان؛

rajāʾ rā se qesm ast: yekī rajā-ye ẓālmānset: dar gozāshtan jorm rā, va pūshīdn ʿeyb rā, va bāz pazīroftan khaṣmān;

Hope has three kinds. The wrongdoers hope that offenses will be passed over, faults covered, and estranged adversaries received again;

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «وَيَرْجُونَ رَحْمَتَهُۥ وَيَخَافُونَ عَذَابَهُ».

qawluhu taʿālā: “wayarjūna raḥmatahu wayakhāfūna ʿadhābahu”.

God Most High says, ‘They hope for His mercy and fear His punishment.’

و دیگر رجای مقتصدانست: در گذاشتن تقصیر را، و پذیرفتن طاعت را، و بیفزودن معونت را؛

va dīgar rajā-ye maqteṣdānset: dar gozāshtan taqṣīr rā, va pazīroftan ṭāʿat rā, va bīfzūdn maʿūnat rā;

Those of the middle way hope that deficiencies will be overlooked, obedience accepted, and help increased;

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «يَرْجُونَ تِجَـٰرَةًۭ لَّن تَبُورَ».

qawluhu taʿālā: “yarjūna tijāratan llan tabūra”.

God Most High says, ‘They hope for a trade that will never perish.’

و دیگر رجای سابقانست: تمام کردن نعمت ازلی را، و زیادتی زندگانی دل را، وحفظ دل و مایه وقت را، قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «تَرْجُونَ مِنَ اللَّهِ مَا لَا يَرْجُونَ».

va dīgar rajā-ye sābqānset: tamām kardan neʿmat azalī rā, va zīādtī zendegānī del rā, ūḥfeẓ del va māye vaqt rā, qawluhu taʿālā: “tarjūna mina Allāh mā lā yarjūna”.

Those who go before others hope for the completion of the primordial gift, fuller life for the heart, and preservation of its inward life and the present moment. The verse says, ‘They hope from God for what you do not hope.’

میدان چهل و چهارم طلب است

meydān chehel va chahārom ṭalab ast

Field 44 · Seeking

از میدان رجا میدان طلب زاید.

az meydān rajāʾ meydān ṭalab zāyad.

From hope grows the field of seeking.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «يَبْتَغُونَ إِلَىٰ رَبِّهِمُ ٱلْوَسِيلَةَ أَيُّهُمْ أَقْرَبُ».

qawluhu taʿālā: “yabtaghūna ʾilā rabbihimu al-wasīlata ʾayyuhum ʾaqrabu”.

God Most High says, ‘They seek a means of approach to their Lord, each seeking to be nearer.’

طلب جستن و کوشیدن است.

ṭalab jostan va kūshīdan ast.

Seeking is searching and striving.

و آن سه قسم است: طلب آزادی،و طلب ثواب، و طلب حَقّ تعالی.

va ān se qesm ast: ṭalab āzādī,va ṭalab thavāb, va ṭalab ḥaqq taʿālā.

It has three kinds: seeking freedom, reward, and God Most High.

اما طلب آزادی از درد قطیعتست، و از خجالت عتاب، و از ذل حجاب، و این طلب مفتقرانست.

ammā ṭalab āzādī az dard qaṭīʿat ast, va az khejālat ʿetāb, va az dholl ḥejāb, va īn ṭalab mafteqrānset.

Seeking freedom means escape from the pain of separation, the shame of rebuke, and the humiliation of a veil; it is the seeking of the needy.

و اما طلب ثواب آن طلب بهشتست، و شفاعت، و خشنودی؛

va ammā ṭalab thavāb ān ṭalab behesht ast, va shafāʿat, va khoshnūdī;

Seeking reward means seeking Paradise, intercession, and divine pleasure;

و این طلب مجاهدانست.

va īn ṭalab mojāhedān ast.

it is the seeking of those who strive.

اما طلب حَقّ تعالی کاری عظیمست، و آن ترک دنیا و آخرتست؛

ammā ṭalab ḥaqq taʿālā kārī ʿaẓīmset, va ān tark donyā va ākherat ast;

Seeking God is a momentous undertaking: it requires letting go of this world and the next;

و خلق آنرا بگزاف و سستی مینگرند، و همه چیز را پیش جویند پس یا بند، و حَقّ تعالی را پیش یا بند پس جویند.

va khalq ān-rā bagzāf va sastī mīngernd, va hame chīz rā pīsh jūyand pas yā band, va ḥaqq taʿālā rā pīsh yā band pas jūyand.

people dismiss it as extravagant or impossible. Everything else is sought before it is found, but God Most High is found before He is sought.

آنان طالبان حَقّ عزیزانند.

ānān ṭālebān ḥaqq ʿazīzānned.

Those who seek the Real are precious people.

فَافْهَمْ وَاللَّهُ أَعْلَمُ.

fa-fham wālllahu ʾaʿlamu.

Understand this; God knows best.

میدان چهل و پنجم رغبت است

meydān chehel va panjom raghbat ast

Field 45 · Longing

از میدان طلب میدان رغت زاید.

az meydān ṭalab meydān raght zāyad.

From seeking grows the field of ardent desire.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «وَيَدْعُونَنَا رَغَبًۭا وَرَهَبًۭا».

qawluhu taʿālā: “wayadʿūnanā raghaban warahaban”.

God Most High says, ‘They called upon Us in longing and in awe.’

رغبت خریداریست.

raghbat kharīdārīst.

Raghba is a willingness to give oneself in pursuit [of the desired One].

رغبت و رهبت دو قدم ایمانند که بدان رود، که بیک قدم نتوان رفت، و دوستی سر آن.

raghbat va rahbat do qadam aīmānned ke badān rūd, ke be-yek qadam natavān raft, va dūstī sar ān.

Longing and dread are the two feet on which faith walks; one foot cannot carry it, and love is its head.

و جملهٔ راغبان سه مردمند: یکی راغبست در این جهان در ابتلا غرق، و دیگر راغبست در آن جهان در اجتهاد غرق، سیم راغبست در حَقّ در افتقار غرق.

va jomle rāghbān se mardemnd: yekī rāgheb ast dar īn jahān dar abtelā gharq, va dīgar rāgheb ast dar ān jahān dar ejtehād gharq, sevvom rāgheb ast dar ḥaqq dar efteqār gharq.

There are three kinds of longing: for this world, drowned in trial; for the next, immersed in effort; and for God, immersed in need.

و تخم رغبت در دنیا سه چیزست: درازی امل، و اندکی عِلْم، و مردگی دل.

va tokhm raghbat dar donyā se chīz ast: darāzī amal, va andak-ī ʿelm, va mardegī del.

Worldly longing grows from long expectations, little knowledge, and a dead heart.

و تخم رغبت در آخرت سه چیزست: کوتاهی امل، و نور عِلْم، و زندگی دل.

va tokhm raghbat dar ākherat se chīz ast: kūtāhī amal, va nūr ʿelm, va zandegī del.

Longing for the hereafter grows from short expectations, the light of knowledge, and a living heart.

و تخم رغبت در حَقّ سه چیزست: قبول کردن ندای ازلی، و فروشکستن کام دل، و حرمت سر نگاه داشتن.

va tokhm raghbat dar ḥaqq se chīz ast: qabūl kardan nedā-ye azalī, va farūshkestn kām del, va ḥormat sar negāh dāshtan.

Longing for God grows from answering the call from eternity, breaking the heart's selfish cravings, and guarding the sanctity of its secret.

میدان چهل و ششم مواصلت است

meydān chehel va sheshom movāṣelat ast

Field 46 · Connection

از میدان رغبت میدان مواصلت زاید.

az meydān raghbat meydān movāṣelat zāyad.

From longing grows the field of connection.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «وَٱسْجُدْ وَٱقْتَرِب».

qawluhu taʿālā: “waāsjud waāqtarib”.

God Most High says, ‘Prostrate yourself and draw near.’

مواصلت سه چیزست: مواصلت عذر با پذیرفتکاری، و مواصلت جهد و از ملک یاری، و مواصلت دوست‌داری و از مولی پسندکاری.

movāṣelat se chīz ast: movāṣelat ʿozr bā pazīrfetkārī, va movāṣelat johd va az melk yārī, va movāṣelat dūst-dārī va az mawlā pasand-kārī.

Connection has three forms: one's apology meeting acceptance, one's effort meeting help from the Sovereign, and one's love meeting the Lord's approval.

نشان مواصلت عذر ظاهر گشتن برکات در فعلست، و آرامش در خوی، و خوشی در دل.

neshān movāṣelat ʿozr ẓāher gashtan barkāt dar faʿlest, va ārāmesh dar khūy, va khosh-ī dar del.

The first is marked by blessings appearing in one's acts, repose in one's nature, and sweetness in the heart.

و نشان مواصلت جهد و توفیق ظاهر گشتن برکاتست بر اسرار، و قبول دلها، و استجابت دعاها.

va neshān movāṣelat johd va tūfīq ẓāher gashtan barakāt ast bar asrār, va qabūl del-hā, va astejābt doʿā-hā.

The second, the connection of effort and divine enabling, brings blessings to the inner secrets, acceptance into other hearts, and answers to prayers.

و نشان مواصلت دوست‌داری و از مولی پسندکاری ظاهر گشتن برکاتست بر انفاس، و بزرگی همت، و گشاد حکمت.

va neshān movāṣelat dūst-dārī va az mawlā pasand-kārī ẓāher gashtan barakāt ast bar anfās, va bozorg-ī hemmat, va goshād ḥekmat.

The third, the connection of love and approval, brings blessings to one's breaths, greatness of aspiration, and an opening of wisdom.

میدان چهل و هفتم مداومت است

meydān chehel va haftem modāvemat ast

Field 47 · Constancy

از میدان مواصلت میدان مداومت زاید.

az meydān movāṣelat meydān modāvemat zāyad.

From connection grows the field of constancy.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «حَـٰفِظُوا۟ عَلَى ٱلصَّلَوَٰتِ وَٱلصَّلَوٰةِ ٱلْوُسْطَىٰ» محافظت مداومتست، و مداومت مقام کردنست در مقصود.

qawluhu taʿālā: “ḥāfiẓū ʿalā al-ṣṣalawāti waālṣṣalawāti al-wusṭā” maḥāfẓet modāvemat ast, va modāvemat maqām kardan ast dar maqṣūd.

God Most High says, ‘Guard the prayers, especially the middle prayer.’ Guarding means constancy, and constancy means remaining with one's aim.

و مداومت سه قسم است: مداومت تن بر ورد، و مداومت زبان بر ذکر، مداومت سر بر ضبط.

va modāvemat se qesm ast: modāvemat tan bar verd, va modāvemat zabān bar zekr, modāvemat sar bar żabṭ.

It has three forms: the body remaining with its regular devotion, the tongue with remembrance, and the inward secret with watchfulness.

مداومان تن بر ورد سه‌اند: عابدست بر امید و بیداری با وی همراه، و زاهدست بر بیم و نیازمندی با وی همراه، و عارفست بر مهر و خجالت با وی همراه.

modāvemān tan bar verd se-and: ʿābed ast bar omīd va bīdārī bā vey hamrāh, va zāhed ast bar bīm va niyāzmandī bā vey hamrāh, va ʿāref ast bar mehr va khejālat bā vey hamrāh.

Those constant in bodily devotion are the worshipper, accompanied by hope and wakefulness; the ascetic, accompanied by fear and need; and the gnostic, accompanied by love and shame.

و مداومان بر ذکر سه‌اند: عذرگوی ملامت با وی همراه، و حاجت‌خواه اضطرار با وی همراه، و مناجات گوی لذت با وی همراه.

va modāvemān bar zekr se-and: ʿazregūī malāmat bā vey hamrāh, va ḥājt-khūāe eżṭerār bā vey hamrāh, va monājāt gūī lezzat bā vey hamrāh.

Those constant in remembrance are the penitent, accompanied by self-reproach; the supplicant, by pressing need; and the one in intimate prayer, by delight.

و مداومان بر ضبط سه‌اند: متفکرست و اعتماد با وی همراه، و متذکرست اخلاص با وی همراه، و ناظرست افتقار با وی همراه.

va modāvemān bar żabṭ se-and: matfekrst va eʿtemād bā vey hamrāh, va matzekrst ekhlāṣ bā vey hamrāh, va nāẓrest efteqār bā vey hamrāh.

Those constant in inner watchfulness are the thinker, accompanied by confidence; the one who remembers, by sincerity; and the contemplative, by felt need.

میدان چهل و هشتم خطرتست

meydān chehel va hashtom khaṭrat ast

Field 48 · Passing Thought

از میدان مداومت به میدان خطرت زاید.

az meydān modāvemat be meydān khaṭrat zāyad.

From constancy grows the field of a passing thought.

و خطرت دل را چنانست که نفس تن را و لحظت چشم را.

va khaṭrat del rā chanānset ke nafs tan rā va laḥẓet cheshm rā.

A thought passes through the heart as breath passes through the body and a glance through the eye.

خطرت سه است: خطرت بغفلت، و خطرت بیقظت، و خطرت بصفوت.

khaṭrat se ast: khaṭrat be-gheflat, va khaṭrat be-yaqẓat, va khaṭrat baṣfūt.

Such thoughts are of three kinds: heedless, wakeful, and clear.

اما خطرت غفلت را در آن سه محنت است: وقت را زیان، و دل را پوشش، و شیطانرا طمع.

ammā khaṭrat gheflat rā dar ān se meḥnat ast: vaqt rā ziyān, va del rā pūshsh, va shīṭānrā ṭamʿ.

A heedless thought brings three troubles: loss of the moment, a veil upon the heart, and an opening for Satan.

اما خطرت یقظت را در آن سه برکتست: هوا را نقصان، و دشمن را درد، و وقت را بخت.

ammā khaṭrat yaqẓat rā dar ān se barketst: havā rā noqṣān, va doshman rā dard, va vaqt rā bakht.

A wakeful thought brings three blessings: diminished selfish desire, pain to the enemy, and good fortune for the moment.

و اما خطرت صفوت را در آن سه تحفه است: مشغول شدن عِلْم، و پیوستن با حقیقت، و نگریستن بحق.

va ammā khaṭrat ṣafūt rā dar ān se toḥfe ast: mashghūl shodan ʿelm, va peyvastan bā ḥaqīqat, va negarīstan be-ḥaqq.

The third kind brings three gifts: absorption in knowledge, connection with reality, and a gaze toward the Real.

و آنان که برون این خطرة‌اند همه در خطرند.

va ānān ke barūn īn khaṭra-and hame dar khaṭrend.

All who are outside this passing thought are themselves in danger.

میدان چهل و نهم همت است

meydān chehel va nohom hemmat ast

Field 49 · Aspiration

از میدان خطرت میدان همت زاید است قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «قَدْ يَعْلَمُ مَآ أَنتُمْ عَلَيْهِ».

az meydān khaṭrat meydān hemmat zāyad ast qawluhu taʿālā: “qad yaʿlamu mā ʾantum ʿalayhi”.

From the passing thought grows the field of aspiration. God Most High says, ‘He knows well your condition.’

همت خواستست از دل بقیمت دل.

hemmat khwāst ast az del be-qeymat del.

Himma is what the heart desires, measured against the heart's worth.

همتهای عالم سه است: یکی همت در دنیا و آن بوی قطعیست؛

hamtehāī ʿālm se ast: yekī hemmat dar donyā va ān be-vay qaṭʿīst;

There are three aims in the world. The first is worldly, and its scent is separation;

منبع عِلْم مرد آن،و غایت امید وی آن، و قطب آسیا بسعی وی آن؛

manbeʿ ʿelm mard ān,va ghāīt omīd vey ān, va qaṭb āsīā be-saʿy vey ān;

the world becomes the source of one's knowledge, the end of one's hope, and the axis around which all effort turns;

نَعُوذُ بِاللَّهِ! و اما همت در عقبی، آن برق نجاتست؛

naʿūdhu biālllahi! va ammā hemmat dar ʿaqbī, ān barq najātset;

God protect us! Aspiration toward the hereafter is a flash of deliverance;

در دست مرد عنان آن، و بر دل وی عنوان آن، و بر روزگار وی نشان آن.

dar dast mard ʿanān ān, va bar del vey ʿanūān ān, va bar rūzgār vey neshān ān.

a person holds its reins, bears its title in the heart, and shows its marks throughout life.

و اما همت بحق، آن بشارت فوزست؛

va ammā hemmat be-ḥaqq, ān beshārat fūzset;

Aspiration toward the Real brings the good news of success;

مرد را بیک نیاز از همه نیازها بی‌نیاز کند، و بیک بند از همه بندها آزاد کند، و بیک در از همه درها مقیم کند.

mard rā be-yek niyāz az hame niyāz-hā bī-niyāz konad, va be-yek band az hame band-hā āzād konad, va be-yek dar az hame dar-hā moqīm konad.

one need frees one from every other need, one bond from every other bond, and one doorway gives a home beyond every other door.

همت کسی قیمت ویست، و آن بهمت از ازل نشان ویست، و بر ابد مهرویست.

hemmat kasī qeymat vey ast, va ān be-hemmat az azal neshān vey ast, va bar abad mahrūīst.

A person's worth is the worth of their aspiration; marked upon them from eternity, it shines through eternity.

میدان پنجاهم رعایت است

meydān panjāhom reʿāyat ast

Field 50 · Attentive Care

از میدان همت میدان رعایت زاید.

az meydān hemmat meydān reʿāyat zāyad.

From aspiration grows the field of attentive care.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «فَمَا رَعَوْهَا حَقَّ رِعَايَتِهَا».

qawluhu taʿālā: “famā raʿawhā ḥaqqa riʿāyatihā”.

God Most High says, ‘They did not observe it as it should have been observed.’

رعایت براستا کردنست و کوشیدن.

reʿāyat barāstā kardan ast va kūshīdan.

Riʿāya means setting things right and striving to maintain them.

رعایت اهل حَقّ سه چیزست: همت را، و وقت را، و سر را.

reʿāyat ahl ḥaqq se chīz ast: hemmat rā, va vaqt rā, va sar rā.

For the people of the Real it concerns aspiration, the present moment, and the inner secret.

رعایت همت آنست که یقین را باظن بدل نکنی، و اهام را در وسواس نیامیزی، و فراست از تمیز جدا کنی.

reʿāyat hemmat ān ast ke yaqīn rā bāẓn be-del nakonī, va ahām rā dar vasvās nayāmīzī, va farāsat az tamyīz jodā konī.

Care for aspiration means not exchanging certainty for conjecture, not mixing one's inspirations with obsessive doubts, and distinguishing discernment from mere discrimination.

و رعایت وقت آنست که از علایق ننگ داری، و خویش را از اسباب دریغ داری، و هر نفسی بحق بند کنی.

va reʿāyat vaqt ān ast ke az ʿalāyeq nang dārī, va khwīsh rā az asbāb darīgh dārī, va har nafasī be-ḥaqq band konī.

Care for the moment means being ashamed of attachments, sparing oneself entanglement in secondary causes, and binding every breath to the Real.

و رعایت سر آنست که خویشتن را بدست امانی ندهی، و در زرق خویش میانجی نه پیچی، و از حَقّ طرفة‌العینی بخود باز نیآیی.

va reʿāyat sar ān ast ke khwīshtan rā be-dast amānī nadhī, va dar zarq khwīsh miyānjī na pīchī, va az ḥaqq ṭarfa-alʿīnī be-khod bāz nīāīī.

Care for the inner secret means not handing oneself to idle wishes, not twisting one's own showiness into an intermediary, and not turning from God back to oneself for even a blink.

میدان پنجاه و یکم سکینه است

meydān panjāh va yekom sakīna ast

Field 51 · Tranquillity

از میدان رعایت میدان سکینه زاید.

az meydān reʿāyat meydān sakīna zāyad.

From attentive care grows the field of tranquillity.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «هُوَ ٱلَّذِىٓ أَنزَلَ ٱلسَّكِينَةَ فِى قُلُوبِ ٱلْمُؤْمِنِينَ».

qawluhu taʿālā: “huwa al-dhiā ʾanzala al-ssakīnata fiā qulūbi al-muʾminīna”.

God Most High says, ‘He sent down tranquillity into the believers' hearts.’

سکینه آرامش است که حَقّ بفرستد بر دل دوستان خویش آزادی آن دلها را.

sakīna ārāmesh ast ke ḥaqq bafrestd bar del dūstān khwīsh āzādī ān del-hā rā.

Sakīna is a calm God sends upon His friends' hearts to set those hearts free.

و سکینهٔ دل در سه جایست: در توحید، و در خدمت، و در یقین.

va sakīna del dar se jāy ast: dar tawḥīd, va dar khedmat, va dar yaqīn.

The heart finds it in three places: divine oneness, service, and certainty.

اما سکینهٔ توحید را در دل سه علمست: ترس است از روز ناآزموده و شناخت خداوند نا اندر یافت، و دوست داشتن وی نادیده.

ammā sakīna tawḥīd rā dar del se ʿelm ast: tars ast az rūz nā-āzmūde va shenākht khodāvand nā ander yāft, va dūst dāshtan vey nādīde.

The tranquillity of oneness holds three kinds of knowledge: fear of a day not yet experienced, recognition of a Lord who cannot be encompassed, and love for Him though unseen.

و اما سکینه در خدمت سه عمل کرد: در دل داد بسنت کرد تا باندک توانگر گشت، و بر اهل اعتماد کرد تا از وسواس آزاد گشت.

va ammā sakīna dar khedmat se ʿamal kard: dar del dād be-sonnat kard tā be-andak tūānger gasht, va bar ahl eʿtemād kard tā az vasvās āzād gasht.

In service it works inwardly by bringing one's heart into accord with the Sunna so that little becomes enough, and by trusting [the Lord] so that obsessive doubts fall away.

و سکینه در یقین سه عمل کرد: در دل بتقسیم قسام رضا داد تا از احتیال برآسود، و ضر و نفع از یک جای دید تا از حذر فارغ گشت، و وکیل به پسندید تا از علایق رها شد.

va sakīna dar yaqīn se ʿamal kard: dar del batqesīm qassām reżā dād tā az eḥtiyāl barāsūd, va żar va nafʿ az yek jāy dīd tā az ḥazr fārgh gasht, va vakīl be pasnedīd tā az ʿalāyeq rahā shod.

In certainty it makes one accept the Allotter's allotment and rest from contrivance, see harm and benefit as coming from a single source and be freed from anxious caution, and approve the Trustee so that attachments fall away.

میدان پنجاه و دوم طمأنینت است

meydān panjāh va dovvom ṭomaʾnīna ast

Field 52 · Restful Assurance

از میدان سکینه میدان طمذنینت زاید.

az meydān sakīna meydān ṭamzenīnt zāyad.

From tranquillity grows the field of restful assurance.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «يَـٰٓأَيَّتُهَا ٱلنَّفْسُ ٱلْمُطْمَئِنَّةُ».

qawluhu taʿālā: “yāʾayyatuhā al-nnafsu al-muṭmaʾinnatu”.

God Most High says, ‘O soul at peace.’

و طمأنینت آرامش است با انس.

va ṭomaʾnīna ārāmesh ast bā ons.

Ṭumaʾnīna is peace accompanied by intimacy.

و آن سه قسم است: طمانینت بر نقد، و طمانینت بر امید، و طمأنینتست بر مهر.

va ān se qesm ast: ṭomaʾnīna bar naqd, va ṭomaʾnīna bar omīd, va ṭomaʾnīna ast bar mehr.

It has three kinds: assurance in what is present, in what is hoped for, and in love.

اما طمأنینت بر نقد سه است: از غافلان بملک، و از عاقلان بتجربه، و از مخلصان بضمان و طمأنینت بر امید سه است: مزد است مکنسب بدل آرمیده، و مزد است منتظر بدل آرمیده، و مزد است منقطع بدل آرامیده.

ammā ṭomaʾnīna bar naqd se ast: az ghāfelān be-melk, va az ʿāqlān be-tajrobe, va az makhleṣān be-żemān va ṭomaʾnīna bar omīd se ast: mozd ast maknesb be-del ārāmīde, va mozd ast montaẓer be-del ārāmīde, va mozd ast monqaṭeʿ be-del ārāmīde.

The first is the heedless resting in possession, the wise in experience, and the sincere in a promise. Hope brings three modes of resting in reward: one earned, one awaited, and one received in detachment.

اما طمانینت را بر مهر سه نشانست: مشغول بودن بکار وی از کار خود، و بیاد وی از یاد خود، و بمهر وی از مهر خود.

ammā ṭomaʾnīna rā bar mehr se neshān ast: mashghūl būdan be-kār vey az kār khod, va be-yād vey az yād khod, va be-mehr vey az mehr khod.

Assurance grounded in love has three signs: being occupied with His work rather than one's own, with remembering Him rather than oneself, and with loving Him rather than oneself.

میدان پنجاه و سیم مراقبتست

meydān panjāh va sevvom morāqabat ast

Field 53 · Watchfulness

از میدان طمانینت میدان مراقبت زاید.

az meydān ṭomaʾnīna meydān morāqabat zāyad.

From restful assurance grows the field of watchfulness.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «لَا يَفْتُرُونَ» مراقبت به کوشیدنست.

qawluhu taʿālā: “lā yafturūna” morāqabat be kūshīdan ast.

God Most High says, ‘They do not slacken.’ Murāqaba is sustained attention.

و آن سه چیزست: مراقبت خدمت، و مراقبت وقت، و مراقبت سر.

va ān se chīz ast: morāqabat khedmat, va morāqabat vaqt, va morāqabat sar.

It has three kinds: watching over service, over the present moment, and over the inner secret.

اما مراقبت خدمت بسه چیز توان یافت: بزرگ آمدن فرمان، و بدانستن سنت، و شناختن ریا.

ammā morāqabat khedmat be-se chīz tavān yāft: bozorg āmadan farmān, va bedānestan sonnat, va shenākhtan riyāʾ.

The first is found by regarding the command as great, knowing the Sunna, and recognizing ostentation.

و مراقبت وقت بسه چیز توان یافت: بفنای شهوات، و صفای خطرات، وغلبهٔ مهر.

va morāqabat vaqt be-se chīz tavān yāft: be-fanā-ye shahūāt, va ṣafā-ye khaṭrāt, ūghlebe mehr.

The second is found in the fading of appetites, the clarity of passing thoughts, and the predominance of love.

و مراقبت سر بسه چیز توان یافت: بگم شدن از گیتی، و رها گشتن از خود، و برگشتن از انس.

va morāqabat sar be-se chīz tavān yāft: be-gom shodan az gītī, va rahā gashtan az khod, va bargeshtn az ons.

The third is found in losing sight of the world, being freed from oneself, and turning away even from the comfort of intimacy.

میدان پنجاه و چهارم احسانست

meydān panjāh va chahārom eḥsān ast

Field 54 · Spiritual Excellence

از میدان مراقبت میدان احسان زاید.

az meydān morāqabat meydān eḥsān zāyad.

From watchfulness grows the field of spiritual excellence.

احسان آنست که سید ولد آدم روح قدس را گفت در جواب وی: «أَنْ تَعْبُدَ اللَّهَ كَأَنَّكَ تَرَاهُ» «خدایرا پرستی چنانکه ویرا می‌بینی».

eḥsān ān ast ke sayyid walad ādam rūḥ qoddisa rā goft dar javāb vey: “ʾan taʿbuda Allāh kaʾannaka tarāhu” “khodā-rā parastī chenān-ke vey-rā mī-bīnī”.

Iḥsān is what the master of Adam's children told the Holy Spirit in reply: ‘Worship God as if you see Him’—that is, worship Him as though seeing Him.

اولی‌تر خلق بیافت این میدان سه مردند: یکی غرقه گشته در دریای توحید از زندگانی نومید، و دیگر واله گشته در هیبت، سیم غرقه گشته در وجد؛

avvalī-tar khalq be-yāft īn meydān se mard-and: yekī gharqe gashte dar darīāī tawḥīd az zendegānī nūmīd, va dīgar vāleh gashte dar heybat, sevvom gharqe gashte dar vajd;

Three kinds of people are foremost in finding this field: one drowned in the ocean of divine oneness, despairing of ordinary life; one overcome by awe; and one immersed in ecstasy;

هوا در عزم گم شده، و اسباب در جمع گم شده، و تفرق در وجد گم شده؛

havā dar ʿazm gom shode, va asbāb dar jamʿ gom shode, va tafarroq dar vajd gom shode;

selfish desire disappears in determination, secondary causes in gatheredness, and division in ecstasy;

از تن سمع پیدا و بس، و از زبان ذکر پیدا و بس، و از دل درد پیدا و بس؛

az tan samʿ peydā va bas, va az zabān zekr peydā va bas, va az del dard peydā va bas;

of the body only hearing remains, of the tongue only remembrance, and of the heart only pain;

بدل دید، پنداشت که بعیان دید؛

be-del dīd, pandāsht ke be-ʿeyān dīd;

seeing inwardly, one imagines that one has seen with the eyes;

از تلاشی انسانیت و خمود هوا و عنای علایق برست.

az talāshī ensāniyat va khamūd havā va ʿanāī ʿalāyeq bar-rost.

and one is freed from the disintegration of ordinary humanity, the quieting of craving, and the burden of attachments.

میدان پنجاه و پنجم ادبست

meydān panjāh va panjom adab ast

Field 55 · Proper Conduct

از میدان احسان میدان ادب زاید.

az meydān eḥsān meydān adab zāyad.

From spiritual excellence grows the field of proper conduct.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «وَٱلْحَـٰفِظُونَ لِحُدُودِ ٱللَّهِ».

qawluhu taʿālā: “waālḥāfiẓūna liḥudūdi Allāh”.

God Most High speaks of ‘those who guard God's limits.’

ادب بحد زیستن است و قدم باندازه نهادن.

adab baḥd zīstan ast va qadam bāndāze nehādan.

Adab is to live within bounds and place each step in proper measure.

و آن در سه چیزست: در خدمت، و درمعرفت، و در معاملت.

va ān dar se chīz ast: dar khedmat, va darmeʿrft, va dar moʿāmelat.

It applies to service, knowledge of God, and dealings with others.

اما در خدمت اجتهاد و تکلف نه، و احتیاط و وسواس نه، و سماجت و تهاون نه.

ammā dar khedmat ejtehād va takallof na, va aḥtīāṭ va vasvās na, va samājt va tahāūn na.

In service, make effort without affectation, be careful without obsessive doubt, and persist without either obstinacy or negligence.

اما ادب در معاملت سه چیزست: رفق و مداهنت نه، و صلابت و مناقشت نه، و یاد نعمت و لاف نه.

ammā adab dar moʿāmelat se chīz ast: rafq va modāhanat na, va ṣelābat va monāqeshe na, va yād neʿmat va lāf na.

In dealings, be gentle without appeasement, firm without quarrelling, and recall blessings without boasting.

میدان پنجاه و ششم تمکنست

meydān panjāh va sheshom tamakkon ast

Field 56 · Stability

از میدان ادب میدان تمکن زاید.

az meydān adab meydān tamakkon zāyad.

From proper conduct grows the field of stability.

تمکن آنست که کار مرد را ملک گردد که از کوشش باز رهد.

tamakkon ān ast ke kār mard rā melk gardad ke az kūshesh bāz rahd.

Tamakkun is when a person's work becomes second nature, freeing one from strain.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «وَلَا يَسْتَخِفَّنَّكَ ٱلَّذِينَ لَا يُوقِنُونَ».

qawluhu taʿālā: “walā yastakhiffannaka al-dhīna lā yūqinūna”.

God Most High says, ‘Do not let those without certainty unsettle you.’

تمکن از سه چیز باید: جستن از خوی در سه جای، و از تن در سه جای، و از دل در سه جای.

tamakkon az se chīz bāyad: jostan az khūy dar se jāy, va az tan dar se jāy, va az del dar se jāy.

Stability is needed in three respects: in character, in the body, and in the heart.

اما تمکن در خوی، در بیم و در خشم و در حاجت.

ammā tamakkon dar khūy, dar bīm va dar khashm va dar ḥājt.

In character, it is needed amid fear, anger, and need.

و اما در تن، در سه جای: در بیماری، و در غریبی و در درویشی.

va ammā dar tan, dar se jāy: dar bīmārī, va dar gharībī va dar darvīshī.

In the body, it is needed during illness, exile, and poverty.

و از دل در سه جای: در ظن، و در تمییز، و در همت.

va az del dar se jāy: dar ẓann, va dar tamyīz, va dar hemmat.

For the heart, it is needed amid conjecture, discernment, and aspiration.

میدان پنجاه و هفتم حرمتست

meydān panjāh va haftem ḥormat ast

Field 57 · Reverence

از میدان تمکن میدان حرمت زاید.

az meydān tamakkon meydān ḥormat zāyad.

From stability grows the field of reverence.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «مَّا لَكُمْ لَا تَرْجُونَ لِلَّهِ وَقَارًۭا».

qawluhu taʿālā: “mmā lakum lā tarjūna lillahi waqāran”.

God Most High says, ‘Why do you not expect due dignity for God?’

حرمت آزرم داشتنست.

ḥormat āzarm dāshtan ast.

Ḥurma is a sense of reverent restraint.

آن سه قسم است: احترام خدمت را، و احترام ذکر را، و احترام سر را.

ān se qesm ast: eḥterām khedmat rā, va eḥterām zekr rā, va eḥterām sar rā.

It takes three forms: reverence for service, for remembrance, and for the inner secret.

احترام خدمت را سه نشانست: عین آنرا در دین شکوه داری، و بهدایت آن از مولی شادی کنی، و نفس خود را در آن بتقصیر متهم کنی و معیوب بینی.

eḥterām khedmat rā se neshān ast: ʿeyn ān-rā dar dīn shakūe dārī, va be-hedāyat ān az mawlā shādī konī, va nafs khod rā dar ān be-taqṣīr mottaham konī va maʿīūb bīnī.

Reverence for service means honouring it within religion, rejoicing that the Lord guided you to it, and suspecting and finding fault with your own shortcomings within it.

اما احترام ذکر را سه نشانست: سخن هزل را در ذکر حَقّ نیامیزی، و در غیبت دل مولی را یاد نکنی، و بی وی خود را خوانی وی را خود باشی.

ammā eḥterām zekr rā se neshān ast: sokhan hazl rā dar zekr ḥaqq nayāmīzī, va dar gheybāt del mawlā rā yād nakonī, va bī vey khod rā khūānī vey rā khod bāshī.

Reverence for remembrance means not mixing frivolous speech into mention of God, not remembering the Lord with an absent heart, and not addressing Him as though He were absent while imagining yourself present [reading uncertain].

اما احترام سر را سه نشانست: اگر می‌ترسی مهر نبری، و اگر امید داری خود حَقّ نه بینی، و اگر گستاخی کنی تعظیم نگاه داری.

ammā eḥterām sar rā se neshān ast: agar mī-tars-ī mehr nabarī, va agar omīd dārī khod ḥaqq na bīnī, va agar gastākhī konī taʿẓīm negāh dārī.

Reverence for the secret means not abandoning love in fear, not making a claim on the Real in hope, and preserving respect even in intimate familiarity.

میدان پنجاه و هشتم غیرت است

meydān panjāh va hashtom gheyrat ast

Field 58 · Protective Jealousy

از میدان حرمت میدان غیرت زاید.

az meydān ḥormat meydān gheyrat zāyad.

From reverence grows the field of protective jealousy.

غیرت رشکست بر چیزی که غیر آن بجای آن چیز نیست.

gheyrat rashkest bar chīzī ke gheyr ān be-jā-ye ān chīz nīst.

Ghayra is zeal for something that nothing else can replace.

و آن سه چیزست: عمرست، و دلاست، و وقت است.

va ān se chīz ast: ʿomr ast, va dalāst, va vaqt ast.

Its three objects are one's life, heart, and present moment.

اما عمر دوکانست، و خرد پیرایه، و دین مایه، و مؤمن بازرگان: و هرچه از عمر گذشت تاوانست یا درمان؛

ammā ʿomr dūkānset, va kherad pīrāye, va dīn māye, va moʾmen bāzregān: va harche az ʿomr gozasht tāvān ast yā darmān;

Life is a shop, reason its adornment, religion its capital, and the believer its merchant; each passing part of life is either a loss or a cure;

و آن نفس که در آنیم یا تحفه است یا داغ؛

va ān nafs ke dar ānīm yā toḥfe ast yā dāgh;

the breath we are taking is either a gift or a brand;

و آنچه از عمر مانده است یا زهرست یا تریاق.

va ānche az ʿomr mānde ast yā zharset yā tiryāq.

what remains of life is either poison or an antidote.

و دل خزینهٔ مردست، و شیطان دشمن، و مراقبت قفل آن.

va del khazīne mard ast, va shīṭān doshman, va morāqabat qafl ān.

The heart is a person's treasury, Satan its enemy, and watchfulness its lock.

و مؤمن محتاج: هر چه از نفس می‌کاهد در دل می‌افزاید، و هرچه در دنیا می‌زاید از قیمت می‌کاهد، و هرچه در دعوی می‌افزاید از مایه می‌کاهد.

va moʾmen moḥtāj: har che az nafs mī-kāhd dar del mī-afzāyad, va harche dar donyā mī-zāyad az qeymat mī-kāhd, va harche dar daʿvā mī-afzāyad az māye mī-kāhd.

The believer is needy: whatever diminishes in selfish breath adds to the heart; whatever grows in worldliness reduces one's worth; and whatever grows in self-assertion diminishes one's capital.

وقت مرد ساعت غیبت مردست از خود: هر آنکه آنرا بر مرد بپوشاند یا ببرد، دشمن‌ترست ویرا از قاتل وی؛

vaqt mard sāʿt gheybāt mard ast az khod: har ān-ke ān-rā bar mard bepūshānad yā bebarad, doshman-tarset vey-rā az qātel vey;

A person's true moment is an hour absent from the self: whoever conceals or steals it is more hostile than one's killer;

و هرکه آنرا بر وی تقویت کند، بر وی گرامی‌ترست از زایندهٔ وی؛

va har-ke ān-rā bar vey taqūīt konad, bar vey garāmī-tarset az zāīnde vey;

whoever strengthens it is dearer than one's own parent;

وقت بر خداوند وقت گرامی‌ترست از دو جهان وی.

vaqt bar khodāvand vaqt garāmī-tarset az do jahān vey.

to one who possesses the moment, it is more precious than both worlds.

میدان پنجاه و نهم جمع است

meydān panjāh va nohom jamʿ ast

Field 59 · Inward Gathering

از میدان غیرت میدان جمع زاید.

az meydān gheyrat meydān jamʿ zāyad.

From protective jealousy grows the field of inward gathering.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «ثُمَّ ذَرْهُمْ فِى خَوْضِهِمْ يَلْعَبُونَ».

qawluhu taʿālā: “thumma dharhum fiā khawḍihim yalʿabūna”.

God Most High says, ‘Leave them to play in their idle talk.’

جمع از پراکندگی سه چیز برستن است: برستن دلست و نیت و وقت؛

jamʿ az parākandegī se chīz bar-rastan ast: bar-rastan del ast va niyyat va vaqt;

Gathering means being freed from the dispersion of three things: heart, intention, and time;

ناپراکندگی دلرا سه نشانست: نا بایستن افزونی، و وحشت از خلق، و ملامت از زندگانی.

nā-parākandegī del-rā se neshān ast: nā bāīsten afzūnī, va vaḥshat az khalq, va malāmat az zendegānī.

an undivided heart has three signs: not seeking more than one needs, estrangement from idle company, and weariness of worldly life.

و نشان ناپراکندگی نیت سه چیزست: شیرینی خدمت، و آرزومندی بعلم، و موافق افتادن قصد.

va neshān nā-parākandegī niyyat se chīz ast: shīrīnī khedmat, va ārzūmnedī be-ʿelm, va movāfeq aftādn qaṣd.

An undivided intention shows in the sweetness of service, eagerness for knowledge, and a purpose in harmony with one's life.

و نشان ناپراکندگی در وقت سه چیزست: حلاوت مناجات، و تولد حکمت، و صحت فراست.

va neshān nā-parākandegī dar vaqt se chīz ast: ḥalāvat monājāt, va tūld ḥekmat, va ṣeḥḥat farāsat.

Undivided time shows in the sweetness of intimate prayer, the birth of wisdom, and sound discernment.

میدان شصتم انقطاعست

meydān shastom enqeṭāʿ ast

Field 60 · Severance

از میدان جمع میدان انقطاع زاید.

az meydān jamʿ meydān enqeṭāʿ zāyad.

From gathering grows the field of severance.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «إِنِّى مُهَاجِرٌ إِلَىٰ رَبِّىٓ» انقطاع از غیر حَقّ بریدن است، و با حَقّ بودنست.

qawluhu taʿālā: “ʾinniā muhājirun ʾilā rabbiā” enqeṭāʿ az gheyr ḥaqq borīdan ast, va bā ḥaqq būdan ast.

God Most High says, ‘I am migrating to my Lord.’ Inqiṭāʿ means breaking from all but the Real and being with Him.

منقطعان با حَقّ سه مردانند: یکی بعذر، و دیگر بجهد، سیم بکل.

manqeṭʿān bā ḥaqq se mardān-and: yekī be-ʿozr, va dīgar be-johd, sevvom be-koll.

Those cut off to Him are of three kinds: through apology, through effort, and altogether.

منقطع بعذر را سه نشانست: نفس مرده، و دل زنده، و زبان گشاده.

monqaṭeʿ be-ʿozr rā se neshān ast: nafs morde, va del zende, va zabān goshāde.

The first is marked by a dead lower self, a living heart, and an opened tongue.

و منقطع بجهد را سه نشانست: تن در سعی، و زبان در ذکر، و عمر در جهد.

va monqaṭeʿ be-johd rā se neshān ast: tan dar saʿy, va zabān dar zekr, va ʿomr dar johd.

The second by a body at work, a tongue in remembrance, and a life of striving.

و منقطع بکل را سه نشانست: با خلق عادیت، و با خود بیگانه، و از تعلق آسوده.

va monqaṭeʿ be-koll rā se neshān ast: bā khalq ʿādīt, va bā khod be-yegāne, va az taʿleq āsūde.

The third by ordinary dealings with people, estrangement from the self, and rest from attachment.

میدان شصت و یکم صدقست

meydān shast va yekom ṣedq ast

Field 61 · Truthfulness

از میدان انقطاع میدان صدق زاید.

az meydān enqeṭāʿ meydān ṣedq zāyad.

From severance grows the field of truthfulness.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «رِجَالٌ صَدَقُوا مَا عَاهَدُوا اللَّهَ».

qawluhu taʿālā: “rijālun ṣadaqū mā ʿāhadū Allāh”.

God Most High speaks of ‘people who were true to their covenant with God.’

صدق راستیست.

ṣedq rāstī ast.

Ṣidq is being true.

و صدق را سه درجه است: اول درجه ظاهر، و باطن، و غیب.

va ṣedq rā se daraje ast: avval daraje ẓāher, va bāṭen, va gheyb.

It has three degrees: outward, inward, and hidden.

اما آنچه ظاهرست سه چیزست: در دین صلابت، و در خدمت سنت، و در معاملت حسنت.

ammā ānche ẓāher ast se chīz ast: dar dīn ṣelābat, va dar khedmat sonnat, va dar moʿāmelat ḥasnet.

Outward truthfulness is firmness in religion, adherence to the Sunna in service, and goodness in dealings.

و آنچه باطنست سه چیزست: آنچه گویی کنی، و آنچه نمایی داری، و از آنچه که آواز دهی باشی.

va ānche bāṭen ast se chīz ast: ānche gūīī konī, va ānche namāīī dārī, va az ānche ke āūāz dehī bāshī.

Inward truthfulness means doing what you say, possessing what you show, and being what you claim to be.

و آنچه غیب است سه چیزست: آنچه خواهی یابی، و آنچه نیوشی به بینی، و بنزدیک وی آنچه می‌شمری باشی.

va ānche gheyb ast se chīz ast: ānche khwāhī īābī, va ānche nīūshī be bīnī, va be-nazdīk vey ānche mī-shamrī bāshī.

Hidden truthfulness means finding what you seek, seeing what you hear of, and being in His presence what you reckon yourself to be.

میدان شصت و دوم صفاست

meydān shast va dovvom ṣafā ast

Field 62 · Purity

از میدان صدق میدان صفا زاید.

az meydān ṣedq meydān ṣafā zāyad.

From truthfulness grows the field of purity.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «فَمَا وَهَنُوا۟ لِمَآ أَصَابَهُمْ فِى سَبِيلِ ٱللَّهِ».

qawluhu taʿālā: “famā wahanū limā ʾaṣābahum fiā sabīli Allāh”.

God Most High says, ‘They did not weaken under what befell them in God's path.’

اهل صفا سه گروه‌اند: یکی از آن فرشتگانند، از شهوت پاک، و از تهمت دور، و از غفلت معصوم.

ahl ṣafā se gorūh-and: yekī az ān farshetgānned, az shahūt pāk, va az tohmat dūr, va az gheflat maʿṣūm.

The people of purity include three groups. The first are the angels, free of appetite, far from suspicion, and guarded from heedlessness.

و دیگر گروه انبیااند صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَيْهِم، از تراجع پاک، و از زینت دور، و از معاصی معصوم.

va dīgar gorūh anbīāānd ṣalavāt Allāh ʿalayhim, az tarājʿ pāk, va az zīnat dūr, va az maʿāṣī maʿṣūm.

The second are the prophets—God bless them—free of backsliding, far from vanity, and guarded from sin.

و دون انبیا یک گروه‌اند از مومنان اهل صفا، و ایشان قومی‌اند از سلطان نفس رسته، و دلها با مولی پیوسته، و سرها باطلاع وی آراسته.

va dūn anbiyāʾ yek gorūh-and az moʾmenān ahl ṣafā, va īshān qūmī-and az solṭān nafs raste, va del-hā bā mawlā peyvaste, va sar-hā be-eṭṭelāʿ vey ārāste.

Below the prophets is a group of pure-hearted believers: free of the lower self's rule, their hearts joined to the Lord and their inner secrets adorned by His disclosure.

میدان شصت و سیم حیاست

meydān shast va sevvom ḥayāʾ ast

Field 63 · Modesty

از میدان صفا میدان حیا زاید.

az meydān ṣafā meydān ḥayāʾ zāyad.

From purity grows the field of modesty.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «فَيَسْتَحْىِۦ مِنكُمْ».

qawluhu taʿālā: “fayastaḥā minkum”.

God Most High says, ‘He is shy of you.’

حیا شرمست، و شرم حصار دین، و شرم علمیست از علمهای کرم.

ḥayāʾ sharm ast, va sharm ḥeṣār dīn, va sharm ʿalmīst az ʿalmehāī karm.

Ḥayāʾ is a sense of shame; it protects religion and is one of the forms of noble knowledge.

شرم غافلان از خلقست، و شرم جوانمردان از فرشتگان، و شرم عارفان از حَقّ، از خلق آنکس شرم دارد که از آب روی خود بترسد، و از قبول ایشان نیوشد، و عظمت اللّه نشناسد.

sharm ghāfelān az khalq ast, va sharm jūānmerdān az fereshtegān, va sharm ʿārefān az ḥaqq, az khalq ān-kas sharm dārad ke az āb rūy khod batresd, va az qabūl īshān nīūshd, va ʿaẓmet Allāh nashnāsd.

The heedless feel shame before people, the generous before angels, and the gnostics before the Real. The one ashamed before people fears losing face, heeds their acceptance, and fails to know God's greatness.

و از فرشتگان شرم آنکس دارد که بر غیب اعتماد دارد، و از گناه باک دارد، و از حساب اندیشه دارد.

va az fereshtegān sharm ān-kas dārad ke bar gheyb eʿtemād dārad, va az gonāh bāk dārad, va az ḥesāb andīshe dārad.

The one ashamed before angels relies on the unseen, takes care to avoid sin, and thinks of the reckoning.

و از حَقّ شرم آنکس دارد که دل بینا دارد، و سر آشنا دارد، و ضمیر از ریبت جدا دارد.

va az ḥaqq sharm ān-kas dārad ke del bīnā dārad, va sar āshenā dārad, va żamīr az rībt jodā dārad.

The one ashamed before the Real has a seeing heart, a familiar inward secret, and a conscience free of doubt.

میدان شصت و چهارم ثقت است

meydān shast va chahārom theqat ast

Field 64 · Confidence

از میدان حیا میدان ثقت زاید.

az meydān ḥayāʾ meydān theqat zāyad.

From modesty grows the field of confidence.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «فَوَرَبِّ ٱلسَّمَآءِ وَٱلْأَرْضِ إِنَّهُۥ لَحَقٌّۭ».

qawluhu taʿālā: “fawarabbi al-ssamāʾi waālʾarḍi ʾinnahu laḥaqqun”.

God Most High says, ‘He is Lord of heaven and earth; it is surely true.’

ثقت بستن گذاشتنست و استواری امید.

theqat bastan gozāshtan ast va astūārī omīd.

Thiqā is firm reliance and steadfast hope.

و آن از سه چیز خیزد: از صدق تصدیق، و از حسن ظن، و از صفای نظر.

va ān az se chīz khīzd: az ṣedq taṣdīq, va az ḥosn ẓann, va az ṣafā-ye naẓar.

It arises from genuine assent, a good opinion [of God], and clarity of vision.

از صدق تصدیق سه چیز زاید: خوف سوزنده، و رجای انگیزنده، و انس نوازنده.

az ṣedq taṣdīq se chīz zāyad: khawf sūzande, va rajā-ye angīznede, va ons nūāznede.

Genuine assent gives rise to burning fear, motivating hope, and comforting intimacy.

و از حسن ظن سه چیز زاید: خرسندی باندک، و شکیبایی در کار، و همداستانی بمرگ.

va az ḥosn ẓann se chīz zāyad: khorsandī be-andak, va shakībāīī dar kār, va hamdāstānī be-marg.

A good opinion gives rise to contentment with little, patience in one's affairs, and willing acceptance of death.

و از صفای نظر سه چیز زاید: فتوح لفظی، و اشارات غیبی، و حکمت لدنی.

va az ṣafā-ye naẓar se chīz zāyad: fotūḥ lafẓī, va eshārāt gheybī, va ḥekmat ladonnī.

Clarity of vision brings openings in speech, signs from the unseen, and wisdom bestowed directly [by God].

میدان شصت و پنجم ایثارست

meydān shast va panjom īthār ast

Field 65 · Putting Others First

از میدان ثقت میدان ایثار زاید.

az meydān theqat meydān īthār zāyad.

From confidence grows the field of putting others first.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «وَيُؤْثِرُونَ عَلَىٰٓ أَنفُسِهِمْ وَلَوْ كَانَ بِهِمْ خَصَاصَةٌۭ».

qawluhu taʿālā: “wayuʾthirūna ʿalā ʾanfusihim walaw kāna bihim khaṣāṣatun”.

God Most High says, ‘They prefer others to themselves even when they themselves are in need.’

ایثار برگزیدن اولیترست بر آنچه کمینه‌تر.

īthār bargozīdan aūlītrest bar ānche kamīne-tar.

Īthār means choosing what is worthier over what is less worthy.

بر نیکوتر ایثار در سه چیزست: یکی ایثار «از» دنیا بر خلق، که ثنا از شغل به، و دعا از گنج مه، و بهشت از بها برتر.

bar nīkūtr īthār dar se chīz ast: yekī īthār “az” donyā bar khalq, ke sanā az shoghl be, va doʿā az ganj me, va behesht az bahā bartar.

Its best form appears in three ways. First, giving one's worldly goods to others, for praise is better than worldly preoccupation, prayer better than treasure, and Paradise higher than any price.

و دیگر ایثار از عمر بر دل، که دل از زندگانی بهتر، و فراغت از جوانی برتر، و آشنایی از جان عزیزتر.

va dīgar īthār az ʿomr bar del, ke del az zendegānī bahter, va farāghat az jūānī bartar, va āshenāyī az jān ʿazīzter.

Second, devoting one's life to the heart, for the heart is better than mere longevity, freedom of spirit higher than youth, and intimacy with God dearer than life.

سیم ایثار از علایق بر دین، که دین در فراغت بیاساید، و در خلوت نیالاید، و در تفکر بیفزاید.

sevvom īthār az ʿalāyeq bar dīn, ke dīn dar farāghat biyāsāyad, va dar khalvat nayālāyad, va dar tafakkor bīfzāīd.

Third, relinquishing attachments for religion, which finds rest in freedom, remains unstained in solitude, and grows through reflection.

میدان شصت و ششم تفویض است

meydān shast va sheshom tafvīż ast

Field 66 · Entrusting

از میدان ایثار میدان تفویض زاید.

az meydān īthār meydān tafvīż zāyad.

From putting others first grows the field of entrusting.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «وَأُفَوِّضُ أَمْرِىٓ إِلَى ٱللَّهِ ۚ إِنَّ ٱللَّهَ بَصِيرٌۢ بِٱلْعِبَادِ».

qawluhu taʿālā: “waʾufawwiḍu ʾamriā ʾilā Allāh ۚ ʾinna Allāh baṣīrun biālʿibādi”.

God Most High says, ‘I entrust my affair to God; God sees His servants.’

تفویض کار بخداوند باز گذاشتن است.

tafvīż kār be-khodāvand bāz gozāshtan ast.

Tafwīḍ means leaving one's affairs with the Lord.

و آن در سه چیزست: در دین، و در قسم، و در حساب خلق.

va ān dar se chīz ast: dar dīn, va dar qesm, va dar ḥesāb khalq.

It concerns religion, one's allotted share, and one's judgment of other people.

تفویض در دین آنست که تکلف خود در آنچه وی ساخت نیامیزی، و هر چه وی برخصت فرو نهاد در آن نیاویزی، و چنانکه آن میگردد با آن میسازی.

tafvīż dar dīn ān ast ke takallof khod dar ānche vey sākht nayāmīzī, va har che vey barkheṣt forū nehād dar ān nīāūīzī, va chenān-ke ān mī-gardad bā ān mīsāzī.

In religion, do not mix your own artificial demands into what He has ordained, do not cling to concessions where He has eased the way, and accept how His work unfolds.

و تفویض در قسم آنست که بمحنت احتیال عقل خود را عذاب نکنی، و ببهانهٔ دعا با حکم معارضه نکنی، و باستقصاء طلب یقین خود متهم نکنی.

va tafvīż dar qesm ān ast ke be-meḥnat eḥtiyāl ʿaql khod rā ʿazāb nakonī, va babhāne doʿā bā ḥokm maʿārże nakonī, va bāsteqṣāʾ ṭalab yaqīn khod mottaham nakonī.

In your allotted share, do not torment your mind with schemes, set your supplications against the decree, or cast suspicion on your certainty through overzealous seeking.

و تفویض در حساب خلق سه چیزست: اگر ایشانرا بگناهی مبتلا بینی آنرا شقاوت نشمری و بترسی، و اگر بر طاعت بینی آنرا سعادت نشمری و امید داری، و بظاهر محتمل ایشانرا نداری و تصدیق ایشانرا مطالب نکنی.

va tafvīż dar ḥesāb khalq se chīz ast: agar īshān-rā bagnāhī mobtalā bīnī ān-rā shaqāūt nashmorī va be-tars-ī, va agar bar ṭāʿat bīnī ān-rā saʿādt nashmorī va omīd dārī, va be-ẓāher maḥteml īshān-rā nadārī va taṣdīq īshān-rā maṭālb nakonī.

In judging people: if you see them fall into sin, do not declare them doomed, but be afraid; if you see them obedient, do not pronounce them blessed, but hope; and neither condemn them on ambiguous appearances nor demand that they prove themselves to you.

میدان شصت و هفتم فتوح است

meydān shast va haftem fotūḥ ast

Field 67 · Unexpected Openings

از میدان تفویض میدان زاید.

az meydān tafvīż meydān zāyad.

From entrusting grows the field of unexpected openings.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «مَّا يَفْتَحِ ٱللَّهُ لِلنَّاسِ مِن رَّحْمَةٍۢ فَلَا مُمْسِكَ لَهَا».

qawluhu taʿālā: “mmā yaftaḥi Allāh lilnnāsi min rraḥmatin falā mumsika lahā”.

God Most High says, ‘Whatever mercy God opens for people, none can withhold.’

فتوح نامیست آنرا که از غیب ناجسته و ناخواسته آید.

fotūḥ nāmīst ān-rā ke az gheyb nājsete va nākhūāste āyad.

Futūḥ is the name for what arrives from the unseen unsought and unasked.

و آن سه قسمست: یک قسم از آن فا ارادت رزق و عیش است، و آنرا سه شرطست: نامطلوب، و نامکتسب، و نامنتظر.

va ān se qesm ast: yek qesm az ān fā erādat rezq va ʿeysh ast, va ān-rā se sharṭ ast: nāmṭelūb, va nāmketsb, va nā-montaẓer.

It has three kinds. The first is provision and livelihood [source phrase unclear], subject to three conditions: not sought, not earned, and not expected.

و دیگر آن عِلْم لدنی است نا آموخته با شریعت موافق، و ناشنیده با دل آشنا، و ناآزموده در حکمت پسندیده.

va dīgar ān ʿelm ladonnī ast nā āmūkhte bā sharīʿat movāfeq, va nāshnīde bā del āshenā, va nā-āzmūde dar ḥekmat pasnedīde.

The second is knowledge given directly, untaught yet in agreement with the law, unheard yet familiar to the heart, untried yet approved by wisdom.

سیم نشانهای غیبی از بشارت خوابهای نیکو، و دعای نیکان، و قبول دلها.

sevvom neshān-hā-ye gheybī az beshārat khūābhāī nīkū, va doʿā-ī nīkān, va qabūl del-hā.

The third consists of unseen signs: good dreams that bring glad tidings, the prayers of the righteous, and acceptance in people's hearts.

میدان شصت و هشتم غربتست

meydān shast va hashtom ghorbat ast

Field 68 · Estrangement

از میدان فتوح میدان غربت زاید.

az meydān fotūḥ meydān ghorbat zāyad.

From unexpected openings grows the field of estrangement.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «أُو۟لُوا۟ بَقِيَّةٍۢ يَنْهَوْنَ عَنِ ٱلْفَسَادِ» اولو بقیة غربااند، و آن غربا کیانند طوبی ایشانرا.

qawluhu taʿālā: “ʾūlū baqiyyatin yanhawna ʿani al-fasādi” aūlū baqīa gharbāānd, va ān ghorabāʾ kīānned ṭūbī īshān-rā.

God Most High speaks of ‘people of enduring virtue who forbid corruption.’ They are strangers; who are these strangers? Glad tidings to them.

جملهٔ غربا سه گروه‌اند: اول گروه بیرون ماندگان از خان‌مان: زندگان همانانند، و مردگان شهیدانند، و فردا شفیعانند.

jomle ghorabāʾ se gorūh-and: avval gorūh bīrūn māndegān az khān-mān: zendegān hamānānned, va mordegān shahīdānned, va fardā shafīʿānned.

They fall into three groups. First, those driven from home: the living remain faithful, the dead are martyrs, and tomorrow they will intercede.

و دیگر گروه مومنانند در میان منافقان: زندگان مجاهدان، و مردگان شهیدان، و فردا شفیعان.

va dīgar gorūh mūmnānned dar miyān manāfqān: zendegān mojāhedān, va mordegān shahīdān, va fardā shafīʿān.

Second, believers among hypocrites: in life they strive, in death they are martyrs, and tomorrow they will intercede.

سیم گروه عارفان‌اند در میان غافلان: بتن در زمین‌اند، و بدل در آسمان‌اند، و با جهان و جهانیان بیگانگانند.

sevvom gorūh ʿārefān-and dar miyān ghāfelān: be-tan dar zamīn-and, va be-del dar āsemān-and, va bā jahān va jahāniyān bīgāngānned.

Third, gnostics among the heedless: bodily on earth, inwardly in heaven, strangers to the world and its inhabitants.

میدان شصت و نهم توحیدست

meydān shast va nohom tawḥīd ast

Field 69 · Divine Oneness

از میدان غربت میدان توحید زاید.

az meydān ghorbat meydān tawḥīd zāyad.

From estrangement grows the field of divine oneness.

توحید یکتا گفتن است، و یکتا دیدن، و یکتا دانستن، قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «فَٱعْلَمْ أَنَّهُۥ لَآ إِلَـٰهَ إِلَّا ٱللَّهُ».

tawḥīd yektā goftan ast, va yektā dīdan, va yektā dānestan, qawluhu taʿālā: “faāʿlam ʾannahu lā ʾilāha ʾillā Allāh”.

Tawḥīd is to say ‘One,’ see One, and know One. God Most High says, ‘Know that there is no god but God.’

اما یکتا گفتن سر همه علمهاست، و در همه معرفت دنیا و دین، و حاجز میان دوست و دشمن.

ammā yektā goftan sar hame ʿalmehāst, va dar hame maʿrefat donyā va dīn, va ḥājz miyān dūst va doshman.

To say ‘One’ is the beginning of all knowledge, pervades worldly and religious understanding, and marks the boundary between friend and foe.

شهادت علمست، و اخلاص بنای آن و وفا شرط آن.

shahādat ʿelm ast, va ekhlāṣ benā-ye ān va ūfā sharṭ ān.

The profession of faith is knowledge; sincerity is its foundation, and faithfulness its condition.

و گفتار توحید را و ظاهر آنرا و باطن آنرا سه وصفست: اول گواهی دادن الّه تعالی را بیگانگی در ذات، و پاکی از جفت و فرزند و انباز و یار، سُبْحَانَهُ وَتَعَالَىٰ! و دیگر گواهی دادن اللّه را بیکتایی در صفتها که در آن بی‌شبه است، و آن ویرا صفت است نامعقول، کیف آن نامفهوم و ما محاط و نامحدود و دور از اوهام، و در آن نام نه مشارک و نه مشابه، سُبْحَانَهُ وَتَعَالَىٰ! سیم گواهی دادن است اللّه را بیکتایی بنامها حقیقی ازلی، که نامها ویرا حقیقتست و دیگر آنرا عاریتی.

va goftār tawḥīd rā va ẓāher ān-rā va bāṭen ān-rā se ūṣfest: avval gavāhī dādan ale taʿālā rā bīgānegī dar zāt, va pākī az jaft va farzend va anbāz va īār, subḥānahu wataʿālā! va dīgar gavāhī dādan Allāh rā be-yektāyī dar ṣefat-hā ke dar ān bī-shabe ast, va ān vey-rā ṣefat ast nāmʿeqūl, kīf ān nāmfehūm va mā maḥāṭ va nāmḥedūd va dūr az aūhām, va dar ān nām na mashārk va na mashābe, subḥānahu wataʿālā! sevvom gavāhī dādan ast Allāh rā be-yektāyī be-nām-hā ḥaqīqī azalī, ke nām-hā vey-rā ḥaqīqat ast va dīgar ān-rā ʿāriyatī.

The outer and inner profession of oneness have three descriptions. First, affirm God Most High as unique in essence, free of spouse, child, partner, or helper—glory be to Him! Second, affirm His uniqueness in attributes: none resembles Him in them, and their manner cannot be grasped or circumscribed by imagination. None shares or resembles His attributes—glory be to Him! Third, affirm His unique, real, eternal names: they belong to Him truly, while their use elsewhere is borrowed.

آفریدهٔ ویرا هم نام هست؛

āfrīde vey-rā ham nām hast;

His creatures also have names;

آنچه نام ویست آن نام ویرا حیقتست قدیم ازلی و سزای وی، و آنچه نامهای خلقانست آفریده است محدث بسزای ایشان.

ānche nām vey ast ān nām vey-rā ḥīqtest qadīm azalī va sazā-ī vey, va ānche nām-hā-ye khalqānset āfrīde ast maḥdes be-sezā-ye īshān.

His own names belong to Him in ancient, eternal truth and are fitting for Him; the names of creatures are created, originated, and fitting for them.

اللّه و رحمن نامهای ویست که بدان نامها کسی دیگر را نخوانند.

Allāh va raḥmen nām-hā-ye vey ast ke badān nām-hā kasī dīgar rā nakhūānned.

Allāh and al-Raḥmān are His names; none else is called by them in this sense.

و اما یکتا دیدن وی در اقرارست و در آلا: و اما یکتایی در اقرار آنست که بنهادن قدرها متوحدست یگانه بعلم واسع ازلی و حکمت واسع ازلی، و کس را جز از وی عِلْم آن و حکمت آن نیست.

va ammā yektā dīdan vey dar eqrār ast va dar ālā: va ammā yektāyī dar eqrār ān ast ke be-nehādan qadr-hā matūḥdest yegāne be-ʿelm vāseʿ azalī va ḥekmat vāseʿ azalī, va kas rā joz az vey ʿelm ān va ḥekmat ān nīst.

To see One is to perceive His oneness in acknowledgment and in gifts. In acknowledgment, He alone fixes destinies with vast, eternal knowledge and wisdom; none other possesses their knowledge or wisdom.

دیدن آن بر حکمت است، و راست دانستن آن بر حیرتست، و پیش بردن آن بر قدرتست؛

dīdan ān bar ḥekmat ast, va rāst dānestan ān bar ḥeyrat ast, va pīsh bordan ān bar qadretst;

One sees this as wisdom, accepts it as true amid bewilderment, and knows that His power carries it through;

کس را جز وی آن نیست.

kas rā joz vey ān nīst.

no one but He has any part in it.

و اما یکتایی وی در اقسام بخششهای ویست بخودی خود میان خلق، بسزای قدر هرکس دیده، بصلاح هرکس دانسته، و وقت نگاه داشته.

va ammā yektāyī vey dar aqsām bakhsheshhāī vey ast be-khodī khod miyān khalq, be-sezā-ye qadr har-kas dīde, baṣlāḥ har-kas dānsete, va vaqt negāh dāshte.

His oneness also appears in how He Himself apportions gifts among creatures, seeing what fits each person's measure, knowing each person's good, and keeping the right time.

و اما یکتایی در آلای وی بیگانگی ویست: معطی ویست و یکتا؛

va ammā yektāyī dar ālāī vey bīgānegī vey ast: maʿṭī vey ast va yektā;

His oneness in blessings is that He alone gives;

نه کس را جز از وی شکر و منت، و نه بکس جز از وی حول و قوت، نه دیگری را جز از وی منع و محنت.

na kas rā joz az vey shokr va mennat, va na be-kas joz az vey ḥūl va qovvat, na dīgarī rā joz az vey manʿ va meḥnat.

thanks and gratitude are due to none but Him, power and strength come from none but Him, and none but He truly withholds or tests.

اما یکتا دانستن در خدمتست، و در معاملتست، و در همتست.

ammā yektā dānestan dar khedmat ast, va dar moʿāmelat ast, va dar hemmat ast.

To know One pertains to service, dealings, and aspiration.

اما در خدمت ترک ریاست، و رعایت اخلاص، و ضبط خاطر.

ammā dar khedmat tark riyāsat, va reʿāyat ekhlāṣ, va żabṭ khāṭer.

In service it means leaving display, maintaining sincerity, and guarding one's thoughts.

اما در معاملت تصفیت سرشت، و تحقیق ذکر، و دوام اعتماد.

ammā dar moʿāmelat taṣfīt sarshet, va taḥqīq zekr, va davām eʿtemād.

In dealings it means purifying one's nature, realizing remembrance, and abiding in trust.

و اما در همت کم کردن هر چه جز از وی، و فراموش کردن هر چه جز از وی، و بازرستن به آزادی دل از هر چه جز از وی.

va ammā dar hemmat kam kardan har che joz az vey, va farāmūsh kardan har che joz az vey, va bāzrestn be āzādī del az har che joz az vey.

In aspiration it means making everything besides Him small, forgetting everything besides Him, and winning freedom of heart from everything besides Him.

میدان هفتادم تفریدست

meydān haftādom tafrīd ast

Field 70 · Singleness of Devotion

از میدان توحید میدان تفرید زاید.

az meydān tawḥīd meydān tafrīd zāyad.

From divine oneness grows the field of singleness of devotion.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «ذَٰلِكَ بِأَنَّ ٱللَّهَ هُوَ ٱلْحَقُّ وَأَنَّ مَا يَدْعُونَ مِن دُونِهِۦ هُوَ ٱلْبَـٰطِلُ».

qawluhu taʿālā: “dhālika biʾanna Allāh huwa al-ḥaqqu waʾanna mā yadʿūna min dūnihi huwa al-bāṭilu”.

God Most High says, ‘That is because God is the Truth and whatever they call upon besides Him is false.’

حقیقت تفرید یگانه کردن همتست، بیان آن در توحید برفت.

ḥaqīqat tafrīd yegāne kardan hemmat ast, bī-in ān dar tawḥīd barfet.

Tafrīd is making one's aspiration one; this was explained in the account of tawḥīd.

و اقسام تفرید سه است: یکی در ذکرست، و یکی در سماع، و یکی در نظر.

va aqsām tafrīd se ast: yekī dar zekr ast, va yekī dar samāʿ, va yekī dar naẓar.

It has three forms: in remembrance, in spiritual hearing, and in contemplation.

در ذکر آنست که در یاد وی نه بر بیم باشی از چیزی از وی، و نه در طلب چیزی باشی جز از وی، و نه برکوشیدن چیزی باشی بجز از وی.

dar zekr ān ast ke dar yād vey na bar bīm bāshī az chīzī az vey, va na dar ṭalab chīzī bāshī joz az vey, va na barkūshīdn chīzī bāshī be-joz az vey.

In remembrance, do not remember Him out of fear of something from Him, nor in search of anything but Him, nor in pursuit of anything apart from Him.

و در سماع آنست که در گوش سر از سه ندای وی بریده نیاید: یک ندای بازخواندن باخود در هر نفسی؛

va dar samāʿ ān ast ke dar gūsh sar az se nedā-ye vey borīde nayāyad: yek nedā-ye bāzkhūānden bākhūd dar har nafasī;

In hearing, the inward ear never loses three calls from Him: the call that summons one back to Him with every breath;

دیگر ندای فرمان بخدمت خود در هر طرف؛

dīgar nedā-ye farmān be-khedmat khod dar har ṭarf;

the call to His service in every direction;

سیم ندای ملاطفت در هر چیز.

sevvom nedā-ye malāṭfet dar har chīz.

and the call of His gentleness in everything.

و در نظر آنست که نگریستن دل از وی بریده نیاید، و نشان آن سه چیزست: یکی آنکه گردش حال مرد را بنگرداند، ودیگر آنکه تفرقهٔ دل بهیچ شاغل مرد را درنیابد، سیم آنکه مرد از خود بیخبر ماند.

va dar naẓar ān ast ke negarīstan del az vey borīde nayāyad, va neshān ān se chīz ast: yekī ān-ke gardesh ḥāl mard rā bangerdānd, va-dīgar ān-ke tafreqa del be-hīch shāghl mard rā darnīābd, sevvom ān-ke mard az khod bī-khabar mānd.

In contemplation, the heart's gaze is never cut off from Him. Three signs show this: changing states do not turn one aside, no distraction divides the heart, and one remains unaware of oneself.

میدان هفتاد و یکم عِلْم است

meydān haftād va yekom ʿelm ast

Field 71 · Knowledge

از میدان تفرید میدان عِلْم زاید.

az meydān tafrīd meydān ʿelm zāyad.

From singleness of devotion grows the field of knowledge.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «وَمَا يَعْقِلُهَآ إِلَّا ٱلْعَـٰلِمُونَ».

qawluhu taʿālā: “wamā yaʿqiluhā ʾillā al-ʿālimūna”.

God Most High says, ‘Only those with knowledge understand them’ [the source citation contains a copying error].

عِلْم دانش است.

ʿelm dānesh ast.

ʿIlm means knowledge.

و آنرا اقسام سه است: عِلْم استدلالی، و عِلْم تعلیمی، و عِلْم من لدنی است.

va ān-rā aqsām se ast: ʿelm estedlālī, va ʿelm taʿlīmī, va ʿelm man ladonnī ast.

It has three kinds: knowledge by reasoning, knowledge received through teaching, and knowledge bestowed from God's presence.

اما استدلالی ثمرات عقول‌اند، و عواقب تجارب‌اند، و ولایت تمییز که آدمیان بدان مکرم‌اند بر تفاوت درجات، و اما تعلیمی آنست که خلق از حَقّ شنیدند در بلاغ، و از استادان آموختند در تلقین، که دانایان بدان عزیزند در دو جهان.

ammā estedlālī samrāt ʿaqūl-and, va ʿavāqeb tajārb-and, va velāyat tamyīz ke ādamiyān badān makrem-and bar tafāūt darajāt, va ammā taʿlīmī ān ast ke khalq az ḥaqq shanīdned dar balāgh, va az astādān āmūkhtend dar talqīn, ke dānāīān badān ʿazīzned dar do jahān.

Reasoned knowledge is the fruit of minds, the outcome of experience, and the power of discrimination by which humans are honoured in differing degrees. Taught knowledge is what people hear from God through the conveyed message and learn from teachers through instruction; it ennobles the learned in both worlds.

اما لدنی سه علمست: یکی عِلْم حکمت در صنایع دانش آن یافته بنشان، و دیگر عِلْم حقیقت در معاملت با حَقّ یافته با نشان، سیم عِلْم حکم پرنده از حَقّ بدیده از غیب، و آن خضر راست صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَيْهِ.

ammā ladonnī se ʿelm ast: yekī ʿelm ḥekmat dar ṣanāyeʿ dānesh ān yāfte be-neshān, va dīgar ʿelm ḥaqīqat dar moʿāmelat bā ḥaqq yāfte bā neshān, sevvom ʿelm ḥokm parnede az ḥaqq be-dīde az gheyb, va ān Kheżr rāst ṣalavāt Allāh ʿalayhi.

Knowledge bestowed directly has three forms: insight into the wisdom of created things, discovered through signs; knowledge of reality in dealings with the Real, found in signs; and an apprehension of divine judgment from the unseen, as granted to al-Khiḍr—peace be upon him.

میدان هفتاد و دوم بصیرتست

meydān haftād va dovvom baṣīrat ast

Field 72 · Clear Sight

از میدان عِلْم میدان بصیرت زاید.

az meydān ʿelm meydān baṣīrat zāyad.

From knowledge grows the field of clear sight.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «وَجَعَلَ لَكُمُ ٱلسَّمْعَ وَٱلْأَبْصَـٰرَ».

qawluhu taʿālā: “wajaʿala lakumu al-ssamʿa waālʾabṣāra”.

God Most High says, ‘He made hearing and sight for you.’

بصر دیده‌ور کردنست، و ابصار سه است: اول بصر عقلست، دوم بصر حکمتست، سیم بصر فراست است.

baṣar dīde-ūr kardan ast, va ebṣār se ast: avval baṣar ʿaql ast, dovvom baṣar ḥekmat ast, sevvom baṣar farāsat ast.

Baṣar is being made able to see; clear sight has three forms: the sight of reason, of wisdom, and of spiritual discernment.

اما بصر عقل قواید آن سه است: یکی شناختن سود و زیان خود، و کوشیدن عواقب خود، که آن سبب رستن است از ملامت؛

ammā baṣar ʿaql qūāīd ān se ast: yekī shenākhtan sūd va ziyān khod, va kūshīdan ʿavāqeb khod, ke ān sabab rastan ast az malāmat;

The first has three benefits. Knowing one's own gain and loss, and considering consequences, saves one from blame;

دیگر بدیدن مراتب خلق، و طاقت هر کسی در خوی، و قوت هر یکی در خود، و بهرهٔ هر یک در عزم، و این سبب سلامت است؛

dīgar be-dīdan marāteb khalq, va ṭāqat har kasī dar khūy, va qovvat har yekī dar khod, va bahre har yek dar ʿazm, va īn sabab salāmat ast;

seeing people's degrees, each person's capacity and strength, and the share each has in resolve leads to sound relations;

سیم بدیدن اولیتر هر چیز در هر کار و در هر هنگام و با هرکس، و این لباس کرامتست؛

sevvom be-dīdan aūlītr har chīz dar har kār va dar har hangām va bā har-kas, va īn labās karāmat ast;

and seeing what is best in each matter, time, and encounter clothes one in dignity;

و همه موازین عقل‌اند و جز ازین همه محنتست.

va hame mūāzīn ʿaql-and va joz az-īn hame meḥnat ast.

these are all measures of reason, while their opposites bring trouble.

و اما بصر حکمت را سه علامت است: بدیدن شفقت در هر فرصت تا جنگ برخیزد، ئ بدیدن حیرت در هر قسمت تا شتاب برخیزد، و بدیدن اشارت حَقّ در هر صنعیت تا آشنایی زاید، و شادی این طریق خصوصیتست.

va ammā baṣar ḥekmat rā se ʿalāmat ast: be-dīdan shafaqat dar har farṣet tā jang barkhīzad, ʾ be-dīdan ḥīrt dar har qesmat tā shatāb barkhīzad, va be-dīdan eshārat ḥaqq dar har ṣanʿīt tā āshenāyī zāyad, va shādī īn ṭarīq khaṣūṣītset.

Wisdom's sight has three signs: seeing the place for compassion so that conflict ceases; seeing the limits of one's judgment in each allotment so that haste ceases; and seeing God's sign in every work so that intimacy grows. The joy of this path belongs to those singled out.

و اما فراست بر سه نوعست: تفرس بتجربت و این همه ممیزانرا هست، و فراست باستدلال و این همه عاقلانرا هست، و فراست بنظر دل و این بدان نورست که مومنان در دل دارند.

va ammā farāsat bar se nūʿset: tafres batjerbt va īn hame mamīzānrā hast, va farāsat bāstedlāl va īn hame ʿāqlānrā hast, va farāsat be-naẓar del va īn badān nūr ast ke moʾmenān dar del dārned.

Discernment has three kinds: from experience, available to all who can distinguish; from inference, available to rational people; and from the heart's sight, through the light believers carry within.

فراست تجربتی بدیده است یا شنیده یا بخرد در یافته؛

farāsat tajrebtī be-dīde ast yā shanīde yā be-kherad dar yāfte;

Experiential discernment rests on what one has seen, heard, or understood by reason;

و فراست استدلالی قیاس شرعیست در دین، و قیاس عقلی در جز از دین، و قیاس طبیعی که عامه راست؛

va farāsat estedlālī qiyās sharʿīst dar dīn, va qiyās ʿaql-ī dar joz az dīn, va qiyās ṭabīʿī ke ʿāme rāst;

inferential discernment employs legal analogy in religion, rational analogy in other matters, and natural analogy familiar to everyone;

و فراست نظری برقیست که در دل تابد و راست آید، یا هاجی که در ضمیری آید و آخر آن هاجی حقیقت بود، یا وقوفست بقطع برحکم غیبی بعینه، و آن خضر.

va farāsat naẓar-ī barqīst ke dar del tābad va rāst āyad, yā hājī ke dar żamīr-ī āyad va ākher ān hājī ḥaqīqat būd, yā ūqūfset baqṭeʿ barḥekm gheybī baʿīne, va ān Kheżr.

the heart's discernment is a flash that comes true, an intuition that arrives and is later verified, or certain awareness of a hidden judgment—such as al-Khiḍr's.

میدان هفتاد و سیم حیاتست

meydān haftād va sevvom ḥayāt ast

Field 73 · Life

از میدان بصیرت میدان حیات زاید.

az meydān baṣīrat meydān ḥayāt zāyad.

From clear sight grows the field of life.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «أَوَمَن كَانَ مَيْتًۭا فَأَحْيَيْنَـٰهُ».

qawluhu taʿālā: “ʾawaman kāna maytan faʾaḥyaynāhu”.

God Most High says, ‘Is one who was dead, whom We then gave life...?’

زندگانی دل سه چیزست.

zendegānī del se chīz ast.

The heart's life has three forms.

و هر دل که در آن ازین سه چیز چیزی در وی نیست مردارست: یکی زندگانی بیم است با عِلْم، و دیگر زندگانی امید با عِلْم، سیم زندگانی دوستی با عِلْم.

va har del ke dar ān az-īn se chīz chīzī dar vey nīst mardārset: yekī zendegānī bīm ast bā ʿelm, va dīgar zendegānī omīd bā ʿelm, sevvom zendegānī dūstī bā ʿelm.

A heart lacking all three is dead: the life of fear joined with knowledge, of hope joined with knowledge, and of love joined with knowledge.

زندگانی بیم دامن مرد پاک دارد، و چشم وی بیدار، و راه وی راست.

zendegānī bīm dāmn mard pāk dārad, va cheshm vey bīdār, va rāh vey rāst.

Fear's life keeps one's conduct pure, eyes awake, and way straight.

و زندگانی امید مرکب ببردارد، و زادش تمام، و راه نزدیک.

va zendegānī omīd markab babredārd, va zādsh tamām, va rāh nazdīk.

Hope's life raises one's mount, completes one's provisions, and brings the road near.

و زندگانی دوستی قدر مرد بزرگ دارد، و سروی آزاد، و دل وی شاد.

va zendegānī dūstī qadr mard bozorg dārad, va sarūī āzād, va del vey shād.

Love's life raises one's worth, frees one's inmost self, and gladdens the heart.

بیم بی‌عِلْم بیم خارجیانست، و امید بی‌عِلْم امید مرجیانست، و دوستی بی‌عِلْم دوستی اباحتیانست.

bīm byʿilm bīm khārjīānset, va omīd byʿilm omīd marjīānset, va dūstī byʿilm dūstī abāḥtīānset.

Fear without knowledge is the fear of the Khārijites; hope without knowledge, the hope of the Murjiʾites; and love without knowledge, the love of antinomians.

و آن عِلْم عِلْم حدست و شرط در بیم و امید و در دوستی.

va ān ʿelm ʿelm ḥadset va sharṭ dar bīm va omīd va dar dūstī.

The necessary knowledge is knowledge of proper limits and conditions in fear, hope, and love.

میدان هفتاد و چهارم حکمتست

meydān haftād va chahārom ḥekmat ast

Field 74 · Wisdom

از میدان حیات میدان حکمت زاید.

az meydān ḥayāt meydān ḥekmat zāyad.

From life grows the field of wisdom.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «يُؤْتِى ٱلْحِكْمَةَ مَن يَشَآءُ».

qawluhu taʿālā: “yuʾtiā al-ḥikmata man yashāʾu”.

God Most High says, ‘He gives wisdom to whom He wills.’

حکمت دیدن چیزیست چنانکه آن چیزست.

ḥekmat dīdan chīzī ast chenān-ke ān chīz ast.

Wisdom means seeing each thing as it really is.

میان عقل و عِلْم درجه‌ای شریفست، میان انبیا و اولیا مقسوم.

miyān ʿaql va ʿelm daraje-aī sharīfset, miyān anbiyāʾ va awliyāʾ maqsūm.

It is a noble degree between reason and knowledge, apportioned among prophets and friends of God.

و آن سه درجه است: یکی درجهٔ دیدنست، و دیگر درجهٔ گفتنست، سیم درجهٔ بدان زیستنست.

va ān se daraje ast: yekī daraje dīdan ast, va dīgar daraje goftan ast, sevvom daraje badān zīstan ast.

It has three degrees: seeing, speaking, and living by it.

درجهٔ دیدن شناختن کاریست بسزای آن کار، و نهادن آن چیزست بجای آن چیز، و شناخت هرکس در قالب آنکس؛

daraje dīdan shenākhtan kārī ast be-sezā-ye ān kār, va nehādan ān chīz ast be-jā-ye ān chīz, va shenākht har-kas dar qālb ān-kas;

To see wisely is to recognize a task according to its proper measure, put each thing in its place, and recognize each person as they are;

و این عین حکمتست.

va īn ʿeyn ḥekmat ast.

this is wisdom itself.

و درجهٔ گفتن راندن هر سخنست در نظیر آن، و بدیدن آخر هر سخن در اول آن، و شناختن باطن هر سخن در ظاهر آن؛

va daraje goftan rānden har sokhan ast dar naẓīr ān, va be-dīdan ākher har sokhan dar avval ān, va shenākhtan bāṭen har sokhan dar ẓāher ān;

To speak wisely is to say each word in its fitting setting, perceive its end in its beginning, and know its inner sense in its outward form;

و این بنای حکمتست.

va īn benā-ye ḥekmat ast.

this is wisdom's foundation.

اما درجهٔ زیستن بحکمت وزن معامله با خلق نگاه داشتنست میان شفقت و مداهنت، و وزن معامله با خود نگاه داشتنست میان امید و بیم، و وزن معامله نگاه داشتن با حَقّ میان هیبت و انس؛

ammā daraje zīstan be-ḥekmat vazn moʿāmele bā khalq negāh dāshtan ast miyān shafaqat va modāhanat, va vazn moʿāmele bā khod negāh dāshtan ast miyān omīd va bīm, va vazn moʿāmele negāh dāshtan bā ḥaqq miyān heybat va ons;

To live wisely is to keep one's dealings with people balanced between compassion and compromise, one's dealings with oneself between hope and fear, and one's dealings with God between awe and intimacy;

و این ثمرهٔ حکمتست، فَافْهَمْ.

va īn samre ḥekmat ast, fa-fham.

this is wisdom's fruit. Understand.

میدان هفتاد و پنجم معرفتست

meydān haftād va panjom maʿrefat ast

Field 75 · Knowing God

از میدان حکمت میدان معرفت زاید.

az meydān ḥekmat meydān maʿrefat zāyad.

From wisdom grows the field of knowing God.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «تَرَىٰٓ أَعْيُنَهُمْ تَفِيضُ مِنَ ٱلدَّمْعِ مِمَّا عَرَفُوا۟ مِنَ ٱلْحَقِّ» معرفت شناخت است.

qawluhu taʿālā: “tarā ʾaʿyunahum tafīḍu mina al-ddamʿi mimmā ʿarafū mina al-ḥaqqi” maʿrefat shenākht ast.

God Most High says, ‘You see their eyes overflowing with tears because they recognize the truth.’ Maʿrifa means recognition [the source citation has a copying error].

و این سه بابست و سه درجه بر سه تربیت: اول باب شناخت هستی است و یکتایی با هم مانستنی؛

va īn se bāb ast va se daraje bar se tarbīt: avval bāb shenākht hast-ī ast va yektāyī bā ham mānsetnī;

It has three doors and degrees in order: first, knowing that He exists and is one without likeness;

و دیگر شناخت تواناییست و دانایی و مهربانی؛

va dīgar shenākht tūānāīīst va dānāīī va mahrebānī;

second, knowing His power, knowledge, and mercy;

سیم شناخت نیکوکاری و دوست داری و نزدیکی.

sevvom shenākht nīkūkārī va dūst dārī va nazdīkī.

third, knowing His goodness, love, and nearness.

و معرفت اول باب بنای اسلامست، و دیگر باب بنای ایمانست، و سیم باب بنای اخلاصست.

va maʿrefat avval bāb benā-ye eslām ast, va dīgar bāb benā-ye īmān ast, va sevvom bāb benā-ye ekhlāṣ ast.

The first door founds Islam, the second faith, and the third sincerity.

راه فرا باب اول بدیدهٔ تدبیر صانعست در گشاد و بند صنایع؛

rāh farā bāb avval be-dīde tadbīr ṣāneʿ ast dar goshād va band ṣanāyeʿ;

The way to the first is to contemplate the Maker's ordering of created things in their opening and closing;

و راه بباب دوم بدیدار حکمت صانعست در خور شناختن نظایر؛

va rāh be-bāb dovvom be-dīdār ḥekmat ṣāneʿ ast dar khūr shenākhtan naẓāīr;

the way to the second is to perceive the Maker's wisdom in recognizing the relations among things;

و راه بباب سیم بدیدار لطف مولی است در شناختن کارها و فرو گذاشتن جرمها، و این باب باز پسین میدان عارفانست و کیمیای محبان و طریق خاصان، طریق دل آرایی و شادی افزایی و مهرگشایی.

va rāh be-bāb sevvom be-dīdār loṭf mawlā ast dar shenākhtan kār-hā va forū gozāshtan jorm-hā, va īn bāb bāz pasīn meydān ʿārefān ast va kīmīāī maḥbān va ṭarīq khāṣān, ṭarīq del ārāīī va shādī afzāyī va mahregshāīī.

the way to the third is to see the Lord's kindness in knowing His works and His overlooking of offenses. This last is the furthest field of the gnostics, the alchemy of lovers, and the way of those specially favoured: a path that adorns the heart, increases joy, and opens love.

میدان هفتاد و ششم کرامتست

meydān haftād va sheshom karāmat ast

Field 76 · Honour

از میدان معرفت میدان کرامت زاید.

az meydān maʿrefat meydān karāmat zāyad.

From knowing grows the field of honour.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «وَجَعَلَنِى مِنَ ٱلْمُكْرَمِينَ».

qawluhu taʿālā: “wajaʿalaniā mina al-mukramīna”.

God Most High says, ‘He made me one of those honoured.’

کرامت از باری تعالی بر مراتب است از عد و حد بیرون.

karāmat az bārī taʿālā bar marāteb ast az ʿad va ḥad bīrūn.

Divine honour comes in degrees beyond number or limit.

اما قوانین آن سه‌اند: یکی کرامت هدایت و اجتباء «كَرَّمْتَ عَلَىَّ» آنست؛و دیگر کرامت کفایت، «كَرَّمْنَا بَنِىٓ ءَادَمَ» آنست؛

ammā qūānīn ān se-and: yekī karāmat hedāyat va ajtebāʾ “karramta ʿalaā” ān ast;va dīgar karāmat kefāyat, “karramnā baniā ʾādama” ān ast;

Its general forms are three: the honour of guidance and election, and the honour of sufficiency; the source adduces a scriptural phrase for each.

سیم کرامت بقربت است، «وَجَعَلَنِى مِنَ ٱلْمُكْرَمِينَ» آنست.

sevvom karāmat be-qorbat ast, “wajaʿalaniā mina al-mukramīna” ān ast.

Third is the honour of nearness, again illustrated with a scriptural phrase.

کرامت هدایت سه نشانست: استقامت احوال در اسلام، و متابعت سنت در اخلاق و خدمت، و صدق یقین در قسمت.

karāmat hedāyat se neshān ast: esteqāmat aḥvāl dar aslām, va matābʿet sonnat dar akhlāq va khedmat, va ṣedq yaqīn dar qesmat.

The honour of guidance shows in steadfastness within Islam, following the Sunna in character and service, and true certainty concerning one's share.

و کرامت کفایت را سه نشانست: رزق و روز بروز بی‌حیلت، و خصومنت و عافیت بی‌حیلت، و ناز و خوی خوش بی‌مداهنت و تذلل.

va karāmat kefāyat rā se neshān ast: rezq va rūz be-rūz bī-ḥīlat, va khaṣūmnet va ʿāfiyat bī-ḥīlat, va nāz va khūy khosh bī-modāhanat va tadhallol.

The honour of sufficiency shows in daily provision without contrivance, protection and well-being without contrivance [reading uncertain], and gracious bearing without flattery or self-abasement.

وکرامت بقربت را سه نشانست: سبکباری خدمت، و وفاق استقبال، ومفاوضة خیر و مستجابی دعا.

ūkrāmt be-qorbat rā se neshān ast: sabkebārī khedmat, va ūfāq esteqbāl, ūmfāūża kheyr va mastejābī doʿā.

The honour of nearness shows in service made light, a welcome in accord with the decree, and fruitful converse and answered prayer.

میدان هفتاد و هفتم حقیقت است

meydān haftād va haftem ḥaqīqat ast

Field 77 · Reality

از میدان کرامت میدان حقیقت زاید.

az meydān karāmat meydān ḥaqīqat zāyad.

From honour grows the field of reality.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «وَعَلَّمْنَـٰهُ مِن لَّدُنَّا عِلْمًۭا».

qawluhu taʿālā: “waʿallamnāhu min lladunnā ʿilman”.

God Most High says, ‘We taught him knowledge from Our presence.’

اصول حقایق سه است با آنکه شرایع همه حقایقست و هر چه حقست همه حقیقتست.

aṣūl ḥaqāīq se ast bā ān-ke sharāīʿ hame ḥaqāīqset va har che ḥaqq ast hame ḥaqīqat ast.

The foundations of realities are three, even though all revealed laws are realities and everything true is a reality.

از آن سه حقیقت یکی آنست که اللّه تعالی بدان عالمست و بدان واقف و یکتا و بس، عِلْم خدای بپا و سر هر کار و نهاد هر کار عِلْم آن ویراست، و اسرار وی در احکتم وی، و تأویل پوشیده‌های وی بر خلق وی.

az ān se ḥaqīqat yekī ān ast ke Allāh taʿālā badān ʿālmest va badān ūāqf va yektā va bas, ʿelm khodā bapā va sar har kār va nehād har kār ʿelm ān vey-rā ast, va asrār vey dar aḥketm vey, va taūīl pūshīde-hāī vey bar khalq vey.

The first is what God alone knows in full: the beginning, end, and order of every affair, the secrets of His judgments, and the interpretation of what He has hidden from creation.

ودیگر حقیقت آنست که در خضر آموخت صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَيْهِ، پوشیده بر موسی، و خضر بدان دانا؛

va-dīgar ḥaqīqat ān ast ke dar Kheżr āmūkht ṣalavāt Allāh ʿalayhi, pūshīde bar mūsī, va Kheżr badān dānā;

The second is what God taught al-Khiḍr—peace be upon him—while it remained hidden from Moses;

و از آن سه چیز در تنزیل پیدا کرد: شکستن کشتی، و کشتن غلام، و راست کردن دیوار.

va az ān se chīz dar tanzīl peydā kard: shekastan kashtī, va koshtan ghalām, va rāst kardan dīvār.

the Revelation gives three examples: the damaged boat, the slain boy, and the repaired wall.

سیم حقیقت آنست که حکیمان بدان بینااند، و عارفان بدان دانا، و مبتصران از آن آگاه؛

sevvom ḥaqīqat ān ast ke ḥakīmān badān bīnāānd, va ʿārefān badān dānā, va mabteṣrān az ān āgāe;

The third is what sages perceive, gnostics know, and people of insight notice;

و آن هزار جزوست بهزاد درجه بر سه ترتیب.

va ān hezār jazūst bahzād daraje bar se tartīb.

it has a thousand parts, apportioned by degree in three orders.

اول الهام، و دیگر فراست، سیم ابصار.

avval elhām, va dīgar farāsat, sevvom ebṣār.

First comes inspiration, then discernment, then clear seeing.

«فَإِذَا هُم مُّبْصِرُونَ».

“faʾidhā hum mmubṣirūna”.

‘Then they see clearly.’

ابصار دیدن چیزیست چنانکه آنست بنزدک اللّه و بدیده‌ور کردن اللّه آن چیز رهی را آنچه خواهد چندانکه خواهد آنرا که خواهد.

ebṣār dīdan chīzī ast chenān-ke ān ast banzedk Allāh va be-dīde-ūr kardan Allāh ān chīz rahī rā ānche khwāhad chandānke khwāhad ān-rā ke khwāhad.

Clear seeing is to perceive a thing as it is in God's sight, when God makes it plain to whatever servant He wishes, as much as He wishes.

میدان هفتاد و هشتم ولایتست

meydān haftād va hashtom velāyat ast

Field 78 · Friendship with God

از میدان حقیقت میدان ولایت زاید.

az meydān ḥaqīqat meydān velāyat zāyad.

From reality grows the field of friendship with God.

ایشان که اهل این طبقه‌اند اولیااند، و اوتاد در میان ایشان.

īshān ke ahl īn ṭabqe-and aūlīāānd, va aūtād dar miyān īshān.

The people of this degree are His friends; among them are the sustaining pillars.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «أَلَآ إِنَّ أَوْلِيَآءَ ٱللَّهِ لَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ».

qawluhu taʿālā: “ʾalā ʾinna ʾawliyāʾa Allāh lā khawfun ʿalayhim walā hum yaḥzanūna”.

God Most High says, ‘God's friends have no fear, nor do they grieve.’

و اولیا را سه نشانست: سلام دل، و سخاوت نفس، و نصیحت خلق.

va awliyāʾ rā se neshān ast: salām del, va sakhāvat nafs, va naṣīḥat khalq.

They have three signs: a heart at peace, a generous self, and sincere counsel for others.

سلامت دل رستگی از سه چیزست: گله از حَقّ، و جنگ با خلق، و بسند با خود.

salāmat del rastegī az se chīz ast: gale az ḥaqq, va jang bā khalq, va basned bā khod.

A sound heart is free of complaint against God, quarrels with people, and self-approval.

و سخاوت نفس را سه نشانست: دست بداشتن از آنچه خودخواهی، و بدل باز داشدن از آنچه خلق درآنند، و منتظر نبودن چیزی بیشی را از دنیا.

va sakhāvat nafs rā se neshān ast: dast be-dāshtan az ānche khūdkhūāhī, va be-del bāz dāshden az ānche khalq darānned, va montaẓer nabūdn chīzī bīshī rā az donyā.

Generosity of spirit is shown by letting go of what one wants, withdrawing the heart from what others possess, and expecting no worldly increase.

و نصیحت خلق را سه نشانست: نیکوکارانرا یاری دادن، و بر بدکاران ببخشودن، و همهٔ ر نیک خواستن.

va naṣīḥat khalq rā se neshān ast: nīkūkārānrā yārī dādan, va bar badkārān babkheshūdn, va hame r nīk khwāstan.

Sincere counsel for others is shown by helping the good, pardoning wrongdoers, and wishing good for everyone.

این اخلاق اصل این نیکودلیست، و جوانمردی، و کم آزاری.

īn akhlāq aṣl īn nīkūdlīst, va javānmardī, va kam āzārī.

These qualities are the root of good-heartedness, magnanimity, and refraining from harm.

میدان هفتاد و نهم تسلیم است

meydān haftād va nohom taslīm ast

Field 79 · Surrender

از میدان ولایت میدان تسلیم زاید.

az meydān velāyat meydān taslīm zāyad.

From friendship grows the field of surrender.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «وَسَلِّمُوا۟ تَسْلِيمًا».

qawluhu taʿālā: “wasallimū taslīman”.

God Most High says, ‘Submit completely.’

تسلیم خویشتن بحق سپردنست.

taslīm khwīshtan be-ḥaqq sepordan ast.

Taslīm means entrusting oneself to the Real.

هرچه میان بنده است با مولی تعالی از اعتقاد و از خدمت و از معاملت و از حقیقت بنا بر تسلیمست.

harche miyān bande ast bā mawlā taʿālā az aʿteqād va az khedmat va az moʿāmelat va az ḥaqīqat be-nā bar taslīm ast.

Everything between servant and Lord—belief, service, dealings, and reality—rests on surrender.

و این سه قسم است: یکی تسلیم توحیدست، و دیگر تسلیم اقسامست، سیم تسلیم تعظیمست.

va īn se qesm ast: yekī taslīm tawḥīd ast, va dīgar taslīm aqsām ast, sevvom taslīm taʿẓīm ast.

It has three forms: surrender in oneness, in allotted shares, and in reverence.

تسلیم توحید سه چیزست: خدایرا نادیده بشناختن، و نا دریافته را پذیرفتن، و بی‌معاوضهٔ چیزی پرستیدن.

taslīm tawḥīd se chīz ast: khodā-rā nādīde beshenākhtan, va nā daryāfte rā pazīroftan, va bī-maʿāūże chīzī parastīdan.

In oneness it means recognizing God without seeing Him, accepting One beyond comprehension, and worshipping without bargaining for a return.

و تسلیم اقسام سه چیزست: بر وکیل وی اعتماد کردن، و بظن نیکو حکم پذیرفتن، و کوشش در حظ نفس بگذاشتن.

va taslīm aqsām se chīz ast: bar vakīl vey eʿtemād kardan, va be-ẓann nīkū ḥokm pazīroftan, va kūshesh dar ḥaẓẓ nafs be-gozāshtan.

In allotted shares it means trusting His agency, accepting His decree with a good opinion, and abandoning the struggle for the lower self's portion.

و تسلیم تعظیم سه چیزست: سعی خود را در هدایت وی کم دیدن، و جهد خود در معونت وی کم دیدن، و نشان خود در فضل وی کم دیدن.

va taslīm taʿẓīm se chīz ast: saʿy khod rā dar hedāyat vey kam dīdan, va johd khod dar maʿūnat vey kam dīdan, va neshān khod dar fażl vey kam dīdan.

In reverence it means seeing one's own efforts as little beside His guidance, one's exertions as little beside His help, and one's own mark as little beside His grace.

میدان هشتادم استسلامست

meydān hashtādom esteslām ast

Field 80 · Full Submission

از میدان تسلیم میدان استسلام زاید.

az meydān taslīm meydān esteslām zāyad.

From surrender grows the field of full submission.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «وَأُمِرْنَا لِنُسْلِمَ لِرَبِّ ٱلْعَـٰلَمِينَ».

qawluhu taʿālā: “waʾumirnā linuslima lirabbi al-ʿālamīna”.

God Most High says, ‘We were commanded to submit to the Lord of the worlds.’

استسلام حقیقت اسلامست.

esteslām ḥaqīqat eslām ast.

Istislām is the reality of Islam.

و آن سه درجه است: اول از شرک برستن، و دیگر از خلاف برستن، سیم از خود برستن.

va ān se daraje ast: avval az shirk bar-rastan, va dīgar az khelāf bar-rastan, sevvom az khod bar-rastan.

It has three degrees: freedom from associating others with God, from opposing His will, and from oneself.

شرک سه است: شرک بزرگ خود معروفست، و شرک میانین شکست، و شرک کهین ریاست.

shirk se ast: shirk bozorg khod maʿrūfset, va shirk miyānīn shakset, va shirk khīn riyāsat.

Association has three forms: its great form is well known, its middle form is [the source reads ‘fracture,’ uncertain], and its lesser form is self-display.

هر که ازین سه شرک برست از سه کار عظیم برست.

har ke az-īn se shirk bar-rost az se kār ʿaẓīm bar-rost.

Whoever escapes these three forms escapes three great evils.

و خلاف سه است: بدعت در دین، و سخط بر حکم، و شکستن عهد.

va khelāf se ast: bedʿat dar dīn, va sakhṭ bar ḥokm, va shekastan ʿahd.

Opposition has three forms: innovation in religion, anger at the decree, and breaking a covenant.

ورستن از خود سه چیزست: رستن از پسند خویش، و احتمال خویش، و تحکیم خویش.

ūrsetn az khod se chīz ast: rastan az pasand khwīsh, va aḥtemāl khwīsh, va taḥkīm khwīsh.

Freedom from oneself means leaving self-approval, self-excuse, and self-rule.

میدان هشتاد و یکم اعتصام است

meydān hashtād va yekom eʿteṣām ast

Field 81 · Holding Fast

از میدان استسلام میدان اعتصام زاید.

az meydān esteslām meydān eʿteṣām zāyad.

From full submission grows the field of holding fast.

اعتصام دست بر زدنست.

eʿteṣām dast bar zadan ast.

Iʿtiṣām means grasping firmly.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «وَٱعْتَصِمُوا۟ بِحَبْلِ ٱللَّهِ جَمِيعًۭا».

qawluhu taʿālā: “waāʿtaṣimū biḥabli Allāh jamīʿan”.

God Most High says, ‘Hold fast, all together, to God's rope.’

و اعتصام سه است: اول دست بتوحید زدنست، که «فَقَدِ ٱسْتَمْسَكَ بِٱلْعُرْوَةِ ٱلْوُثْقَىٰ» آنست؛

va eʿteṣām se ast: avval dast be-tawḥīd zadan ast, ke “faqadi astamsaka biālʿurwati al-wuthqā” ān ast;

It has three forms: holding fast to divine oneness—‘he has grasped the firmest handhold’;

و دیگر دست بقرآن زدنست و کار کردن بدان، که «ٱعْتَصِمُوا۟ بِحَبْلِ ٱللَّهِ» آنست؛

va dīgar dast be-Qorʾān zadan ast va kār kardan badān, ke “aʿtaṣimū biḥabli Allāh” ān ast;

holding fast to the Qur'an and acting by it—‘hold fast to God's rope’;

سیم دست بحق زدنست، که «وَمَن يَعْتَصِم بِٱللَّهِ» آنست.

sevvom dast be-ḥaqq zadan ast, ke “waman yaʿtaṣim biālllahi” ān ast.

and holding fast to the Real—‘whoever holds fast to God.’

اعتصام بتوحید سه چیزست: درست بدیدن که پادشاه یکتاست، و کار از یک جای، و حکم از یک در.

eʿteṣām be-tawḥīd se chīz ast: dorost be-dīdan ke pādshāe yektā ast, va kār az yek jāy, va ḥokm az yek dar.

To hold fast to oneness is to see truly that the Sovereign is one, affairs proceed from a single source, and judgment comes from one door.

و اعتصام بقرآن سه چیزست: بدانستن که دین بقرآنست، و آرندهٔ قرآن، و پذیرفتگاران قرآن.

va eʿteṣām be-Qorʾān se chīz ast: bedānestan ke dīn be-Qorʾān ast, va ārnede qorʾān, va pazīrfetgārān qorʾān.

To hold fast to the Qur'an is to know that religion rests upon the Qur'an, upon the one who brought it, and upon those who receive it.

و اعتصام بحق سه چیزست: دست اعتماد بضمان وی زدن، و دست نیاز ببر وی زدن، و دست مهر بلطف وی زدن.

va eʿteṣām be-ḥaqq se chīz ast: dast eʿtemād be-żemān vey zadan, va dast niyāz be-bar vey zadan, va dast mehr be-loṭf vey zadan.

To hold fast to the Real is to grasp His promise with trust, His generosity with need, and His tenderness with love.

میدان هشتاد و دوم انفرادست

meydān hashtād va dovvom enferād ast

Field 82 · Solitude

از میدان اعتصام میدان انفراد زاید.

az meydān eʿteṣām meydān enferād zāyad.

From holding fast grows the field of standing alone.

انفراد یگانه گشتن است.

enferād yegāne gashtan ast.

Infirād means becoming single.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «قُلْ إِنَّمَآ أَعِظُكُم بِوَٰحِدَةٍ أَن تَقُومُوا۟ لِلَّهِ مَثْنَىٰ وَفُرَٰدَىٰ» انفراد بر سه وجه است: انفراد قاصدانست در تجرید قصد، وا نفراد متوکلانست در صحبت توکل، و انفراد واجدانست در صولت هیبت یا در نسیم انس.

qawluhu taʿālā: “qul ʾinnamā ʾaʿiẓukum biwāḥidatin ʾan taqūmū lillahi mathnā wafurādā” enferād bar se vajh ast: enferād qāṣdānset dar tajrīd qaṣd, ūā nafrād matūklānset dar ṣoḥbat tavakkol, va enferād ūājdānset dar ṣūlt heybat yā dar nasīm ons.

God Most High says, ‘Say: I counsel you in one thing—that you stand for God, in pairs or alone.’ Solitude has three forms: the seekers' singleness of purpose, the trusting one's companionship with trust, and the finder's exposure to the force of awe or the breeze of intimacy.

انفراد قاصدانرا سه نشانست: قدم از خود و از دو گیتی بر گرفتن، و خویشتن در پیش خویش نبندیدن، و از حَقّ بجز حَقّ خرسند نابودن.

enferād qāṣdānrā se neshān ast: qadam az khod va az do gītī bar gereftan, va khwīshtan dar pīsh khwīsh nabnedīdn, va az ḥaqq be-joz ḥaqq kharsend nā-būdan.

The seeker shows it by stepping beyond self and both worlds, no longer setting oneself before oneself, and finding satisfaction in nothing but the Real.

و انفراد از متوکلان سه چیزست: از اسباب بر نا رسیدن، و علایق نپذیرفتن، و از تدبیر خود بگریختن.

va enferād az matūklān se chīz ast: az asbāb bar nā resīdan, va ʿalāyeq napzīrfetn, va az tadbīr khod be-gorīkhtan.

The one who trusts shows it by no longer leaning on causes, refusing attachments, and fleeing self-devised plans.

و انفراد واجدان سه چیزست: نفس فانی، و دل غایب، و نفس غرق.

va enferād ūājdān se chīz ast: nafs fānī, va del ghāyeb, va nafs gharq.

The one who finds shows it in the passing of the lower self, the heart's absence from itself, and the soul's immersion.

میدان هشتاد و سیم سِرّ است

meydān hashtād va sevvom serr ast

Field 83 · Inner Secret

از میدان انفراد میدان سِرّ زاید.

az meydān enferād meydān serr zāyad.

From solitude grows the field of the inner secret.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «وَٱللَّهُ يَعْلَمُ إِسْرَارَهُمْ».

qawluhu taʿālā: “waālllahu yaʿlamu ʾisrārahum”.

God Most High says, ‘God knows their secrets.’

سِرّ آن خلاصه مردست که با حَقّ دارد، و نهان که هرگز زبان از آن عبارت نتواند کرد، و مردانرا از خود حکایت نتوان کرد.

serr ān khalāṣe mard ast ke bā ḥaqq dārad, va nehān ke hargez zabān az ān ʿebārat natūānd kard, va mardān-rā az khod ḥakāīt natavān kard.

The secret is the distilled part of a person held with the Real: a hidden thing the tongue can never express and of which one cannot tell even oneself.

و آن سه استک یکی از آدمیان نهان، و دیگر از فرشتگان نهان، و سیم از خود نهان، آنچه از آدمیان نهانست خدمت خلوتست؛

va ān se astek yekī az ādamiyān nehān, va dīgar az fereshtegān nehān, va sevvom az khod nehān, ānche az ādamiyān nehān ast khedmat khalvat ast;

It has three depths: hidden from people, hidden from angels, and hidden even from oneself. The first is service in solitude;

و آنچه از فرشتگان نهانست مکاشفهٔ حقیقت است؛

va ānche az fereshtegān nehān ast mokāshafa ḥaqīqat ast;

the second is an unveiling of reality;

و آنچه از خود نهانست استغراق در مواصلت حَقّ است.

va ānche az khod nehān ast esteghrāq dar movāṣelat ḥaqq ast.

the third is immersion in connection with the Real.

و شرایط خدمت خلوت سه چیزست: شناختن عِلْم خدمت، و ضایع ناکردن حَقّ خلق، و بازداشتن ایذاء خود از خلق؛

va sharāīṭ khedmat khalvat se chīz ast: shenākhtan ʿelm khedmat, va żāīʿ nā-kardan ḥaqq khalq, va bāzdāshten īdhāʾ khod az khalq;

Service in solitude requires knowledge of how to serve, not neglecting people's rights, and withholding one's own harm from them;

هرکرا چنین باشد خلوت جنایت باشد.

harkerā chanīn bāshad khalvat jenāyat bāshad.

without these conditions, solitude itself becomes a fault.

و علامات مکاشفت حقیقت سه چیزست: فراخی دل پذیرفتن قدرت را، و تاریک دیدن عذرهای خلق را، و دیده باز کردن آلاء حَقّ را جَلَّ جَلَالُهُ و تم افضاله.

va ʿalāmāt mokāshafat ḥaqīqat se chīz ast: farākhī del pazīroftan qadret rā, va tārīk dīdan ʿozr-hā-ye khalq rā, va dīde bāz kardan ālāʾ ḥaqq rā jalla jalālah va tam afżāle.

Unveiling reality is marked by a spacious heart accepting divine power, seeing how inadequate human excuses are, and opening one's eyes to God's gifts—exalted His majesty and complete His favour.

و استغراق در مواصلت حَقّ طرفیست چون برق که بنده را چشم دل بر حَقّ آید میان سه چیز: بیم از یک چیز، و امید بیک چیز، و مهر در یک چیز؛

va esteghrāq dar movāṣelat ḥaqq ṭarfīst chon barq ke bande rā cheshm del bar ḥaqq āyad miyān se chīz: bīm az yek chīz, va omīd be-yek chīz, va mehr dar yek chīz;

Immersion in connection is a lightning flash in which the servant's inward eye turns toward the Real amid three things: fear of One, hope in One, and love for One;

و آن چیز حَقّ، و هر چه جز از وی ناچیز و گم.

va ān chīz ḥaqq, va har che joz az vey nā-chīz va gom.

that One is the Real, and all else fades into nothing.

میدان هشتاد و چهارم غناست

meydān hashtād va chahārom ghenāʾ ast

Field 84 · Richness

از میدان سر میدان غنا زاید.

az meydān sar meydān ghenāʾ zāyad.

From the inner secret grows the field of richness.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «وَوَجَدَكَ عَآئِلًۭا فَأَغْنَىٰ».

qawluhu taʿālā: “wawajadaka ʿāʾilan faʾaghnā”.

God Most High says, ‘He found you in need and made you rich.’

غنا توانگریست جملهٔ آن سه چیزست: غنای مال، و غنای خوی، و غنای دل.

ghenāʾ tavāngarī ast jomle ān se chīz ast: ghenā-ye māl, va ghenā-ye khūy, va ghenā-ye del.

Richness has three forms: wealth of goods, of character, and of heart.

غنای مال بر سه گونه است: آنچه ار حلالست محنتست، و آنچه از حرامست لعنتست، و آنچه افزونیست عقوبتست.

ghenā-ye māl bar se gūne ast: ānche ar ḥalāl ast meḥnat ast, va ānche az ḥarām ast laʿnetst, va ānche afzūnī ast ʿoqūbat ast.

Material wealth has three faces: what is lawful is a trial, what is unlawful a curse, and what exceeds one's need a burden of judgment.

و غنای خوی از نفس است که در خبرست که «الْغِنَى عَنِ النَّفْسِ»؛

va ghenā-ye khūy az nafs ast ke dar khabar ast ke “al-ghinā ʿani al-nnafsi”;

Richness of character belongs to the soul, as in the report, ‘Wealth is wealth of the self’;

و غنای نفس سه چیزست: خشنودی،و خرسندی، و جوانمردی.

va ghenā-ye nafs se chīz ast: khoshnūdī,va khorsandī, va javānmardī.

its signs are willing acceptance, contentment, and magnanimity.

و غناء دل سه چیزست، و آن «غِنَى الْقَلْبِ» است که در خبر است: همت از دیا مهمتر، و مراد از بهشت بزرگتر، و آرام از هفت آسمان و زمین برتر.

va ghanāʾ del se chīz ast, va ān “ghinā al-qalbi” ast ke dar khabar ast: hemmat az dīā mahmetr, va morād az behesht bozorgtar, va ārām az haft āsemān va zamīn bartar.

Richness of heart, described in the report as ‘wealth of the heart,’ has three signs: aspiration greater than this world, desire greater than Paradise, and repose higher than the seven heavens and earth.

میدان هشتاد و پنجم بسط است

meydān hashtād va panjom basṭ ast

Field 85 · Expansion

از میدان غنا میدان بسط زاید.

az meydān ghenāʾ meydān basṭ zāyad.

From richness grows the field of expansion.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ و تبارک: «أَفَمَن شَرَحَ ٱللَّهُ صَدْرَهُۥ لِلْإِسْلَـٰمِ فَهُوَ عَلَىٰ نُورٍۢ مِّن رَّبِّهِۦ».

qawluhu taʿālā va tabārk: “ʾafaman sharaḥa Allāh ṣadrahu lilʾislāmi fahuwa ʿalā nūrin mmin rrabbihi”.

God Most Blessed and High says, ‘Is one whose breast God has opened to Islam, so that he stands in light from his Lord...?’

بسط گشادن مولی است دل و وقت و همت بنده را.

basṭ gashādn mawlā ast del va vaqt va hemmat bande rā.

Basṭ is the Lord's opening of the servant's heart, time, and aspiration.

و آن بر سه گونه است: یکی بسط دعا را، و دیگری بسط خدمت را، و سیم بسط طلب را.

va ān bar se gūne ast: yekī basṭ doʿā rā, va dīgarī basṭ khedmat rā, va sevvom basṭ ṭalab rā.

It has three forms: expansion for prayer, for service, and for seeking.

بسط دعا را سه نشانست: مناجات با حرمت، و تضرع با هیبت، و سؤال باستخارت.

basṭ doʿā rā se neshān ast: monājāt bā ḥormat, va tażarroʿ bā heybat, va saʾāl bāstekhārt.

Prayer's expansion shows in intimate prayer with reverence, supplication with awe, and requests made while seeking the best course.

و بسط خدمت را سه نشانست: کار فراوان برش آسمان، و ورد فراوان از خلق نهان، و دل بوقت ورد شتابان.

va basṭ khedmat rā se neshān ast: kār farāvān barsh āsemān, va verd farāvān az khalq nehān, va del be-vaqt verd shatābān.

Service's expansion shows in abundant work borne with ease [reading uncertain], abundant private devotions hidden from others, and a heart eager for its appointed devotion.

و بسط طلب را سه نشانست: سماع اندک و فایده فراوان، و خدمت اندک و حلاوت فراوان، و فکرت اندک و دیدار فراوان.

va basṭ ṭalab rā se neshān ast: samāʿ andak va fāyede farāvān, va khedmat andak va ḥalāvat farāvān, va fekrat andak va dīdār farāvān.

Seeking's expansion shows in hearing little but gaining much, serving little but tasting much sweetness, and reflecting briefly but seeing much.

میدان هشتاد و ششم انبساطست

meydān hashtād va sheshom enbesāṭ ast

Field 86 · Openness

از میدان بسط میدان انبساط زاید.

az meydān basṭ meydān enbesāṭ zāyad.

From expansion grows the field of openness.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «فَأْوُۥٓا۟ إِلَى ٱلْكَهْفِ يَنشُرْ لَكُمْ رَبُّكُم مِّن رَّحْمَتِهِۦ».

qawluhu taʿālā: “faʾwu ʾilā al-kahfi yanshur lakum rabbukum mmin rraḥmatihi”.

God Most High says, ‘Take refuge in the cave; your Lord will spread some of His mercy for you.’

انبساط نزدیکی نیوشیدن و دیدار خواستن است.

enbesāṭ nazdīkī nīūshīdn va dīdār khwāstan ast.

Inbisāṭ means listening for nearness and longing for the vision.

جویندگان دیدار سه مردند: مردی مقتدی بدعای مصطفی که گفت: «أَسْأَلُكَ لَذَّةَ النَّظَرِ إِلَىٰ وَجْهِكَ» دعا می‌کنند، و ویرا سه چیز: بجای بدیدار گردیدن، و خویشتن را سزاوار ندیدن، و بمصطفی پی بردن؛

jūīndegān dīdār se mard-and: mard-ī maqtedī badʿāī Moṣṭafā ke goft: “ʾasʾaluka ladhdhata al-nnaẓari ʾilā wajhika” doʿā mī-kanned, va vey-rā se chīz: be-jā-ye be-dīdār gardīdn, va khwīshtan rā sazāūār nadīdan, va be-Moṣṭafā pey bordan;

Those who seek that vision are three kinds. The first follows the Chosen One's prayer, ‘I ask You for the delight of looking upon Your face’; this one turns from place toward vision, does not think oneself worthy, and follows the Prophet's path;

و مردیست در غفلت خواهنده، و بر عادت جوینده، و در اصل بدیدار گرونده.

va mardī ast dar gheflat khūāhnede, va bar ʿādt jūīnde, va dar aṣl be-dīdār garūnde.

the second seeks while heedless, pursues by habit, yet is deeply inclined toward the vision;

سیم مردیست منبسط نفس سوخته، و دل افروخته، و جان بآرزو آمیخته.

sevvom mardī ast manbesṭ nafs sūkhte, va del afrūkhte, va jān bārzū āmīkhte.

the third is one opened out: breath burned away, heart kindled, and soul mingled with longing.

میدان هشتاد و هفتم سماعست

meydān hashtād va haftem samāʿ ast

Field 87 · Spiritual Hearing

از میدان انبساط میدان سماع زاید.

az meydān enbesāṭ meydān samāʿ zāyad.

From openness grows the field of spiritual hearing.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «وَلَوْ عَلِمَ ٱللَّهُ فِيهِمْ خَيْرًۭا لَّأَسْمَعَهُمْ».

qawluhu taʿālā: “walaw ʿalima Allāh fīhim khayran llaʾasmaʿahum”.

God Most High says, ‘Had God known any good in them, He would have made them hear.’

سماع بیدار کردنست از خواب و جنبانیدنست از آرام و آب دادنست کشته را، تا خفته کیست و آرامیده کیست و کشته چیست.

samāʿ bīdār kardan ast az khwāb va janbānīdnest az ārām va āb dādan ast koshte rā, tā khafte kīst va ārāmīde kīst va koshte chīst.

Samāʿ wakes one from sleep, stirs one from stillness, and waters the one who thirsts: who is asleep, who is still, and who thirsts?

سماع زنده کننده است، و اهل سماع سه مردانند: یکی آنست که حظ وی از سماع معنیست و حاصل آن؛...؛

samāʿ zende kannede ast, va ahl samāʿ se mardān-and: yekī ān ast ke ḥaẓẓ vey az samāʿ maʿnā ast va ḥāṣl ān;...;

Spiritual hearing gives life. There are three kinds of listeners: the first receives meaning and what follows from it; [a lacuna in the printed witnesses interrupts the description of the second];

سیم آنست که حظ وی لطیفه‌ایست میان صوت و معنی و اشارات آن.

sevvom ān ast ke ḥaẓẓ vey laṭīfe-aīst miyān ṣūt va maʿnā va eshārāt ān.

the third receives a subtle quality between sound, meaning, and their allusions.

اما آن پیشین استقبال کرد سماع را بسه چیز: بگوش سر، و آلت تمییز، و حرکت طباع؛

ammā ān pīshīn esteqbāl kard samāʿ rā be-se chīz: be-gūsh sar, va ālt tamyīz, va ḥarakat ṭabāʿ;

The first approaches hearing with the bodily ear, the faculty of discrimination, and natural responsiveness;

سماع ویرا باز آورد از سه لذت: یکی از آسایش، و از غم و از شغل.

samāʿ vey-rā bāz āvard az se lezzat: yekī az āsāyesh, va az gham va az shoghl.

it brings three kinds of relief: from inertia, from grief, and from distraction.

اما مرد دوم استقبال کرد سماع را بسه چیز: بگوش، و لطافت نظر، و فایده جستن به نیاز؛

ammā mard dovvom esteqbāl kard samāʿ rā be-se chīz: be-gūsh, va laṭāft naẓar, va fāyede jostan be niyāz;

The second approaches with the ear, subtle vision, and needy pursuit of benefit;

تا باز آورد او را آن سماع دو تحفه: راحت از درد، و نکته از حکمت.

tā bāz āvard ū rā ān samāʿ do toḥfe: rāḥt az dard, va nakte az ḥekmat.

hearing brings two gifts: relief from pain and a spark of wisdom.

و اما سیم مرد استقبال کرد سماع را به سه چیز: بنفس مرده، و دل تشنه، و نفس سوخته؛

va ammā sevvom mard esteqbāl kard samāʿ rā be se chīz: be-nafs morde, va del teshne, va nafs sūkhte;

The third approaches with a subdued lower self, a thirsty heart, and a burning soul;

تا باز آورد او را نسیم انسی، و یادگار ازلی، و شادی جاودانی.

tā bāz āvard ū rā nasīm ons-ī, va īādgār azalī, va shādī jāūdānī.

hearing brings a breeze of intimacy, a remembrance from eternity, and enduring joy.

میدان هشتاد و هشتم اطلاعست

meydān hashtād va hashtom eṭṭelāʿ ast

Field 88 · Disclosure

از میدان سماع میدان اطلاع زاید.

az meydān samāʿ meydān eṭṭelāʿ zāyad.

From spiritual hearing grows the field of disclosure.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «سَنُرِيهِمْ ءَايَـٰتِنَا فِى ٱلْـَٔافَاقِ وَفِىٓ أَنفُسِهِمْ».

qawluhu taʿālā: “sanurīhim ʾāyātinā fiā al-afāqi wafiā ʾanfusihim”.

God Most High says, ‘We will show them Our signs on the horizons and within themselves.’

اطلاع مستمع مطلع شدن ویست بر نصیب خود از حَقّ.

eṭṭelāʿ mostameʿ maṭleʿ shodan vey ast bar naṣīb khod az ḥaqq.

Iṭṭilāʿ is the listener's discovery of the share allotted from the Real.

و آن مردان سه‌اند: اطلاع مستمع بقرآن بدل زنده بار زنده بار آورد او را سه چیز: بیمی از خطا باز دارنده، و امیدی بر خدمت دارنده، و سکینه با حکم سازنده؛

va ān mardān se-and: eṭṭelāʿ mostameʿ be-Qorʾān be-del zende bār zende bār āvard ū rā se chīz: bīmī az khaṭā bāz dārande, va omīdī bar khedmat dārande, va sakīna bā ḥokm sāznede;

There are three kinds. Hearing the Qur'an with a living heart brings fear that restrains error, hope that sustains service, and a calm acceptance of the decree;

و اطلاع مستمع عِلْم بدل فراغ بار آورد ویرا سه چیز: نزهت در کوشش، و هدایت در عقل، و توانگری در دل؛

va eṭṭelāʿ mostameʿ ʿelm be-del farāgh bār āvard vey-rā se chīz: nazht dar kūshesh, va hedāyat dar ʿaql, va tavāngarī dar del;

hearing knowledge with an unburdened heart brings delight in effort, guidance to the mind, and richness to the heart;

و اطلاع مستمع اشارت بدل بینا بارآورد ویرا سه چیز: مددی از معرفت، و برقی از هیبت، و نسیمی از قرابت.

va eṭṭelāʿ mostameʿ eshārat be-del bīnā bārāūrd vey-rā se chīz: maddī az maʿrefat, va barq-ī az heybat, va nasīm-ī az qarābt.

hearing an allusion with a seeing heart brings support from knowing, a flash of awe, and a breeze of nearness.

میدان هشتاد و نهم وجدست

meydān hashtād va nohom vajd ast

Field 89 · Ecstasy

از میدان اطلاع میدان وجد زاید.

az meydān eṭṭelāʿ meydān vajd zāyad.

From disclosure grows the field of ecstasy.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «وَرَبَطْنَا عَلَىٰ قُلُوبِهِمْ إِذْ قَامُوا۟».

qawluhu taʿālā: “warabaṭnā ʿalā qulūbihim ʾidh qāmū”.

God Most High says, ‘We strengthened their hearts when they rose.’

وجد آتشی است افروخته میان سنگ اختیار و آهن نیاز.

vajd ātshī ast afrūkhte miyān sang ekhtiyār va āhn niyāz.

Wajd is a fire struck between the stone of choosing and the iron of need.

و آن بر سه وجه است: وجدیست نفس را، و وجدیست دلرا، و وجدیست جانرا.

va ān bar se vajh ast: vajdī ast nafs rā, va vajdī ast del-rā, va vajdī ast jān-rā.

It has three forms: a finding of the lower self, of the heart, and of the soul.

اما آنچه نفس را افتد بر عقل زور کند، و صبر هزیمت کند، و نهانیها آشکارا کند؛

ammā ānche nafs rā oftad bar ʿaql zūr konad, va ṣabr hazīmt konad, va nahānīhā āshkārā konad;

What strikes the lower self overwhelms reason, routs patience, and reveals what was hidden;

و این وجد معنویست.

va īn vajd maʿnavī ast.

this is an inward experience of finding.

اما آن وجد که دلرا افتد بر طاقت زور کند تا حرکت کند و بانگ کند و جامه بدرد؛

ammā ān vajd ke del-rā oftad bar ṭāqat zūr konad tā ḥarakat konad va bāng konad va jāme be-dard;

What strikes the heart overwhelms endurance until one moves, cries out, or tears one's garment;

و این وجد معنویست.

va īn vajd maʿnavī ast.

this too is an inward experience of finding.

اما آن وجد که جانرا افتد حظ وی از حَقّ نقد کند، و نفس وی در حقیقت غرق کند، و جان وی آهنگ بریدن کند؛

ammā ān vajd ke jān-rā oftad ḥaẓẓ vey az ḥaqq naqd konad, va nafs vey dar ḥaqīqat gharq konad, va jān vey āhang borīdan konad;

What strikes the soul makes its share in the Real present, immerses its breath in reality, and draws the soul toward departure;

این واجد منظور است که حَقّ بوی نگریست.

īn vājed manẓūr ast ke ḥaqq be-vay negarīst.

this is the one who truly finds, the one on whom the Real has looked.

میدان نودم لحظه است

meydān navadom laḥẓe ast

Field 90 · Fleeting Glance

از میدان وجد میدان لحظه زاید.

az meydān vajd meydān laḥẓe zāyad.

From ecstasy grows the field of the fleeting glance.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «ٱنظُرْ إِلَى ٱلْجَبَلِ فَإِنِ ٱسْتَقَرَّ مَكَانَهُۥ فَسَوْفَ تَرَىٰنِى» لحظ واجد برافتادن چشم واجدست بر مرادی در نهان.

qawluhu taʿālā: “anẓur ʾilā al-jabali faʾini astaqarra makānahu fasawfa tarāniā” laḥẓ vājed barāftādn cheshm vājed ast bar morād-ī dar nehān.

God Most High says, ‘Look at the mountain; if it remains firm, you will see Me.’ The glance is the finding person's inward eye falling upon a desire still hidden.

آن سه مردانند: هیبت زده که مراد جست، مکر دید، کشته شد تا نزدیک؛

ān se mardān-and: heybat zade ke morād jost, makr dīd, koshte shod tā nazdīk;

Three people experience it: one struck by awe, who sought the goal, glimpsed peril, and was consumed before drawing near;

و محبیست که دوست جست، نشان دید.

va maḥbīst ke dūst jost, neshān dīd.

a lover, who sought the Friend and saw a sign;

ببرید تا نزدیک؛

babrīd tā nazdīk;

then parted [from self] on approaching;

و خداوند انس است که بوقت نگریست، نور دیده غرق گشت تا نزدیک.

va khodāvand ons ast ke be-vaqt negarīst, nūr dīde gharq gasht tā nazdīk.

and one intimate with God, who looked upon the moment and whose sight was drowned in light on approaching.

مرد پیشین در خدمت افتاد و زهد، و مرد در حرمت افتاد و شرم، و مرد باز پسین از خود جدا ماند و رست.

mard pīshīn dar khedmat oftād va zohd, va mard dar ḥormat oftād va sharm, va mard bāz pasīn az khod jodā mānd va rast.

The first falls into service and asceticism, the next into reverence and shame, while the last is separated from the self and set free.

فَافْهَمْ.

fa-fham.

Understand.

میدان نود و یکم وقتست

meydān navad va yekom vaqt ast

Field 91 · Present Moment

از میدان لحظه میدان وقت زاید.

az meydān laḥẓe meydān vaqt zāyad.

From the fleeting glance grows the field of the present moment.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «جِئْتَ عَلَىٰ قَدَرٍۢ يَـٰمُوسَىٰ».

qawluhu taʿālā: “jiʾta ʿalā qadarin yāmūsā”.

God Most High says, ‘You came at the appointed time, Moses.’

وقت آنست که جز حَقّ در نگنجد.

vaqt ān ast ke joz ḥaqq dar nagnejd.

The true moment is one in which nothing besides the Real can enter.

مردان در آن وقت سه‌اند: وقت یکی سبکست چون برق، و وقت یکی پاینده است، و وقت یکی غالب است.

mardān dar ān vaqt se-and: vaqt yekī sabkest chon barq, va vaqt yekī pāyande ast, va vaqt yekī ghāleb ast.

People experience it in three ways: for one it is brief as lightning, for another it endures, and for another it overwhelms.

آنچه چون برقست غاسلست شوینده؛

ānche chon barq ast ghāslest shūīnde;

The lightning-like moment washes one clean;

و آنچه غالبست قاتل است کشنده.

va ānche ghāleb ast qātel ast koshande.

the overwhelming moment consumes one.

اما آنچه چون برقست از فکرت زاید، و آنچه پاینده است از لذت ذکر زاید، و آنچه غالبست از سماع نظر زاید.

ammā ānche chon barq ast az fekrat zāyad, va ānche pāyande ast az lezzat zekr zāyad, va ānche ghāleb ast az samāʿ naẓar zāyad.

The brief moment is born of reflection, the lasting one of the sweetness of remembrance, and the overwhelming one of contemplative hearing.

آنچه چون برقست دنیا فراموش کند، تا ذکر آخرت روشن کند؛

ānche chon barq ast donyā farāmūsh konad, tā zekr ākherat rowshan konad;

The brief moment makes one forget the world so that remembrance of the hereafter shines;

و آنچه پاینده است از آخرت مشغول کند، تا حَقّ معاین گردد؛

va ānche pāyande ast az ākherat mashghūl konad, tā ḥaqq maʿāīn gardad;

the lasting moment absorbs one beyond the hereafter until the Real is seen directly;

و آنچه غالبست رسوم انسانیت محو کند، تا جز حَقّ جَلَّ جَلَالُهُ نماند.

va ānche ghāleb ast rosūm ensāniyat maḥū konad, tā joz ḥaqq jalla jalālah namānad.

the overwhelming moment erases the conventions of human selfhood until none but the Real—exalted His majesty—remains.

میدان نود و دوم نفس است

meydān navad va dovvom nafs ast

Field 92 · Breath

از میدان وقت میدان نفس زاید.

az meydān vaqt meydān nafs zāyad.

From the moment grows the field of the breath.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «فَلَمَّآ أَفَاقَ قَالَ سُبْحَـٰنَكَ».

qawluhu taʿālā: “falammā ʾafāqa qāla subḥānaka”.

God Most High says, ‘When he recovered, he said, “Glory be to You.”’

نفس خداوند وقت آنست که از وی چیزی در چیزی در آن نیامیزد.

nafs khodāvand vaqt ān ast ke az vey chīzī dar chīzī dar ān nīāmīzd.

The breath of the one who possesses the moment is not mixed with anything alien to it.

نفسهای اهل حقیقت سه است: نالهٔ تایبست، و خروش واله، و نعرهٔ واجد.

nafshāī ahl ḥaqīqat se ast: nāle tāībset, va khorūsh vāleh, va naʿre vājed.

The people of reality have three breaths: the repentant one's sigh, the bewildered lover's cry, and the finder's shout.

اما نالهٔ تایب دیو راند، و گنااه شوید، و دل گشاید.

ammā nāle tāīb dīv rānd, va ganāāe shūyad, va del goshāyad.

The repentant one's sigh drives away the devil, washes away sins, and opens the heart.

و اما خروش واله مهر دنیا شوید، و اسباب سترد، و خلق فراموش کند.

va ammā khorūsh vāleh mehr donyā shūyad, va asbāb satred, va khalq farāmūsh konad.

The lover's cry washes away love of the world, sweeps away secondary causes, and makes one forget other people.

و اما نعرهٔ واجد در جان آویزد، و دل تشنه کند، و حجاب سوزد.

va ammā naʿre vājed dar jān āūīzd, va del teshne konad, va ḥejāb sūzd.

The finder's shout takes hold of the soul, makes the heart thirstier, and burns through the veil.

میدان نود و سیم مکاشفه است

meydān navad va sevvom mokāshafa ast

Field 93 · Unveiling

از میدان نفس میدان مکاشفه زاید.

az meydān nafs meydān mokāshafa zāyad.

From the breath grows the field of unveiling.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «مَا كَذَبَ ٱلْفُؤَادُ مَا رَأَىٰٓ».

qawluhu taʿālā: “mā kadhaba al-fuʾādu mā raʾā”.

God Most High says, ‘The heart did not deny what it saw.’

مکاشفه دیدار دلست با حَقّ.

mokāshafa dīdār del ast bā ḥaqq.

Mukāshafa is the heart's seeing of the Real.

و علامات مکاشفت سه است: استغراق دل از ذکر، و امتلاء سر از نظر و استبصار ضمیر به حقیقت.

va ʿalāmāt mokāshafat se ast: esteghrāq del az zekr, va emtelāʾ sar az naẓar va estebṣār żamīr be ḥaqīqat.

Its three signs are a heart immersed in remembrance, an inner secret filled with contemplation, and a conscience made perceptive of reality.

نشان استغراق دل از ذکر سه چیزست: گفتار حقیقت، و وحشت از خلق، والهام مناجات.

neshān esteghrāq del az zekr se chīz ast: goftār ḥaqīqat, va vaḥshat az khalq, ūālhām monājāt.

Immersion in remembrance shows in truthful speech, estrangement from people, and inspired intimate prayer.

و نشان امتلاء سر از نظر سه چیزست: مستولی گشتن بر احوال، و هموار گشتن در صدق، و دیده ورگشتن در شادی بزرگتر.

va neshān emtelāʾ sar az naẓar se chīz ast: mastūlī gashtan bar aḥvāl, va hamvār gashtan dar ṣedq, va dīde ūrgeshtn dar shādī bozorgtar.

Fullness of contemplation shows in mastery over passing states, an even course of truthfulness, and vision of a greater joy.

و نشان استبصار ضمیر بحقیقت سه چیزست: که مرد طمأنینت و سکینت یابد، و وقار فرشتگان، و ثبات بادنیان.

va neshān estebṣār żamīr be-ḥaqīqat se chīz ast: ke mard ṭomaʾnīna va sakīnt yābad, va ūqār fereshtegān, va sabāt bādnīān.

Perception of reality shows in finding peace and tranquillity, the dignity of angels, and firmness among people.

میدان نود و چهارم سرورست

meydān navad va chahārom sorūr ast

Field 94 · Joy

از میدان مکاشفه میدان سرور زاید.

az meydān mokāshafa meydān sorūr zāyad.

From unveiling grows the field of joy.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «فَبِذَٰلِكَ فَلْيَفْرَحُوا۟ هُوَ خَيْرٌۭ مِّمَّا يَجْمَعُونَ».

qawluhu taʿālā: “fabidhālika falyafraḥū huwa khayrun mmimmā yajmaʿūna”.

God Most High says, ‘In that let them rejoice; it is better than what they amass.’

جملهٔ شادیها سه است: یکی شادی حرامست، و یکی شادی مکروه، و یکی شادی واجب.

jomle shādī-hā se ast: yekī shādī ḥarām ast, va yekī shādī makrūh, va yekī shādī vājeb.

Joy has three kinds: one forbidden, one disapproved, and one required.

آنچه حرامست بمعصیت شاد بودنست، و آن اینست که قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «لَا تَفْرَحْ ۖ إِنَّ ٱللَّهَ لَا يُحِبُّ ٱلْفَرِحِينَ» «إِنَّهُۥ لَفَرِحٌۭ فَخُورٌ».

ānche ḥarām ast be-maʿṣiyat shād būdan ast, va ān īn ast ke qawluhu taʿālā: “lā tafraḥ ۖ ʾinna Allāh lā yuḥibbu al-fariḥīna” “ʾinnahu lafariḥun fakhūrun”.

Forbidden joy delights in sin, as in the verses, ‘Do not exult; God does not love the exultant,’ and, ‘He is exultant and boastful.’

و آنچه مکروهست بدنیا شاد بودنست، و ایسنت که گفت قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «وَفَرِحُوا۟ بِٱلْحَيَوٰةِ ٱلدُّنْيَا» «وَلَا تَفْرَحُوا۟ بِمَآ ءَاتَىٰكُمْ».

va ānche makrūh ast be-donyā shād būdan ast, va aīsnet ke goft qawluhu taʿālā: “wafariḥū biālḥayawāti al-ddunyā” “walā tafraḥū bimā ʾātākum”.

Disapproved joy delights in the world, as in, ‘They rejoiced in the life of this world,’ and, ‘Do not exult in what He has given you.’

و آنچه واجبست شادیست بحق، و آن آنست که گفت: «فَٱسْتَبْشِرُوا۟ بِبَيْعِكُمُ ٱلَّذِى بَايَعْتُم بِهِ».

va ānche vājeb ast shādī ast be-ḥaqq, va ān ān ast ke goft: “faāstabshirū bibayʿikumu al-dhiā bāyaʿtum bihi”.

Required joy is joy in the Real: ‘Rejoice, then, in the bargain you have made.’

اما شادی بحرام بدان دل می‌رود، و پی ببرد، و دوست دشمن کند.

ammā shādī be-ḥarām badān del mī-ravad, va pey bebarad, va dūst doshman konad.

Forbidden joy corrupts the heart, breaks the path, and turns a friend into an enemy.

و اما شادی مکروه از آن آبروی کاهد، و فتنه افزاید، و عمر تاوان آید.

va ammā shādī makrūh az ān ābrūī kāhd, va fatne afzāyad, va ʿomr tāvān āyad.

Disapproved joy reduces honour, multiplies temptations, and makes life a loss.

و اما شادی واجب سه شادیست: شادی مسلمانی که بند برگرفت و در گشاد و بار داد؛

va ammā shādī vājeb se shādī ast: shādī maslemānī ke band bargerft va dar goshād va bār dād;

Required joy takes three forms: the joy of Islam, which removes the shackle, opens the door, and admits one;

و دیگر شادی منتست که از عتاب آزاد کرد، و از بهشت رها کرد، و بحقیقت شاد کرد؛

va dīgar shādī mennat ast ke az ʿetāb āzād kard, va az behesht rahā kard, va be-ḥaqīqat shād kard;

the joy of divine favour, which frees one from rebuke, frees one even from fixation on Paradise, and gladdens one in reality;

سیم دوستیست که مرد را انس داد بی‌خلق، و توانگری بی‌گنج، و عز داد بی‌سپاه.

sevvom dūstī ast ke mard rā ons dād bī-khalq, va tavāngarī bī-ganj, va ʿezz dād bī-sapāe.

and the joy of love, which gives intimacy without company, richness without treasure, and honour without an army.

میدان نود و پنجم انس است

meydān navad va panjom ons ast

Field 95 · Intimacy

از میدان سرور میدان انس زاید.

az meydān sorūr meydān ons zāyad.

From joy grows the field of intimacy.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «وَإِذَا سَأَلَكَ عِبَادِى عَنِّى فَإِنِّى قَرِيبٌ».

qawluhu taʿālā: “waʾidhā saʾalaka ʿibādiā ʿanniā faʾinniā qarībun”.

God Most High says, ‘When My servants ask you about Me, I am near.’

انس آسایش است و آرام بنزدیک دوست.

ons āsāyesh ast va ārām be-nazdīk dūst.

Uns is ease and rest in the Friend's presence.

و آن سه کس راست: مرید صادق را که وعده شنود، و عارف را که شان یابد، و محب را که بمراد نگرد.

va ān se kas rāst: morīd ṣādeq rā ke vaʿde shenavad, va ʿāref rā ke shān yābad, va moḥebb rā ke be-morād negarad.

It belongs to three people: the sincere seeker who hears the promise, the gnostic who finds a sign, and the lover who looks toward the desired One.

اما مرید صادق را که وعده شنود در وی سه نشان پدید آید: حلاوت خدمت، و بر همه جانوران شفقت، و خلاص دعوت.

ammā morīd ṣādeq rā ke vaʿde shenavad dar vey se neshān padīd āyad: ḥalāvat khedmat, va bar hame jānūrān shafaqat, va khalāṣ daʿūt.

The sincere seeker shows sweetness in service, compassion toward all living things, and an answer to prayer.

و اما عارف که نشان یابد در وی سه نشان پدید آید: مؤانست مناجات و حلاوت فکرت، و سیری از زندگانی.

va ammā ʿāref ke neshān yābad dar vey se neshān padīd āyad: moʾānesat monājāt va ḥalāvat fekrat, va sīrī az zendegānī.

The gnostic shows intimacy in private prayer, sweetness in reflection, and a satiety with ordinary life.

و اما محب را که فرا مراد نگرد در وی سه علامت پدید آید: آزادی، شادی، و بیقراری.

va ammā moḥebb rā ke farā morād negarad dar vey se ʿalāmat padīd āyad: āzādī, shādī, va bīqrārī.

The lover shows freedom, joy, and a restlessness of longing.

میدان نود و ششم دهشت است

meydān navad va sheshom dahshat ast

Field 96 · Bewilderment

از میدان انس میدان دهشت زاید.

az meydān ons meydān dahshat zāyad.

From intimacy grows the field of bewilderment.

دهشت در غلبهٔ انس از خود رها شدن است، و از خود جدا گشتنست.

dahshat dar ghalbe ons az khod rahā shodan ast, va az khod jodā gashtan ast.

Dahsha is to be released and separated from oneself when intimacy overwhelms.

دهشت آن حالست که تن صبر بر نتابد، و دل بعقل نپردازد، و نظر تمییز را نیابد.

dahshat ān ḥāl ast ke tan ṣabr bar natābd, va del be-ʿaql napardāzad, va naẓar tamyīz rā nayābad.

In this state the body cannot sustain patience, the heart cannot attend to reason, and sight cannot discriminate.

تن آنکه صبر برندارد که از فراغت دل در ماند، و هیبت میان تن و میان دل وی جدا کند، و سلطان طاقت ضعیف گردد..

tan ān-ke ṣabr barnedārd ke az farāghat del dar mānd, va heybat miyān tan va miyān del vey jodā konad, va solṭān ṭāqat żaʿīf gardad..

The body loses patience when the heart's freedom leaves it behind, awe separates body from heart, and the power to endure grows weak.

دل با عقل آناه نپردازد که روح ویرا خواند، و روح وجد بوی رساند، و تشنگی قوت کند.

del bā ʿaql ānāe napardāzad ke rūḥ vey-rā khūānd, va rūḥ vajd be-vay rasānd, va tashnegī qovvat konad.

The heart ceases to attend to reason when the spirit calls it, the spirit brings it ecstasy, and thirst intensifies.

و نظر آنگاه تمییز را نباید که در نور مشاهده غرق گردد، و ندای لطف بوی رسد، و حجاب تنسم از پیش وی برخیزد.

va naẓar āngāe tamyīz rā nabāyad ke dar nūr moshāhada gharq gardad, va nedā-ye loṭf be-vay rasad, va ḥejāb tansem az pīsh vey barkhīzad.

Sight ceases to distinguish when it is immersed in the light of witnessing, hears a call of kindness, and the veil of embodiment is lifted [the source reading is uncertain].

میدان نود وهفتم مشاهده است

meydān navad ūhfetm moshāhada ast

Field 97 · Witnessing

از میدان دهشت میدان مشاهده زاید.

az meydān dahshat meydān moshāhada zāyad.

From bewilderment grows the field of witnessing.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «أَوْ أَلْقَى ٱلسَّمْعَ وَهُوَ شَهِيدٌۭ».

qawluhu taʿālā: “ʾaw ʾalqā al-ssamʿa wahuwa shahīdun”.

God Most High says, ‘Or gives ear while present.’

مشاهده برخاستن عواقیست میان بنده و حَقّ.

moshāhada barkhāstan ʿūāqīst miyān bande va ḥaqq.

Mushāhada is the lifting of obstacles between servant and Real.

و طریق بدان سه چیزست: یکی رسیدن از درجهٔ عِلْم بدرجهٔ حکمت؛

va ṭarīq badān se chīz ast: yekī resīdan az daraje ʿelm be-daraje ḥekmat;

Its path has three stages: first, rising from knowledge to wisdom;

و دیگر رسیدن از درجهٔ صبر بدرجهٔ صفاوت؛

va dīgar resīdan az daraje ṣabr be-daraje ṣafāvat;

second, rising from patience to purity;

و سیم رسیدن از درجهٔ معرفت بدرجهٔ حقیقت.

va sevvom resīdan az daraje maʿrefat be-daraje ḥaqīqat.

third, rising from recognition to reality.

مرد از درجهٔ عِلْم بدرجهٔ حکمت بسه چیز رسد: باستعمال عِلْم، و تعظیم امر، واتباع سنت؛

mard az daraje ʿelm be-daraje ḥekmat be-se chīz rasad: bāsteʿmāl ʿelm, va taʿẓīm amr, ūātbāʿ sonnat;

A person rises from knowledge to wisdom by practising what one knows, revering the command, and following the Sunna;

و این مقام حکیمانست.

va īn maqām ḥakīmānset.

this is the station of the wise.

و مرد از درجهٔ صبر بدرجهٔ صفاوت بسه چیز رسد: بترک مناقشت، و ترک تدبیر، و لزوم رضا؛

va mard az daraje ṣabr be-daraje ṣafāvat be-se chīz rasad: be-tark monāqeshe, va tark tadbīr, va lozūm reżā;

From patience one rises to purity by leaving contention, abandoning self-planning, and adhering to contentment;

و این مقام رضیانست.

va īn maqām rażīānset.

this is the station of those content with God.

و مرد از درجهٔ معرفت بدرجهٔ حقیقت بسه چیز می‌رسد: بحرمت در خلوت، و خجل از خدمت، و ایثار برفاقت.

va mard az daraje maʿrefat be-daraje ḥaqīqat be-se chīz mī-rasad: be-ḥormat dar khalvat, va khajal az khedmat, va īthār be-refāqat.

From recognition one rises to reality through reverence in solitude, humility about one's service, and putting companionship first.

میدان نود و هشتم معاینه است

meydān navad va hashtom moʿāyana ast

Field 98 · Direct Vision

از میدان مشاهده میدان معاینه زاید.

az meydān moshāhada meydān moʿāyana zāyad.

From witnessing grows the field of direct vision.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «أَلَمْ تَرَ إِلَىٰ رَبِّكَ كَيْفَ مَدَّ ٱلظِّلَّ».

qawluhu taʿālā: “ʾalam tara ʾilā rabbika kayfa madda al-ẓẓilla”.

God Most High says, ‘Have you not seen how your Lord extends the shade?’

معنی معاینه تمام دیدن است، و آن سه چیزست: بچشم اجابت بمحبت نگریستن، و بچشم حضور بحاضر نگریستن.

maʿnā moʿāyana tamām dīdan ast, va ān se chīz ast: be-cheshm ejābat be-maḥabbat negarīstan, va be-cheshm ḥożūr be-ḥāżer negarīstan.

Muʿāyana means seeing fully. Its forms include looking with the eye of response toward love and with the eye of presence toward the Present [the source announces three but preserves only two in this list].

شرح اول سه چیزست: ندای عذر را اجابت کرد، و ندای لطف را اجابت خواست، و ندای قصد را اجابت کرد، و ندای سر را اجابت خواست.

sharḥ avval se chīz ast: nedā-ye ʿozr rā ejābat kard, va nedā-ye loṭf rā ejābat khwāst, va nedā-ye qaṣd rā ejābat kard, va nedā-ye sar rā ejābat khwāst.

The first is explained as answering the call to apologize, seeking to answer the call of kindness, answering the call of purpose, and seeking to answer the call of the inner secret.

و شرح حرف میانین بهدایت یگانه است، شهادت یگانه داد؛

va sharḥ ḥarf miyānīn be-hedāyat yegāne ast, shahādat yegāne dād;

The middle term means that through guidance from the One a person bears witness to the One;

و بمعرفت یگانه است، شکر یگانه داد؛

va be-maʿrefat yegāne ast, shokr yegāne dād;

through knowing the One a person gives thanks to the One;

و برعایت یگانه است، ارادت یگانه داد.

va be-reʿāyat yegāne ast, erādat yegāne dād.

through care for the One a person offers devoted intention to the One.

و شرح حرف پسین بدوری از خود نزدیکی ویرا نزدیک باش، و بغیبت از خود حضور وی را حاضر باش؛

va sharḥ ḥarf pasīn badūrī az khod nazdīkī vey-rā nazdīk bāsh, va be-gheybāt az khod ḥożūr vey rā ḥāżer bāsh;

The last means that, distant from oneself, one draws near to His nearness, and, absent from oneself, becomes present to His presence;

نه از قاصدان دور است، نه از طالبان گم است، نه از مریدان غایب.

na az qāṣdān dūr ast, na az ṭālebān gom ast, na az marīdān ghāyeb.

He is not far from those who intend Him, lost to those who seek Him, or absent from those who desire Him.

میدان نود و نهم فناست

meydān navad va nohom fanāʾ ast

Field 99 · Passing Away

از میدان معاینه میدان فناست.

az meydān moʿāyana meydān fanāʾ ast.

From direct vision grows the field of passing away.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «كُلُّ شَىْءٍ هَالِكٌ إِلَّا وَجْهَهُۥ لَهُ ٱلْحُكْمُ وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ».

qawluhu taʿālā: “kullu shaāʾin hālikun ʾillā wajhahu lahu al-ḥukmu waʾilayhi turjaʿūna”.

God Most High says, ‘Everything perishes except His face. Judgment is His, and to Him you return.’

فَنا نیستیست.

fanāʾ nīstīst.

Fanāʾ is the vanishing of the self.

و آن نیست گشتن بسه چیزست در سه چیز: نیست گشتن جستن دریافته، نیت گشتن شناختن در شناخته، نیست گشتن دیدن در دیده.

va ān nīst gashtan be-se chīz ast dar se chīz: nīst gashtan jostan daryāfte, niyyat gashtan shenākhtan dar shanākhte, nīst gashtan dīdan dar dīde.

It is a threefold vanishing within three things: the seeking disappears in what is found, the knowing in what is known, and the seeing in what is seen.

آنچه «لَمْ يَكُنْ» در آنچه «لَمْ يَزَلْ» چه یابد؟

ānche “lam yakun” dar ānche “lam yazal” che yābad?

What can ‘that which never was’ find in ‘That which never ceased to be’?

حَقّ باقی در رسم فانی کی پیوندد؟

ḥaqq bāqī dar rasm fānī key pīūnded?

How can the abiding Real be joined to a vanishing form?

سزا در ناسزا کی بندد؟

sazā dar nā-sazā key banded?

How can what is worthy be bound to what is unworthy?

هر چه جز از ویست در میان سه چیزست: نابودهٔ دی و گم امروز و نیست فردا؛

har che joz az vey ast dar miyān se chīz ast: nābūde dī va gom amrūz va nīst fardā;

All that is not He lies between three states: not yet there yesterday, lost today, and gone tomorrow;

پس همه نیست‌اند جز از وی، مگر هست بوی؛

pas hame nīst-and joz az vey, magr hast be-vay;

thus all are nothing but He—except insofar as they exist through Him;

پس همه هست ویست.

pas hame hast vey ast.

and so all real being is His.

باران که بدریا رسید برسید، و ستاره در روز ناپیدا شد؛

bārān ke badrīā resīd beresīd, va satāre dar rūz nā-peydā shod;

Rain reaching the sea has reached its end, and a star vanishes in daylight;

در خود برسید آنکه بمولی رسید.

dar khod beresīd ān-ke be-mawlā resīd.

one who reaches the Lord reaches one's own true self.

میدان صدم بقاست

meydān ṣadom baqāʾ ast

Field 100 · Abiding

از میدان فَنا میدان بقاست.

az meydān fanāʾ meydān baqāʾ ast.

From passing away grows the field of abiding.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «وَٱللَّهُ خَيْرٌۭ وَأَبْقَىٰٓ» خداوند تعالی و بس: علایق منقطع، و اسباب مضمحل، و رسوم باطل، و حدود متلاشی، و فَهوم فانی، و تاریخ مستحیل، و اشارت متناهی، و عبارت منتفی، و خیر متمحی، و حَقّ یکتا بخودی خود باقی.

qawluhu taʿālā: “waālllahu khayrun waʾabqā” khodāvand taʿālā va bas: ʿalāyeq monqaṭeʿ, va asbāb mażmeḥl, va rosūm bāṭl, va ḥadūd matlāshī, va fahwm fānī, va tārīkh masteḥīl, va eshārat matnāhī, va ʿebārat mantefī, va kheyr matmeḥī, va ḥaqq yektā be-khodī khod bāqī.

God Most High says, ‘God is better and more enduring.’ God Most High alone remains: attachments severed, causes dissolved, customary forms undone, boundaries dispersed, understanding passed away, temporal reckoning transformed, indications exhausted, expression gone, all else effaced; the One Real endures in Himself.

واین صد میدان همه در میدان محبت مستغرق.

ūāīn ṣad meydān hame dar meydān maḥabbat mostaghraq.

All these hundred fields are immersed in the field of love.

میدان «دوستی» میدان محبت است.

meydān “dūstī” meydān maḥabbat ast.

The field of friendship is the field of love.

قَوْلُهُ تَعَالَىٰ: «يُحِبُّهُمْ وَيُحِبُّونَهُ»؛

qawluhu taʿālā: “yuḥibbuhum wayuḥibbūnahu”;

God Most High says, ‘He loves them and they love Him’;

«قُلْ إِن كُنتُمْ تُحِبُّونَ ٱللَّهَ».

“qul ʾin kuntum tuḥibbūna Allāh”.

and, ‘Say: If you love God...’

اما دوستی سه مقامست: اول راستی، و میان مستی، و آخر نیستی.

ammā dūstī se maqām ast: avval rāstī, va miyān mastī, va ākher nīst-ī.

Love has three stations: its beginning is truthfulness, its middle is ecstasy, and its end is self-effacement.

وَالْحَمْدُ لِلَّهِ «الْأَوَّلُ» وَالْآخِرُ.

wālḥamdu lillahi “al-ʾawwalu” wālʾākhiru.

Praise belongs to God, the First and the Last.

تمام شد کتاب صد میدان از مصنفات ندیم حضرت باری خواجه عبداللّه انصاری قَدَّسَ اللَّهُ رُوحَهُ.

tamām shod ketāb ṣad meydān az maṣnefāt nadīm ḥażret bārī khūāje ʿabdālle anṣārī qoddisa Allāh rūḥahu.

Here ends The Hundred Fields, among the writings of Khwāja ʿAbd Allāh Anṣārī—may God sanctify his spirit.